Alle verhalen die ik hier lees zijn herkenbaar omdat ik helaas ook hier ervaring mee heb. Zelf heb ik autisme en mijn ex had ook autisme, maar wat ik allemaal hier lees is precies hoe ik mijn relatie had ervaren met mijn ex.

Onze relatie was 6 maanden en in eerste instantie ging heel goed en soepel tussen ons. Op onze eerste date hadden wij tegen elkaar verteld dat wij beide autisme hadden zodat er geen misverstanden ontstonden. Er was meteen ook een klik en we hadden het heel gezellig samen, totdat we echt een relatie aangingen. Dan zal je denken dat twee autisten met elkaar juist goed gaat in een “romantische” relatie, maar dat was hier niet zo en ik kan het alleen omschrijven met één woord; Leegte.

Onze relatie veranderde vanaf het moment dat we officieel de relatie in gingen. Zoenen en intimiteit was een drama want ik moest continu aangeven aan hem wanneer en hoe wij iets gingen doen. Dan snap ik met autisme dat het moeilijk voor hem was om hints op te volgen en intiem te kunnen zijn, dus ik kon dat wel begrijpen. Maar toen kwamen meer irritatie punten van zijn gedrag naar voren die gingen knellen in onze relatie:

-Hij was extreem narcistisch, alles moest om hem draaien.
-Snel boos worden, veel stampvoeten en roepen wat iemand wel mocht doen om hem met rust laten zoals niet tegen hem in gaan, niet terug praten en volgens zijn woorden, niet janken.
-Hij had voor niemand empathie, voor zijn eigen familie, voor mijn familie en zelf voor mij geen empathie.
-Routines, veelste veel waar niet om heen te plannen was en die mij verdrukte in mijn eigen vrijheid ondanks dat alles geprobeerd was om eromheen te plannen of zijn routines aan te passen.
-Ongezonde obsessies met interesses, kritiek was een no-go voor hem, ingezogen in zijn interesses voor uren tot dagen achter elkaar zonder enig contact met de buitenwereld en altijd lopen in merchandise van die interesse waar hij ook naartoe ging bijv. op een date in een restaurant waar ik netjes gekleed was terwijl hij alleen een Ajax shirt en een broek met gaten aan had waarbij hij nog eens pissig werd op het personeel omdat hij niet binnen werd gelaten en hij kon het niet begrijpen dat de reden was vanwege zijn kleding.
-Hij luste niks, er moest altijd met eten op hem worden aangepast wat eigenlijk niet meer was dan pizza (alleen salami met kaas) en cola.
-intimiteit was nooit leuk en nooit natuurlijk met hem want het was nooit een onschuldige knuffel/arm om de schouder/aanraking of nooit een compliment/vraagje zoals hoe was je dag maar inplaats daarvan sloeg het gauw om naar obsessieve sex waarbij zijn visie altijd zwaar over elke grens heen was. Ook met een spel (Party&Co volgens mij) wat wij eens speelde waarbij een gewone opdracht uitgevoerd moest worden waar hij het “creatieve” idee kreeg om mij half naakt op bed te krijgen met hem boven op mij om mij te “masseren” waarbij ik al heel snel dat spelletje afkapte omdat ik wist wat hij wou en hij wist dat die manier over mijn grens heen was terwijl hij ook wist dat ik geen anticonceptie gebruikte (door medische redenen) en vertikte hij het om een condoom te gebruiken omdat sex zonder condoom lekkerder is of dat was het excuus van hem waarbij ik moest uitleggen dat dat helemaal niet zo is met sex, dat dit helemaal geen intimiteit is (sterker, het leunde naar iets heel anders toe) en dat ik moest uitleggen waarom ik dit niet wou en wat hij deed fout was en ik kon niet geloven dat hij dat niet snapte (eerlijk gezegd vermoedt ik nog steeds dat dat gewoon een leugen was en dat hij mij gewoon probeerde te manipuleren). Daarmee wist ik gelijk dat hij geen licht autisme had maar een veel zwaardere vorm met weet ik veel wat voor andere mentale kronkel hij had in zijn hersenpan.

