het is nogal kort door de bocht gezegd om je man de deur te wijzen als hij na een jaar nog niet aan kinderen is begonnen.
Ik snap je echter wel volledig. Ook ik heb een enorm sterke drang om zwanger te worden. Wegens een aandoening zou dit voor mij ook lang kunnen duren. Ik ben 24 hij is 26. We zijn getrouwd, hebben een mooi huis auto enz…. Maar mijn man wil nog niet. Als ik hem vraag waarom niet, komt hij met het verhaal dat hij de verantwoording nog niet wil dragen, hij niet weet wat hij/deze wereld een kind te bieden heeft enz… Als ik hem vraag wanneer wel, dan krijg ik het antwoord dat hij daar toch geen datum op kan plakken. Ik snap hem wel, maar mijn instinct is zo groot. Ik ben jaloers op collega’s die net zwanger zijn, of net een kindje hebben. Ik heb ook het idee dat ik aan het zeuren ben als ik er weer over begin en dat het hem alleen maar tegen gaat staan.

Het vervelende van alle verhalen op het forum, en van mijn verhaal, is dat wij volgens mij allemaal worden verscheurd door de liefde voor je man en je kinderwens…. En er is gewoon geen sluitend atwoord op te geven helaas…

Een heel verhaal, ik wilde het gewoon even kwijt. En ik moet zeggen, het lucht enorm op als je leest dat anderen hetzelfde probleem hebben en dat je zelf alles van je af kan schrijven… dank je voor het lezen van mijn verhaal…

Hoi,
Ook ik zit in hetzelfde schuitje..
Ik ben 22 en mijn vriend 24. Ik wil al een aantal jaar heel graag een kindje. Hij weet ook dat ik jong moeder wil worden. zowiezo voor m’n 25ste. De laatste maanden is de drang om mama te worden zo groot geworden dat k er bijna niet omheen kan…
Als ik er met mn vriend over begin, begint hij over een buffertje dat ie op wilt bouwen enz..Dat snap ik. Maar ik heb weer allerlei redenen om dat argument tegen te spreken.
Toen ik laatst op marktplaats zat, wiegjes te kijken en ik hem liet zien wat ik mooi vond..zei hij bied maar. Uiteindelijk hebben we dat wiegje dus ook gekocht. Nu zijn mn kriebels nog erger..Maar mn vriend blijft zeggen dat hij nog even wilt wachten..Erg lastige situatie..
Aan de ene kant geeft ie hoop..want soms heeft ie ook van die opmerkingen, van hoe zou dat zijn als je zwanger bent enz..
Aan de andere kant kan hij me ook in een keer af kappen..

Een typisch geval van een man die nog niet weet wat ie wilt..

Gr Daan

Reageren

nou eindelijk heb ik het voor elkaar!!! eind oktober ga ik stoppen met de pil en dan gaan we het proberen!!
heb er ontzettend veel zin in om samen met mijn vriend een gezinnetje te vormen!!
ik wens de rest ook allemaal heel veel succes groetjes lizzy

Reageren

hallo
wat een leuk nieuws voor je lizzy
ik wil ook dolgraag een baby maar mijn vriend wou eerst ook nog niet omdat hij ook 2 kinderen uit een eerdere relatie heeft maar vorige week zei hij ineens dat hij het ook graag wil en dat ik maar moest stoppen met de pil dus dat heb ik gedaan 😉 ben nu aan het wachten op mijn menstruatie en daarna gaan we er voor ben ontzettend blij alleen is mijn probleem dat ik nog geen werk heb ben nu druk aan het soliciteren want we hebben wel wat extra geld nodig ik hoop dat het allemaal lukt liefs mirjam

Reageren

Hallo iedereen,

Ik herken de problemen héél goed! Mijn vriend en ik zijn ruim 8 jaar samen. We hebben een relatie met ups en downs, maar de laatste tijd meer ups 😉 Ik ben 28 en hij is er 38. Toen we elkaar leerden kennen zat ik nog op school en had ik nog geen kinderwens, daar was hij niet rouwig om aangzien hij uit een verschrikkelijke relatie kwam waarbij zijn ex hem er 2 x had ‘ingeluisd’ (voor zover je dat zo kan noemen, aangezien je met twee moet zijn) Hij kreeg een zoontje dat vak na de geboorte stierf, daarna een flinke meid! Tot de dag van vandaag lopen die contacten nog erg stroef en ziet hij er veel vanaf (is ongeveer 14 jaar geleden…) Hij is de oudste thuis en heeft steeds voor zijn jongere broers en zussen moeten zorgen. Ik denk dat het wel duidelijk is dat hij geen kinderen wil. Ik, ik ondertussen wel, ik denk er geregeld aan, sinds ik 25 was, is mijn klokje aan het tikken geslaan. We zijn momenteel aan het verbouwen, de centjes zijn op en het is hier letterlijk een puinhoop. En dan nu de kers op de taart, vorige week ontdekte ik dat ik zwanger was…en ben nu dus ten einde raad!! Want ik wil hem niet voor blok zetten, plus een kind heeft een vader nodig! Maar toch het doet ontzettend veel pijn.

