@ Els, wat jij beschrijft is één van de redenen waarom ik nooit de stap heb gezet om uit elkaar te gaan. De voornaamste reden is omdat ik gewoon een bangerd ben hoor en het nooit gedurfd heb, laat ik me niet verschuilen achter mijn kinderen.
Maar jouw gedachtengang heb ik zeker ook gehad. Ik dacht dat wordt nooit wat, hij kan zich absoluut niet in hen verplaatsen. Dus ik begrijp je angst heel goed.
Het is natuurlijk een beetje van de zotte dat je man de kinderen 50/50 wil omdat hij anders bang is dat hij zich eenzaam voelt. Wel een typisch autistische redenering uiteraard, zijn eigen belang belangrijker vinden dan dat van jullie kinderen.
Je zou toch denken dat een rechter alles meeweegt bij de beslissing en sowieso kijkt naar het belang van de kinderen, maar dan zou die rechter ook een beetje op de hoogte moeten zijn van autisme… Misschien dat je een verklaring van een deskundige (huisarts, maatschappelijk werk, praktijk ondersteuner of zo) kunt laten opstellen over autisme en dan specifiek over de dingen die jij allemaal op je neemt wat de opvoeding betreft. Dus eigenlijk dat jij de volledige opvoeding in je eentje doet en hebt gedaan.
Ik hoop voor je dat je reacties krijgt van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt.
Groetjes

Jeetje wat ben ik blij dat ik niet de enige ben. Ik dacht namelijk dat ik aan het doordraaien was.

Mijn vriend en ik zijn 6 maanden samen en ik had meteen door dat hij een beperking had, wist alleen niet wat. Na 3 maanden heeft ie gezegd dat hij autistisch is en ook licht verstandelijk beperkt.
Ik hou van hem, oprecht en ik accepteer hem hoe hij is, maar het begint z’n tol te eisen.
Ik verdiep me hierin en hou continue rekening met hem, maar ik voel mij zo alleen, niet gehoord & geliefd.

Ik heb het gevoel dat hij in het begin zijn best deed om dit te verbloemen, maar we wonen praktisch samen en het is de laatste tijd 1 hel. Door zijn lvb is hij ook beetje agressief. Hij kan wel terug reflecteren op zijn gedrag en biedt zijn excuses aan als ik me verdrietig voel of iets dergelijks en vraagt ook vaak in onze relatie als er iets beter kan en als ik gelukkig ben met hem etc. Dan denk ik..het kan toch niet zo erg zijn met zijn beperkingen? Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen. Ik kan het hier ook met niemand over hebben, want ja ze begrijpen mij niet en met hem hierover praten doe ik wel, maar het slaat niet altijd aan..

Hij is vaak net een muur, super bot en weet wat hij moet zeggen om mij te kwetsen. Hij kan dan ook echt prima slapen. Pas als ik aankaart de volgende dag of paar uur later van je hebt me gekwetst meende je het? Zegt ie nee je neemt altijd alles zo letterlijk ik wil je gewoon gek maken, sorry ja babe? En omdat hij sorry heeft gezegd is alles goed!

Ik ben ten einde raad..help!

Reageren

Anoniempje, het gaat niet beteren. Als het na 6 maanden al een hel is heb ik maar 1 goedbedoeld advies:
RUN!!!! Ga weg, nu het nog kan.

Reageren

@Anoniempje, ik kan niet anders dan je hetzelfde advies geven als Els. Stap uit deze relatie. Ikzelf kwam er pas na 30 jaar achter en dan is het toch een ander verhaal, maar jij bent er op tijd achter gekomen dat het zwaar is. Je voelt je nu al alleen, niet gehoord en niet geliefd, dat gaat alleen maar erger worden. Weet dat hij niet gaat veranderen, dat kan hij gewoon niet. Jij bent degene die zich altijd zal moeten aanpassen, alles zal moeten regelen en de lieve vrede zal moeten bewaren. En mentaal zal je nooit enige steun van hem krijgen dus het alleen voelen, het niet gehoord en geliefd voelen zal alleen maar erger worden. Kies voor jezelf.

Reageren

Lieve dames,

Bedankt voor jullie reactie! Ik weet wat me te doen staat. Beter nu dan later…

Reageren

IIk wil mijn verhaal delen, in de hoop dat anderen zich erin herkennen.