Maar het ergste kwam toen ik mijn baan kwijt raakte door reorganisatie bij het bedrijf waar ik werkte. Ik was druk met solliciteren en was vaak bij mijn uitzendbureau om dingen te bespreken over wat de mogelijkheden waren. Ik was niet gestresst maar relaxt was ik ook niet wat te merken was waardoor ik juist verlangde naar steun zoals “Hey, hoe gaat het met je sollicitaties?”, “je bent best druk, zullen we anders iets leuks doen of heb je behoefte aan dit en dat?”, “Moet ik iets voor je doen of heb je iets nodig?” en meer van dat soort steun wat je verwacht in een relatie, zelfs al spontaan iets te drinken krijgen was al dankbaar. Maar nee, ik kreeg geen enkele steun van hem. Het enige wat ik hoorde van hem als ik altijd bij hem was, was “Ja, ik zie dat je er doorheen zit”. Dat was het enige wat hij zei voordat hij ging gamen met koptelefoon en al op terwijl hij mij compleet negeerde. De klap kwam echt de dag er na dat hij niet meer reageerde op een berichtje terwijl wij elke dag contact hadden. Ik dacht als eerste dat er misschien iets was doorgedrongen bij hem en dat hij mij de ruimte liet voor mijn best wil. Maar de dag er na en die dag daarop en die dag daarop, niks meer gehoord en ik ging mij toch zorgen maken. Dus ik was toen naar hem gegaan. Bij zijn huis, hij deed open en ik vroeg wat er aan de hand was terwijl het duidelijk was dat ik dit niet pikte. En toen zei hij simpel “Mijn telefoon is stuk”, punt. Toen knapte het gewoon bij mij. Oké, kan gebeuren dat je telefoon kapot kan gaan maar probeer dan iemand te informeren op een andere manier, maar nee hoor, niet bij hem opgekomen en daarop nog vragen wat het hele probleem was waardoor het leek dat hij het probleem naar mij schoof alsof ik het probleem was. Dat was het voor mij en heb het duidelijk gemaakt tegen hem waarom deze relatie klaar was. Het laatste wat ik had gezegd was dat hij hulp moest gaan zoeken.

Gelukkig heb ik uit die ervaring lessen getrokken en weet ik in iedergeval wat ik zoek in een partner. Of het weer iemand is met autisme weet ik nog niet, maar iemand zoals mijn ex nooit meer van mijn leven en ik wens ook zo’n iemand op niemand toe. Verder, wens ik iedereen op dit forum het beste toe en hopelijk dat het nu veel beter nu gaat met iedereen hier. Hopelijk dat iedereen gelukkiger is en misschien de liefde weer hebben gevonden.

Ik vind het fijn om ook de rauwe kant van de ass relatie belicht te zien. Er staat echt heel veel over tips beschreven maar niet wat zo’n relatie van elkaar vraagt. Want er gaat zoveel onbegrip schuil achter de andere denkwijzes van de persoon met ass en de mensen eromheen. Zeker wanneer er geen zelfreflectie bij de persoon met ass aanwezig is of ook nog alexithymie. De ander heeft het dan vaak of eigenlijk altijd gedaan. Van die gedachte gaat een hoop soms letterlijke dreiging uit en laat weinig ruimte voor de ander over. Niet dat die persoon dat bewust doet maar door het Pleasen, gebrek aan reflectie en gebrek om het geheel te overzien vindt er veel overbelasting plaats. Bij de ass persoon zowel als bij de omgeving die op zijn tenen loopt om te compenseren of hun eigen gevoelens naar achter te schuiven of te verstoppen. Niet altijd gezond.
Er mag echt meer begrip komen voor de moeilijkheden die ontstaan van beiden kanten in een relatie met een persoon met ass. Of het nu een ouder, brus, of partner is. Ik snap de vaak beschreven tips en tops op websites en boeken maar er is ook vaak echt leed door het onderlinge onbegrip en de daaruit komende reacties. Laten we dit ook aub beschrijven zonder een vinger te wijzen naar een dader. Zodat ieder ook zijn/haar dromen en verwachtingen (die soms heel anders uitpakken) als ook zijn/haar teleurstellingen en verdriet mag laten horen. Dan doe we pas echt eer aan wat het is…

Reageren

@Autimaatje: Helemaal eens!