Bloem

Reageren

Waar ben jij in godsnaam mee bezig? Je kan niet zwanger raken zonder dat je vriend hiermee in mee stemt. Zwanger raken doe je toch samen? Ik begrijp best je zorgen maar dat je op een ander manier zwanger wilt raken terwijl je man>? dat niet wilt..? Geloof mij je krijgt er alleen maar spijt van. Je had niet met hem moeten trouwen of wil je nou echt zeggen dat je dit niet wist? Dit zijn toch zaken die je bespreekt voor dat je gaat trouwen dan denk je toch ook aan kinderen? Geloof mij nou maar op andere ideeën ga je je man niet brengen bye the way je kan een persoon niet veranderen dus als je man nu al niets over kinderen wilt weten/horen ga je spijt krijgen wanneer je je kind heb en je man niet goedmee helpt. Of zelfs heb je nog kans om een alleen staande moeder te worden. Enigste oplossing ga verder met je leven zoek een man die er wel klaar voor is.;)

Groeten Melissa

Reageren

Hallo dames, ik ben zo blij dat ik deze site gevonden heb. Ik ben 24 en mijn droom is al jaren om mama te worden. Ik heb vanaf mijn 16e verkering met dezelfde man, we hebben alles voor elkaar, een eigen huis, goede banen, allebei een auto… en zat ruimte voor een baby. De laatste maanden(9 maanden denk ik) kan ik aan niks anders meer denken dan een kindje. Ik ben volgend jaar klaar met mijn studie dus ik wil sowieso wel wachten tot maart/april om met de pil te stoppen maar nu wil mijn vriend dus niet, hij wil er zelfs niet over praten. Als ik erover begin zegt hij dat ik erover op moet houden want anders neemt hij helemaal geen kinderen!!!(Dit is gewoon een chantage middel om mij de mond te snoeren want hij heeft meerdere malen gezegd wel kinderen te willen(hij is ook echt een kindervriend), maar hij wil het nu nog niet. Dat respecteer ik ook wel, maar ik ben er 100% zeker van dat hij heel blij met een kindje zal zijn maar dat het pure angst is van hem,of we wel rond komen met het geld, of hij nog wel genoeg vrije tijd overhoud voor zichzelf…ik ben echt als de dood dat die angst dus nog jaren gaat duren want dat wil ik dus echt niet. Ik wil hem zeker tegemoet komen door nog maximaal 2 jaar te wachten maar meer ook zeker niet. Ik zal zeker niet stiekem van de pil afgaan maar heb er wel eens over nagedacht en aan de andere kant denk ik ook dat het geen zin heeft om zwanger te worden als 1 van de 2 er nog niet klaar voor is. En ik weet zeker dat het zon leuke en trotse papa zal zijn!!! Ik moet dit gewoon even kwijt want ik word heel erg gek van mezelf op dit moment, ik zie het al helemaal voor me dat ik over 4 jaar pas van de pil af ga en dat ik dan één van de ongelukkige mama’s ben die een aantal miskramen krijgen voordat het een keertje lukt of dat het helemaal niet meer lukt omdat je te oud bent. De kans is klein, maar de kans is er natuurlijk wel, en het klokje tikt natuurlijk ook al heeeeel erg hard nu, vooral nu een aantal vriendinnen ook zwanger proberen te raken of al zwanger zijn. Oh bestaat er geen pilletje om het “klokje” van de man wat sneller te laten tikken? Of om mijn vriend in te laten zien dat een babytje er nog niet meteen is wanneer hij “raak” schiet, dat dat ook nog eens 9 maanden duurt? Ik word er niet goed van op dit moment…..

Reageren

Ik wens die mannen wat die hun vriendin of vrouw eerst jaren laten lijden omdat toch maar met een bokkenpruik toe te geven. En het ergste is… als het kind er dan is, dan zeggen ze allemaal. Ach hadden we dat maar eerder gedaan. ik vind het geweldig om pappa te zijn.
Rot op stelletje beulen.

Ik heb mijn best gedaan. Ik heb 7 jaar lang mijn geduld gehad. Zo af en toe viel het het baby wel en dan zij ik wel dat ik rond mijn 30ste wel aan kinderen wilde beginnen. Op mijn 28ste was ik er klaar voor. Huisje, vaste baan, lang samengeleefd enz.

Dus ik begon het onderwerp langzaam iets meer te benoemen, vragen te stellen enz. Hij heeft mij nooit de indruk gegeven dat hij echt niet wilde.

