Anoniem, ik ben heel benieuwd wat hierna volgt.

Ik heb in april gereageerd op dit forum. Mijn vriend en ik zijn 3 weken geleden bij de huisarts geweest en ook hij vond het belangrijk dat hij werd doorverwezen voor onderzoek. Hij zou binnen 10 dagen gebeld worden, maar na 15 dagen heeft hij zelf gebeld (op mijn aandringen) en kreeg te horen dat de wachttijd momenteel 52 weken (!!) is en dat hij geduldig moet afwachten. Als ik 52 weken moet wachten, nou… schop me dan maar van 14 hoog naar beneden.

Steeds meer kom ik er alleen voor te staan.

Raar, ik kon geen naam invullen. Ik was ‘Daan’ op de vorige pagina.

Reageren

52 weken is niet acceptabel. Ga terug naar je huisarts en bespreek met hem/haar of er andere opties zijn. B.v. verwijzing naar een andere arts of kliniek.

Reageren

We hebben dus de uitslag van de autismetest en mijn man heeft ASS in een milde vorm, is normaal begaafd maar wel extreem traag in het logische denken. Hij scoort daar heel laag in. Ook zijn prikkelverwerking is enorm hoog. Daarom slaapt hij zoveel. De psycholoog raad hem ten sterkste een auti-coach aan. Toen we van de psycholoog kwamen, besefte hij ineens wat een druk hij op onze relatie legt door mij altijd alles te laten oplossen, maar 3 dagen later is hij dat helemaal vergeten en is het weer zoals altijd. Het gaat ook heel moeilijk tussen ons de laatste tijd ( ik sta op de rand van een emotionele burnout) en daarom ga ik binnenkosrt een aantal maanden apart wonen om tot rust te komen. En dan kan hij eens ervaren wat het is om niet altijd op iemand te kunnen rekenen. We zullen wel zien hoe het daarna gaat.Maar ik wil eerst mezelf terugvinden, want ik ben al 18 jaar de partner van iemand met autisme, maar ik ben mezelf onderweg ergens kwijt geraakt.

Reageren

Heel herkenbaar allemaal, vooral info die na 3 dagen een plaatsje heeft gevonden in het brein om er vervolgens niet meer uit te komen, dit is geen onwil, maar onmacht. Veel sterkte met het maken van jullie keuzes, beiden zullen het nodig hebben. Het ervaren om op een ander te rekenen zal hij anders beleven dan dat jij wenst.

Reageren

Ik denk dat dit voor jou een hele bevrijding zal zijn een tijdje van hem weg te gaan. Zo is het ook met mij gegaan, ik heb hier op dit forum reeds heel mijn verhaal gedaan onder de naam greta.
Ondertussen heb ik na meer dan een jaar kwelling, wikken en wegen, een zware depressie, de beslissing genomen te scheiden. Nu woon ik een maand alleen, heb begeleiding van een psychiater en psychologe en ik voel mij zo rustig en tevreden dat ik eindelijk de stap gezet heb. Natuurlijk heb ik nog een lange weg af te leggen vooraleer alles op zijn plooi zal zijn. Mijn man wil nog steeds niet aanvaarden dat er iets fout loop ook na de testen en hij wil ook niet werken aan onze relatie. Hij gaat ook zo naïef en onrealistisch om met het feit dat ik alleen woon. De situatie met zijn winkel waar ik ook werk is dramatisch en hij wil het maar niet inzien . Ik heb er reeds zoveel vrienden bij betrokken om hem te overtuigen maar hij doet maar verder. Ik ben voor ik vertrokken ben hem aangeleerd waar hij best zijn boodschappen zou doen enz. Op het werk maak ik nog eten klaar voor ons beide enz… Onze twee kinderen 19 en 21 jaar zijn op kot maar beslissen zelf in het weekend bij wie ze komen. Ze bekijken dit op een gezonde manier en verdelen dit. Vrijdagavond tot de zaterdag bij mij en van zaterdagavond tot zondag bij mijn man. Dan helpen ze hem ook af en toe om eten klaar te maken. Ik wil er niet te veel over tobben hoe het verder zal aflopen, ik leef zowat dag per dag en laat mij helpen door professionele mensen. In ieder geval ik voel mij heel goed nu ik alleen woon en kan genieten en heb familie en vrienden die mij steunen. In het kort gezegd ik ben aan het scheiden uit machteloosheid er is geen andere uitweg meet ik heb alles gegeven wat ik kon en kies nu voor mijn leven. Ik leef mee met alle partners van mensen met autisme en wens hen allen veel moed en wijsheid om uit te maken wat voor henzelf het beste is.
Greta

Reageren

@Greta,

Ik hoop dat het wat beter met je gaat, nu je op jezelf woont en dat je de rust vindt waar je naar verlangt. Ik ga vanaf 01/01 alleen wonen en ik kijk er echt naar uit.Vooral naar die rust en eens lekker op mezelf zijn. Wij hebben geen kinderen, dus in deze situatie is dat een zegen. Mijn man is iemand die ook altijd elk positief voorstel afwijst. Een auti-coach, 4/5 gaan werken om meer rust te hebben, dat wilt hij allemaal niet doen.En met mijn behoeftes wordt totaal geen rekening gehouden, ik ga naar mijn vrienden en familie om wat plezier te hebben. Ik ga nu ook terug naar mijn psychologe want ik heb ontzettend veel verdriet omdat ik in een soort rouwproces zit. De toekomst die ik me had voorgesteld met hem samen,jaren geleden, dat heb ik opgegeven. Het is bij ons ook zeer waarschijnlijk dat we gaan scheiden, hij stuurt daar heel de tijd op aan. Ik ben ook altijd zo’n verzorgend type geweest, dus heb dikwijls over mijn grenzen laten gaan. Ook dikwijls opstandig geweest, hoor, om mijn ruimte op te eisen. Het is niet meer leefbaar, alles blijft altijd rond zijn autisme draaien. Dat hij dat heeft, daar kan hij niet aan doen, maar dat hij geen auti-coach wilt raadplegen, daar heb ik het ontzettend moeilijk mee. We zien wel,ik wens je veel moed toe, Greta en geniet van de tijd in je ééntje.