Ik zou zo graag uitgefilterd willen hebben wat we beiden nodig hebben in relatie (met elkaar), waar grenzen liggen en wat er wél geboden kan worden naar elkaar. Dit met het doel een realistisch beeld te schetsen van wat je dan werkelijk van elkaar kan & mag verwachten, zonder in te vullen voor de ander wat hierin goed of fout is. En vanuit dit “weten” je dan weloverwogen kan kiezen voor het voortzetten van je relatie (en misschien is dat dan op een niet-traditionele of sociaal gewenste manier, eventueel met hulp van een professional/coaching) of het leren loslaten van de ander als partner (en loslaten van jouw gewenste maar niet haalbare “gedroomde” relatie en hulp zoeken bij dit rouwproces)

Ik loop zelf vast op het “bedrieglijke boodschappen” in zijn teksten die zo oprecht, liefdevol, begripvol en steunend overkomen maar wat inhoudelijk niet zichtbaar wordt voor mij in zijn gedrag nadien (en vind het ook heel moeilijk dat hij dan niet meer weet wat hij heeft geschreven) Maar waar ik hem vervolgens niet op mag aanspreken, want dan verdraait hij het naar iets anders of naar mij (of roept dat hij alles fout doet en hij klaarblijkelijk het allemaal niet kan) Of de momenten dat hij zich (in mijn ogen) als de meest liefdevolle persoon toont naar mij.

Ook als ik meeneem dat hij zich snel aangevallen voelt, onzeker is of bang, meer tijd nodig heeft (of veranderd heb wat hij bij mij als oorzaak aanwees voor de vervelende gesprekken) waardoor ik mij dus steeds aanpas in de communicatie…. dan blijf ik tegen hetzelfde gedrag aanlopen.
Het vervelende is, dat ik over mijn grenzen blijf gaan en dan uiteindelijk boos wordt en hij dit wederom als oorzaak aanwijst…..

Ik denk dat hij gewoon niet de wens/ behoefte voelt om te onderzoeken wat er werkelijk speelt bij een ieder en samen te werken aan de relatie maar gewoonweg wilt dat het niet zo moeilijk is (of wordt gemaakt door mij).

Maar goed: ik denk, ik wil, ik mis…. ik…
Hoe kom ik er toch achter wat hem beweegt en wat hij écht wil mbt ons huwelijk … Wat is onwil, onkunde, onbedoeld, bedoelt en wat niet?

Ik probeer mij voor te stellen hoe het voor hem zou kunnen zijn als angst, onzekerheid hem leiden in ons contact en hoe
hij dan overlevingsmechsnismes hanteert die (onze relatie) schaden maar die ook zijn mate van stress of lijden laat zien. Echter tegelijkertijd vraag ik mij af wie hij werkelijk is, omdat als hij niet authentiek is in wat hij neerzet van zichzelf, want dan ken ik hem dus eigenlijk niet…. wat is beangstigend vind voelen…

Tot waar zou je moeten gaan in een relatie waarbij autisme eo adhd een rol speelt en je partner zich blijft onttrekken? En wil de ander misschien niet gewoon uit de relatie met jou, maar kan dat niet of durft dat niet te doen vanwege rigide overtuigingen of angst voor onbekende? (Ik ben bang dat dit de drijfveer is voor mijn man om niet zelf te scheiden)

Heeft iemand goede ervaring met een professional die hierin kan helpen?

Reageren

Ter aanvulling; Ik heb nog steeds de diepe wens er samen uit te komen. Ik twijfel echter of dit überhaupt nog mogelijk is en in hoeverre ik niet te vaak “gegashlight” ben waardoor mijn eigen gevoel, waarneming en grenzen zo stelselmatig zijn ontkent dat dit een trauma is inmiddels (en ik zelf niet meer reëel ben in mijn kijk op wat er gebeurd….)