En op die vreselijke via enz sites komt het allemaal goed. Soms dus niet. Die van mij weet nu 3 jaar. Ja je leest het goed. 3 jaar lang uit te stellen, met dat we nog tijd hebben. Dat hij ze NU niet wil.

Als ik dan vraag, nu niet ook nooit niet kan zijn. Dan krijg ik steeds wisselende antwoorden. En als ik dan EINDELIJK de moet heb verzamelt om er een punt achter te zetten. Wat ik met tranen in mijn ogen weet dat ik niet kan. Maar kom op he meid. Emancipatie, schouders er onder en doorzetten.

Dan komt hij met een bambi face met de woorden, komt ie he: Ik wil ze nu niet, maar ik kan me goed voorstellen dat ik daar op een gegeven moment wel aan toe ben. Ik weet niet of ik ze nooit wil. Lijkt me niet……..WHAAAAAAAA

En dan kan ik weer in elkaar storten. Het idee alleen al dat hij met een andere vrouw, mijn part een kabouter of ork een gezin krijgt. Dan krijg ik gewoon geen lucht meer.

Feit is. Zonder die kut discussie is alles in balans bij ons. Hij is mijn tegengewicht. Ik voel me zo thuis bij hem. Maar ook hij bij mij. Ik geef hem die schop onder zijn reet om onder de mensen te blijven, iets spontaan te doen. Want alles moet een doel hebben bij meneer. En gewoon omdat het leuk is? Dat is geen doel. Kortom, ik haat anticonceptie( in mijn leven, ik weet het red een heleboel anderen). Hij kan kiezen!!!!!

Mannen: Stop met je vrouw pesten en stap wat sneller over je angst, maar vooral durf te kiezen!

Ik schrijf nu nog netjes, maar ik ben kapot. Sinds een week of 3 huil ik minstens 1 keer per dag omdat mijn droomman mijn nachtmerrie is. Omdat de angst van alleen oud worden mij minstens 3 keer per dag te pakken heeft. Omdat ik zonder hem net zo ongelukkig ben als met. Ik weet niet hoelang ik dit nog volhoud. Onze emancipatie, dit is de prijs ik moet betalen. Ik kan geen kind meer zien. Ook de knuffeluurtjes met de kleine van je vrienden helen geen wonden meer bij mij. Het doet steeds meer pijn.

Reageren

Hoi Allemaal,

Ik ben blij jullie reacties te lezen. Ook ik zit met hetzelfde probleem. Mijn vriend en ik zijn beiden 25 jaar. We wonen ruim 3 jaar samen en hebben ruim 7 jaar verkering.
Ik krijg het er steeds moeilijker mee dat mijn vriend nog geen kinderen wil. Ik wil ze al jaren. Ik heb altijd geroepen voor mijn 30ste mijn gezinnetje compleet te willen hebben.
Sinds vorig jaar augustus is de klok echter zo hard gaan tikken dat ik aan niets anders kan denken. Nu is het wel zo dat ik het de ene keer makkelijker van mij af kan zetten dan de andere keer.
Ik voel mij aan het lijntje gehouden. Elke keer is het weer over een half, over een half jaar. En dan is het een half jaar verder en zegt hij ik heb alleen gezegd dat ik erover na zou denken en ik wil het nog niet.
Hij geeft wel aan dat hij een kinderwens heeft, maar nu nog niet.
Heb allerlei redenen gekregen waarom hij het nog niet wilt: we hebben nog zoveel wensen, we kunnen niet meer uit (gaan nu ook 1 keer in de 2 maanden, maar maakt verder niet uit hoor), weet niet of we het gelovig op moeten voeden (schoonfamilie is christelijk), misschien moeten we eerst trouwen, enz, enz.
Gisteren heb ik nog een flinke huilbui gehad, want was weer iemand tegengekomen die zwanger was. Ik wil ook!!!!
Uiteindelijk was dan het hoge woord eruit: hij is bang. Bang om te falen als ouder, niet op te kunnen voeden.
Inmiddels heeft hij in juni wel toegestemd dat ik in januari stop met de pil, maar dat is nog zover weg. Ik ben ook erg bang dat hij nog steeds bang is.
Ik begrijp het niet (nou ja ik wil het niet begrijpen) waarom hij zo bang is. Hij is verantwoordelijk, heeft een goede baan, kan flexibel gaan werken en mijn moeder en schoonvader zijn in geval van nood thuis.
Maar ik wil hem vooral niet onder druk zetten, want dan bereik je alleen het tegenovergestelde. Een vriendin van mij zei dat ik gewoon met de pil moest stoppen, maar dat kan en wil ik hem niet aandoen.
De basis van een relatie is vertrouwen en dat zou dan helemaal weg zijn.