Ik ben samen met een man bij wie ik vermoed dat hij ASS heeft. Niet gediagnosticeerd, maar de signalen zijn er. Wat me het meest raakt, is het ontbreken van emotionele wederkerigheid. Hij praat niet over gevoelens, heeft nauwelijks zicht op zijn eigen behoeften — en als ik vraag wat zijn verantwoordelijkheid is in onze relatie, komt er niks. Niet uit onwil, maar uit onvermogen. Hij had er gewoon nooit over nagedacht. Alles is goed en het maakt niet uit is iets wat ik al jaren hoor.

In onze relatie ben ik het middelpunt geworden. Alles loopt via mij: de financiën, vakantie, dagje weg, theater,de sociale contacten, de planning, het regelen van het leven. Hij heeft zelf nauwelijks vrienden en onderneemt zelden iets op eigen initiatief. Zelfs met zijn volwassen kinderen uit zijn vorige huwelijk, vooral zijn zoon, is er geen echte band. Nooit echt geprobeerd. Geen oprechte interesse, alleen statements als: “ik hou niet van gamen,” en daarmee was het gesprek of de verbinding weer gesloten. Als
Ik niet zeg laten we ze uitnodigen dan is er gewoon weg geen contact.

Ik merk ook dat ik mij in de jaren dingen heb aangeleerd. Ik schrijf op de kalender wat ik allemaal doe waardoor hij wel vroeg hoe iets was gegaan. Ook hij heeft zich aangeleerd dit te vragen nadat ik hem hierop wees. Als ik niets schrijf wordt ook niets gevraagd want dat is hij alweer vergeten. Hij helpt wel in het huishouden mits ik het vraag en het meteen kan gebeuren. Iets voor de volgende dag vragen wordt vergeten. Op zijn manier en met zijn mogelijkheden deed hij zijn best.

Tegelijk is hij ook stabiel. Hij is lief, knuffelt graag. En voor de buitenwereld is hij de goedzak. Altijd rustig, nooit een probleem. De problemen — die komen bij mij terecht. Want ik voel ze, benoem ze, draag ze.
En in de intimiteit is die ongelijkwaardigheid net zo voelbaar: we zijn al jaren niet echt intiem geweest. Als het er was, dan was het kort, oppervlakkig, vooral op hem gericht.

Ik heb uiteindelijk vreemd gegaan. Omdat ik behoefte had aan intimiteit, aan bevestiging, aan het gevoel dat iemand iets voor mij deed. Het was de eerste keer in jaren dat ik me écht gezien voelde. En dat was het moment dat ik besefte hoeveel ik miste in mijn relatie — dat ik zoveel had gegeven, maar dat er voor mij zo weinig terugkwam.

De enige keer dat hij emotie toont, is wanneer ik zeg dat ik stop met de relatie. Dan gaat hij huilen, maar nooit hoor ik hem zeggen dat hij er alles voor gaat doen of dat hij voor ons wil vechten. Het is alsof hij het accepteert, alsof ik niet belangrijk genoeg ben om voor te strijden.

We hebben relatietherapie geprobeerd, maar hij vond het zonde van het geld. Zijn conclusie? Hij was nog steeds dezelfde, ík was degene die veranderd was. En dus zijn we weer gestopt. Ik ben momenteel thuis met een burn-out ik kan het niet meer aan. En omdat ik moe intens moe ben en stil en is ook hierin zijn conclusie ik ben veranderd en hij niet dus ja ik ben het probleem.
Ik heb geprobeerd uit te leggen dat ik even terug moet naar mijzelf wie ben ik, wat zijn mijn behoeftes

Jarenlang dacht ik dat het aan mij lag. Dat ík te veel voelde, te veel vroeg, te ingewikkeld was. Maar ik ben zo moe. Ik wil gewoon kunnen rusten in een relatie, niet alles dragen.

Ik begrijp wel enigszins hoe het bij hem functioneert, vooral met de mogelijke invloed van ASS. Ik heb mij hierin verdiept voor hem en voor ons .Maar ik kan dit niet alleen oplossen. Het is niet genoeg om het alleen te begrijpen, hij moet er ook inzicht in krijgen. Samen er iets mee doen, anders komt er geen echte verandering.

Ik schrijf dit voor de vrouwen die zichzelf kwijt zijn geraakt in het zoeken naar verbinding die er maar niet echt komt. Die blijven twijfelen aan zichzelf.

Je bent niet gek. Je verlangt naar iets heel echts. En dat mag.