Reageren

Ik heb mijn gevraagd om te lezen wat ik de afgelopen 2 jaren heb geschreven over mijn/onze situatie.

Mijn hoop was dat er meer begrip zou komen.

Zijn reactie:
Nou blijkbaar ben ik autist en zoek ik daarom oorzaak buiten mezelf.

Daar kan hij volgens zichzelf niks aan doen, dus hem valt niks kwalijk te nemen. Hij is boos op mij dat ik hem wel zaken kwalijk neem.

Reageren

Ontkenning van mijn ware ik……

Zag je mij dan echt niet, terwijl ik voor je stond
Wanhopig vastklampend, verdwijnend in de afgrond

Het enige wat ik op het laatst nog ergens bij je zocht
Was het antwoord op de vraag waar je nu eigenlijk voor vocht

Steeds verder weg van mij kwam jij uiteindelijk te staan
Weg van de man waarmee ik het huwealijk samen was aangegaan

Maar deze man bestaat niet echt, zijn masker echter wel
Het maakte de zoektocht naar een liefdevol samen een ware hel

Ontkennen van mijn diepste ziel terwijl ik je het vertrouwen geef
Om mij echt te kennen en pijnlijk eerlijk deel hoe ik werkelijk leef

Mijn demonen versterken in hun vernietigende boodschap
Waardoor mijn keel dichtknijpt en ik naar adem hap

Enorme golf van schaamte, pijn, wanhoop en verdriet
Kan het misschien toch, dat ik degene ben die het zo verkeerd ziet

Dat ik de slechte, ongewenste en verstoorder ben in het geluk
Self-fulfilling prophecy…… ik maak het zelf stuk

Want als ik immers niet zo boos zou zijn of teveel verwacht
Als ik jou gewoon waardeer en het bedrog verzacht

Als ik mijn normen en waarden en grenzen laat varen
Als ik niet stil sta bij de hoeveelheid jaren

Waarin ik heb proberen te begrijpen en te leren
Waarom je mij wel voorhield, maar niet ging presteren

Als ik je niet tegenspreek wanneer je mij vals beticht
Als ik maar verdraag dat je niet vraagt of bericht

Als ik maar verdraag waar jij van weg blijft lopen
En je kan aanhoren waar je zegt nog op te hopen

Als, als, als….. ik iemand zou worden die ik nooit kan zijn
Dan zou er eindelijk een oplossing komen voor alle pijn

En leefde ik nog lang en gelukkig met jou aan mijn zij
Want het probleem en de oplossing lag altijd bij mij

Reageren

Een autist IS niet te begrijpen. Punt.

Reageren

Fluwa, ik heb ook veel te maken gehad met autisten in mijn leven.
Vooral als je zelf hooggevoelig bent, ben je blijkbaar een magneet, maar het is niet te doen.
Het valt me op dat als er over autisme geschreven wordt, het altijd lijkt alsof alle autisten heilig zijn, nou echt niet. Soms lijkt het me heerlijk er één te zijn: gewoon overal schijt aan hebben. En vooral wat jouw gedrag voor impact heeft op een ander. Het kan een autist echt geen reet schelen. Daarentegen wordt alles wat JIJ doet en zegt op een goudschaaltje gewogen, want als ze ook maar een haartje gekrenkt worden dan zul je het merken. Als het henzelf aangaat zijn ze namelijk wel hypergevoelig. Om een autist met slecht gedrag ( dit zijn degenen die blind zijn voor hun eigen autisme ) loop ik tegenwoordig met een grote boog heen. Zoek het lekker zelf uit.

Reageren

Heel hard maar pak
Je koffer en smeer hem zo hard als je kan. Zo hoeft een relatie niet te zijn, kies voor jezelf en je eigen geluk en doe jezelf niet te kort.. Dit leven heb je maar één keer!!