Reageren

toen ik vorige week aan mijn man vertelde dat ik wilde scheiden zat hij alleen maar te knikken, begon daarna direct over ‘alles 50/50 en opschrijven dat hij ook recht heeft op de kids’, hij vroeg niet eens waarom ik wilde scheiden.
toen ik dat dan maar uit mezelf wilde vertellen (nml zijn gedrag t.o.v. mij) kreeg ik te horen dat ik hem geen verwijten mocht maken!! hij vindt nml dat het mijn schuld is dat we uit elkaar zijn gegroeid (ik hou nml meer van mijn (3) kinderen volgens hem, zij krijgen alle aandacht)

het 1e kind is er gekomen na een ‘chantage’ van zijn kant (als ik geen kind met hem wilde ging hij wel op zoek naar een ander), ik heb hem toen verteld dat er wel iets aan je leven gaat veranderen als je kinderen krijgt en of hij daartoe wel bereid was.
het was al snel duidelijk dat hij niet bereid was te veranderen.

nu is de oudste 13 en ben ik helemaal ‘op’ (ik zit al 3 weken overspannen thuis),ik kan het nml niet meer aanzien dat hij wel heel sociaal tegen anderen kan doen , maar mij expres ‘negeert’ als hij weer eens boos is op mij.
hij is asociaal & egoïstisch, en laat z’n kinderen aan hun lot over, ik wordt al jaren(minstens 6) boos op hem als ik thuis kwam van boodschappen doen (na thuis gekomen te zijn van een voetbal wedstrijdje en tussen door even een was erin gestopt te hebben) dat de kinderen en hun 10 uurtje of hun lunch niet gekregen hadden(hij vond nml dat ze er dan maar zelf om hadden moeten vragen: en mijn jongste is nu 10 jaar!!)

ik kreeg 2 dagen na mijn melding over de scheiding ook nog eens een bekentenis van hem: hij heeft op z’n 23ste de diagnose ‘mild’ autistisch gekregen en hij heeft zichzelf later de diagnose ‘asperger’ gegeven.

dit heeft hij dus 18 jaar voor mij verzwegen!! en ook nooit hulp gezocht (hij vond die diagnose toen maar belachelijk)

nu eist hij wel dat de kids bij hem komen (om het weekend en 1 dag in de week) terwijl hij nooit de moeite heeft genomen uit zichzelf iets voor ze te doen.

in 1ste instantie zei hij dat hij het goed vond als ik met de kids in de woning blijf, maar nu begint hij te dreigen dat als hij z’n zin niet krijgt dat we het huis dan moeten verkopen.

ik ben ondertussen heel bang voor hem, voor zijn bekentenis had ik nml al het idee dat hij zo’n typische rustige man is waarvan niemand het ooit verwacht had dat hij z’n gezin zou uitmoorden. deze bekentenis en ‘bedreigingen’ maken het er niet makkelijker op.

wat moet ik doen?

Esther

Reageren

Om te beginnen zou ik maar eens naar een advocaat gaan tenminste als je de scheiding wilt doorzetten. Gezien de frictie die er tussen jullie is ontstaan zal dat nodig zijn. Bespreek met de advocaat de vervolg stappen.

Reageren

hoi rianne
ik heb een paar jaar geleden een vriendin gehad die autistisch is en wij zijn toen uit elkaar gegaan vanwege haar slechte cijfers maar ik vind haar nu nog steeds leuk en het is 4 jaar geleden en ik vind haar zo leuk dat ik haar direct wil omhelsen maar ik weet niet of ze weer een relatie met me kan handelen of niet

Reageren

hoi lezende man of vrouw
ik ben een 18 jarige jongen en het meisje is nu ook 18
ik heb een paar jaar geleden een vriendin gehad die autistisch is en wij zijn toen uit elkaar gegaan vanwege haar slechte cijfers maar ik vind haar nu nog steeds leuk en het is 4 jaar geleden en ik vind haar zo leuk dat ik haar direct wil omhelsen maar ik weet niet of ze weer een relatie met me kan handelen of niet
heeft iemand advies ben echt radeloos

Reageren

Dat is een moeilijke vraag. Daar kun je maar op een manier achter komen…….met haar praten

Reageren

dat is het moeilijke ervan ze praat wel met me maar als we dan op het punt komen dat we het gaan hebben over details van ons samen dan gaat het gesprek ineens een andere kant op. ze vind me volgens mij nog steeds leuk want ze praat altijd met me als we ergens zitten (bij dezelfde harmonie) dan houd ze een stoel vrij enzo

Reageren

Ik zou je toch aanraden om met haar daarover te praten. Kies een rustige plek en een rustig moment. Vraag haar dat dan heel direct.

Reageren

dank voor je advies zal het met haar overhebben

Reageren