Reageren

Hier vanuit het perspectief van een man met een relatie met een ASS partner. Bijna 10 jaar getrouwd en een 14 jaar samen. Twee, drietal weken geleden heeft zij aangegeven dat ze geen romantische gevoelens meer voor mij heeft. Mijn hart was in eerste instantie echt gebroken, echter, na er samen over gesproken te hebben kom ik een beetje tot rust. Ik zit tot in den treure internet af te struinen om mijn verhaal te kunnen delen en gelukkig kom ik bij dit forum terecht.

Mijn lieve vrouw die zo erg met haar zelf en de relatie in de knoop zit. Ze probeert het maar kan het gewoon niet. Ikzelf een empaat die altijd alles uit de kast probeert te halen en er voor haar te zijn, ten koste van mijzelf. Toen wij in eerste instantie bij elkaar kwamen had ik al wel door dat ze “anders” was. Zij had nog geen diagnose, maar had toen al wat problemen op sociaal niveau maar en hart van goud en zo intelligent! Alleen het inlevingsvermogen en het uitten van liefde naar mij toe was zo moeilijk! Ik zag aan alles wat ze deed dat ze het probeerde en ik accepteerde dat ook. Tot ik zelf in 2015 diep in de put zat, ik kon mijn verhaal niet kwijt bij haar, voelde me onbegrepen, had het gevoel altijd op eieren te lopen en voelde geen intimiteit. Wij hadden ons al voorgenomen om te trouwen dat jaar en langzaam maar zeker begon ik mijzelf weer terug te vinden. Eenmaal getrouwd, waren er de dagelijkse problemen, ongeorganiseerd, rotzooi overal die voornamelijk ik moest opruimen, want oh wee als ik er wat van zei. Woorden die verdraait werden en uiteindelijk een gruwelijke ruzie! Waarop ik in een opwelling tegen haar zei; jij mist empatisch vermogen, je voelt niet aan wat ik voel, wat ik mis en wat ik nodig heb. Zij was vervolgens zo van slag dat we even elkaar niet meer konden luchten. De volgende morgen duwt zij haar telefoon onder mijn neus en laat mij een website zien over vrouwen met autisme. Ik kon 90% van de dingen aanvinken en zeg tegen haar, dat ben jij! Hè hè eindelijk! Waarom hebben al haar vorige psychologen dit nooit gezien!!!

Vervolgens is zij in therapie gegaan en is haar diagnose vastgesteld. Dit maakte het echter niet makkelijker, ik begon mij te beseffen dat wederkerigheid vanuit haar wellicht nooit zou komen, hoe goed zijn het ook probeerde en ik ook. Regels opstellen, direct vragen wat IK nodig had, routines etcetera. Dit heeft zich nog enige jaren voorgedaan. Waarbij zij 4 keer van job is gewisseld maar telkens weer een terugval kreeg, van niet haar draai kunnen vinden tot niet kunnen opschieten met collega’s tot zich onbegrepen voelen. Ondertussen ging ONS leventje thuis “gewoon” verder, meningsverschillen, korte ruzies, woordenwisselingen, onbegrip vanuit beide kanten. Maar de liefde voor elkaar bleef.

Tot afgelopen jaar, zij viel uit met een burnout op haar werk, het ging niet meer. Kortom een vrouw thuis, vol negativiteit, vol woede en onbegrip. Het op eieren lopen werd steeds erger en ik heb mij zowel fysiek als emotioneel teruggetrokken. Ik zat boven achter mijn pc te gamen met vrienden, mijn interesses verder uit te zoeken, te werken, en zij? Zij zat beneden series kijken en spelletjes te spelen. Ik stuurde haar op tijd naar bed, want dat is goed voor je mentale gezondheid en ritme. Ik, ik bleef op tot laat in de avond/nacht en verdiepte me in van alles en nog wat. Ik wilde zo graag met haar het gesprek aangaan, haar helpen, haar steunen, maar ik, ik kon het niet meer, ik ging er zelf ook aan onderdoor. De afstand was gecreëerd en zou niet meer terugkomen. Tot zij weer hulp kreeg van psychologen, medicijnen en zij langzaam weer gezellig werd, vrolijker was en ik het gevoel had dat ze veel dingen een plekje kon geven.