Reageren

Als je leest over het Cassandra syndroom, is alles gezegd. Het gemis aan wederkerigheid. Geen gevoel voor sociale omgang met de eigen partner. Geen verantwoordelijkheid nemen voor zaken maar afschuiven. Gauw boos worden! Onnavolgbare communicatie en ruzies. Een bijkomend probleem, op de lange duur, is dat de relatie niet meer gelijkwaardig is. Je wordt zijn moeder en hij vindt dat prima.
Dat verstoort uiteindelijk ook de intieme omgang met elkaar. Dit wil je niet als partner zijnde. Je autistische partner gaat niet voor jou door het vuur. Hij zal altijd eerst zijn eigen hachje redden. Het is heel heel eenzaam in deze relaties. Je moet enorm goed op jezelf kunnen passen om een autistische partner, als groot kind, met je mee door het leven te kunnen slepen. Ik vind het bijna onmogelijk.. Het sloopt me.
Dit soort relaties geven veel psychisch niet erkend leed bij partners. Omstanders: vooral familie, zien de problemen niet. Zelfs hulpverleners begrijpen je niet. Autisme organisaties zien de partner problemen als lastig stiefkindje. Het is geen goede reclame als wij ons uitspreken, juist nu deze organisaties het label autisme van het stigma willen ontdoen. Waar vind ik hulp?

Reageren

Mijn vriend roept. Luistert niet. Agressief. Zorgt niet voor dieren. Profiteert van mij.vernederd mij..liegt veel.geen sex. Geen knuffels. Geen zoen.mag over niks praten. Gaat alleen op reis. We doen niks samen..dit is mijn Asperger 20 jaar lang hel.ben kapot, ga nu weg verdien veel beter.

Reageren

Zo herkenbaar voor me. Ik dacht ik word gek, is er iets met mij??
We zijn amper 2 jaren met elkaar.
Toen ik bepaalde dingen opmerkte vroeg ik hem: heb je autisme? Hij reageerde vel en vond het niet leuk dat ik hem dat vroeg. Ik heb het laten liggen, want kan niet tegen de eindeloze discussies. Gaande weg merkte ik meer op. Nu weet ik het bijna zeker dat hij autisme heeft.
Ik merk op dat hij bijna alles goed praat/ moeite heeft met “nee” zeggen/ hij zonder genade keihard naar mij toe reageert bij misverstanden/ mijn emoties worden weggedrukt of niet erkend soms/ eindeloos gamen/ altijd overprikkelt/ zich voor de buitenwereld voordoen dan hij is etc…
*** ik heb een soort zwakte voor hem, maar denk niet dat dat genoeg is om de relatie in stand te houden. Help, mijn geduld raakt zoetjes aan op..kan therapie een oplossing zijn?

Reageren

Therapie voor wie?
Voor jou om met hem en zijn autisme om te gaan of voor hem om inzicht te krijgen in hoe zijn reactiepatronen in elkaar zitten? Misschien beiden zinvol…
Autisme heb je “voor het leven”, alleen ermee leren omgaan kan veel inzicht geven, frustraties en negatieve reactiepatronen voorkomen.
Hoe ouder.. hoe wijzer je wordt, en dat geldt ook voor autisme en het eigen inzicht.

Reageren

Ben de man in een relatie van 5 jaar die diep zit na het verbreken van de relatie door mijn (ex) vriendin .Had het niet bewust door dat ze a s s heeft , ook niet bekend door erover te hebben maar door er veel over te lezen.Ze heeft de relatie beëindigd door watsapp berichten te sturen en weg te rijden en ergens op een camping gaan te wonen (tijdelijk) totdat ik op haar bevel het huis verlaten moest hebben.doordat ze niet praatte en alles in mijn schoenen schoof om alle problemen op te lossen terwijl zei al een jaar thuis zat met… burn-out klachten.. de verbouwing waar we allebei mee ingestemd hebben was een groot iets , nu pas opgemerkt! Alles maar dan ook alles is zo groot geworden doordat zei ook nog een advocaat inschakelde terwijl ik daar erg op tegen was.Moet door want er zit niets anders op. Heb jarenlang haar gesteund in alles en mijn eigen vergeten , liefde heeft zijn grenzen… ook dat is te diep . Nu 3 maanden na het wegrijden van haar woont ze weer in haar eigen huis en reageert tegen ieder of er niks aan de hand was is… Ikzelf sta er mee op en kan er niet overheen komen..

Reageren