Ik klamp mij maar vast dat het nog maar 5 maanden zijn en dat ik vast snel zwanger zou zijn. En vooral dat hij zijn woord dit keer wel houd.

Daarnaast hou ik uiteraard zielsveel van hem. We vullen elkaar prima aan.

Alvast bedankt voor het lezen van mijn verhaal.

Reageren

Hoi,

Ik las je bericht en weetje ik leef met je mee, want ik zit met hetzelfde probleem.
Ik wil heel graag een baby, maar mijn man wil niet.
Zoals je al zij heb ik ook van alles geprobeerd, maar het gaat echt niet.
Ik ben ook al 3 jaar getrouwd en wil nu graag een baby.
Mijn man wil pas over 4 jaar een baby, dat duurt voor mij te lang.
Ik droomde altijd over om vroeg moeder te worden en ik weet dat het 1 van de belangrijkste dingen zijn die een vrouw wilt.
Hij vind mij nog te jong voor een moeder, maar zelf heb ik er veel over nagedacht en weet dat ik het aan kan.
Het is voor mij nog afwachten, ik wens jou veel succes.

Groetjes Maryam

Reageren

Ik heb geen antwoorden op deze problemen, maar ik weet wel dat onze schepper iedereen kent, en dat je troost en leven van hem mag verwachten! Wees gezegend in Jezus naam!

Reageren

Mag ik iedereen er even op wijzen dat een kind niets heeft aan een vader die geen kind wil!

Reageren

Ik ben het eens met wat iemand hier eerder heeft geschreven. Wij zijn het slachtoffer van de emancipatie en we worden verscheurd tussen onze partner en kinderwens.
Zelf wil ik wel, manlief niet. Maar ik kan niet met en ook niet zonder hem, voor blok zetten zou ik nooit kunnen. Dat verziekt alleen maar een relatie.
Met elke dag die voorbij gaat voel ik me een beetje labieler worden. De vraagt waarom hij het nou in werkelijkheid tegenhoud komt naar boven. Ik ben bang dat de lijst met uitvluchten eindeloos is…

Reageren

“Mag ik iedereen er even op wijzen dat een kind niets heeft aan een vader die geen kind wil!”…

Ik ben het hier gedeeltelijk mee eens, het is een lastige discussie. Maar mijn situatie was hetzelfde: ik een enorme kinderwens, hij absoluut niet omdat hij bang was dat ons eventuele kind hetzelfde zou overkomen als zijn broertje destijds is overkomen. Toch raakte ik in verwachting (ik slikte geen pil, dat wist hij, en we gebruikten geen condoom, tja…). In eerste instantie wilde hij een abortus laten uitvoeren. Daar ben ik faliekant tegen. Dan maar zonder een man het kindje grootbrengen, dacht ik. Ik had werk, eigen inkomen, dus een appartementje kon ik wel betalen. Maar toen hij (in de abortuskliniek, wel cru maar dat was de enige manier om er snel achter te komen hoe lang ik zwanger was) het hartje zag kloppen op de monitor, was hij hélemaal om. Hij ging papa worden! Ik wist niet wat ik hoorde. Die avond heeft hij al zijn vrienden gebeld met de mededeling dat hij vader ging worden. En sjee, hij heeft woord gehouden. We zijn nu 15 jaar samen, dochter is alweer 11, we zijn geëmigreerd, we zijn getrouwd en het is werkelijk waar een ontzettend lieve, zorgzame, warme echte papa. Ze is stapel op hem. Dus ja, bij ons was het door een gezamenlijk ongelukje, maar het kán dus wel…

Reageren

Ik herken het ook heel erg allemaal. Mijn vriend wil ook (nog) niet hij heeft al kinderen uit een eerder huwelijk. Maar ik ben er zo aan toe. Ik ben ook bang dat hij het helemaal nooit wil maar doet alsof omdat hij mij niet kwijt wil. Voor mij is een kinderloos leven absoluut geen optie. Ik sta op het punt de relatie te verbreken en een nieuwe partner te vinden die samen met mij voor het eerst ouder wilt worden. Als je verliefd bent denk je komt wel goed. Maar nu heb ik spijt dat ik deze relatie ben aangegaan en mijn tijd aan zinloos wachten voldoe. Praten is moeilijk want hij zegt steeds: “daar gaan we weer, het is te vroeg” terwijl
Zijn oudste zoon al 14 is! Ik weet het echt niet meer. Ik stel hem nu voor een laatste einddatum. Zo niet dan houdt het echt op voor mij. In mijn hoofd speelt ook wel eens stiekem maar ik zou niet willen dat mij kind later te horen krijgt dat pappa hem/haar niet wilde en misschien daardoor nooit echt vaderliefde zal ontvangen. Succes met jullie keuzes!

Reageren