Tot helaas een aantal weken terug, ze gaf aan het niet meer met mij te zien zitten. Moe was ze, geen gevoelens voor mij, een aanraking van mij richting haar voelde vervreemd en ongemakkelijk. Zij kon het niet meer en ik, ik bleef achter met mijn gevoelens, op geen enkele manier was dit nog goed te krijgen. Ondertussen had ze ook stiekem met een andere man (of mannen) online gechat en haar gevoelens geuit. Ik voelde me bedrogen, aan de kant gezet en verwaarloosd. IK die altijd alles voor haar had gedaan, er voor haar was geweest, voor haar klaar stond als het niet meer ging of als ze iets niet begreep. Ik moest maar gewoon verder…

Tot nu! We gaan uit elkaar, dit valt niet meer te helen, we hebben innige gesprekken volledig onze gevoelens geuit, Alles op tafel gegooid, eruit met die emoties! Het voelt als een bevrijding, maar ik voel mij zo eenzaam! Hoe moet ik nu verder, alleen, beschadigd, vertrouwen verloren. Anderzijds hou ik nog steeds met heel mijn hart van haar en hoop ik dat zij ook de rust vindt die ze nodig heeft, gun ik haar het geluk, de liefde, het begrip van andere mensen. Ze is lief, zorgzaam op haar quirky manier, slim maar zo verloren en onbegrepen in deze wereld. Ik weet dat het beter is zo, maar mijn hart, mijn hart doet oh zo’n pijn!

Excuses als dit niet is wat je wil lezen, maar besef je, soms gaat het gewoon niet meer en moet JIJ verder zonder de ander. De pijn, de pijn zal er zijn en nog wel even blijven, maar weet dat ook JIJ weer kan groeien, gelukkig zijn, jouw ambities kan nastreven. Doe het niet alleen voor jezelf, doe het ook voor hen…

Uiteindelijk zijn en blijven we mensen maar iemand met autisme zal wellicht nooit begrijpen, voelen en weten wat jij nodig hebt, besef je dat! Het is geen kwestie van niet willen, het is kwestie van niet kunnen, nooit niet en in mijn geval beseft zij zich dat ook. Daarom gunt ze mij iemand waarbij dat wel mogelijk is en ik ben haar ergens zeer dankbaar dat zij de knoop heeft doorgehakt en niet ik, want ik, ik ben te empatisch heb alles over voor haar. Het is tijd om te helen en de tijd zal leren hoe dat zal zijn.

Reageren

Allemaal herkenbaar en ontzettend triest om te lezen. Ik ben 41 jaar en ik en mijn man hebben 2 kinderen van 11 en 8.
Ik ben op. Moe. Eenzaam. Verdrietig. Ik voel me genegeerd. Als ik zeg dat ik verdrietig ben komt er een reactie: “ja dat kan, of, ik zie het”. Geen arm om mee heen, geen intimiteit. Al jaren geen seks. Geen kus, geen aandacht. Ik twijfel aan mezelf en voel me klein en gebroken.
Hij houdt van vaste routines, gaat graag elk jaar naar dezelfde plek op vakantie, wil alles hetzelfde. In de ochtend wakker worden douchen, kinderen moeten luisteren anders staat hij te stampvoeten de kinderen niet luisteren.
Buiten de deur is hij sociaal en joviaal, ik denk op z’n werk ook. Als iemand hem belt dan is hij assertief en begaan.
Maar thuis is hij zo moe, ik denk van de act die hij de hele dag moet opvoeren. Al jaren probeer ik het gesprek met m aan te gaan. Deel ik mijn gevoelens en emoties. Maar er komt nul erkenning. Hij staart voor zich uit. Pakt een colaatje en reageert niet. Ik zie aan z’n ogen, het waait wel weer over. En dat doet het ook en er verandert niets. Ik heb behoefte aan aandacht, plezier, humor en liefde. Die krijg ik ook van m’n kinderen maar als vrouw wil je ook intimiteit en waardering.
Ik regel thuis alles. Belastingen, financiën, schoolkeuze vo, vakanties, hypotheek, verzekeringen, nieuwe meubels. En dat is niet erg, ieder z’n rol. Maar na zo’n lange tijd samen is het ook wel eens fijn als hij zich in iets verdiept of mij het gevoel geeft dat het gewaardeerd wordt of interesse toont.
Nogmaals ik ben op, voel me een schim van de vrouw die ik ooit was. Ik kan niet meer. Voel me depressief en wil soms vluchten. Maak de verkeerde keuzes in teveel drank en te lange avonden uit. Ik praat het niet goed maar het is gewoon vluchtgedrag. Ik heb lieve vriendinnen en veel zeggen natuurlijk. Pak je spullen en ga. Maar dan kom je op het punt wat ik hier meer lees. De kinderen, co ouderschap, want hij wil de kinderen ook zien en voor ze zorgen. Snap ik. Maar ik durf m’n opgroeiende kinderen, die juist zeer sociaal, emotioneel en empatisch zijn niet aan hem over te laten. Dus sta ik deze bizarre situatie al jaren toe en zit ik klem. Ben doodongelukkig.

Reageren

Vivian, dank je wel voor je verhaal. Doet zo goed te horen dat het niet aan mij ligt, dat ik onterecht aan mezelf twijfel. Dank dank dank

Reageren

Het is inderdaad heel erg herkenbaar.

Ik ben blij dat je nog wel een sociaal netwerk hebt zelf….. En ik snap dat je probeert te compenseren op andere manieren wat je zo erg mist. Het is echt een hele moeilijke last om te dragen als je van iemand houdt en graag samen wilt samen, maar de ander jou niet lijkt te zien/ willen / begrijpen en daar ook geen moeite voor lijkt te (willen) doen….

Ik struggle nog steeds (zie eerdere verhalen…..) en kan mijn man inmiddels echt niet meer bereiken. Hij heeft mij compleet buitengesloten en ziet mij als het probleem (en wilt daar vooral ver van weg blijven…)
Tegelijkertijd zegt hij niet te willen scheiden en wel van mij te houden. Hij vindt alleen onze relatie moeilijk. Het zou in zijn ogen allemaal niet zo moeilijk moeten zijn, want we kunnen het toch zo leuk hebben…..?

Dat hij mij een maand geleden met zijn hand op zijn hart heeft beloofd de gezamenlijke afspraken te houden en niet meer weg te vluchten als het lastig is….daar hoor je hem níet over….. Al is hij inmiddels dus al meer dan een maand geleden weggevlucht, verblijft op een gehuurde kamer en laat alleen soms een praktische mededeling horen als hij denkt dat het belangrijk is (en alsnog veel “praktische” zaken worden ook niet gedeeld) Als ik hem bel of wlil spreken over hoe nu verder, dan val ik hem lastig en vindt hij mij vervelend…. Zo naar…. Hij is ook wederom niet eerlijk tegen mij en praat zichzelf de hele tijd tegen…..(en laat het zo! dus ook niet willen onderzoeken hoe het zit)

Reageren

Je mag misschien niet verwachten dat iemand met autisme hetzelfde zal voelen, begrijpen en willen.

Maar je mag wel verwachten dat je in een relatie allebei (binnen de eigen grenzen en mogelijkheden) tenminste moeite doet om elkaar perspectief/ ervaring ten minste proberen te begrijpen maar in elk geval te accepteren en respecteren. Dat je zoekt naar een weg om samen verder te kunnen (met of zonder extra hulp/ondersteuning) en dat het soms niet altijd gelijkwaardig is in wie wat doet, oké. Als je allebei maar 100% inzet

En hier vindt ik wel vaak het grote verschil tussen een relatie met autisme die wél werkt (of tenminste leefbaar is) en een relatie die niet werkt en ook nooit goed zal werken

Reageren

Deels herkenbaar, vooral het verhaal van Linda. Mijn man is licht autistisch. We zijn al 19 jaar samen en hebben 2 tieners. Het begin van onze relatie ging moeizaam: veel ruzie en onbegrip. Maar op andere momenten kon het ook heel gezellig zijn, en ook wel herkenning wb geloof. We komen nl. allebei uit een christelijk gezin. Op een of andere manier blijf je dan toch bij elkaar, tja en we waren nog zo onvolwassen en onzeker.
Maar gaandeweg begon ik mezelf te verliezen, werd depressief omdat ik me zo vaak onbegrepen, eenzaam en verdrietig voelde. Hij kon(kan nog steeds) niet tegen kritiek, al breng ik het liefdevol. Zijn eerste reactie op mijn mening begint vaak met: ‘Nee, dat komt doordat jij…(zijn woorden gaan vaak gepaard met een schuld-boodschap). Ik probeerde dan altijd het gesprek weer in goede banen te leiden, maar zo vaak waren mijn pogingen tevergeefs.
Hij voelt mij vaak niet aan (komt niet verder dan zichzelf ), kan mijn emoties niet lezen. Zo frustrerend. Zeker als je zo je best doet om jezelf te verduidelijken.
En het voelt ook vaak als onrecht. Tuurlijk weet ik inmiddels ‘door schade en schande’ dat het ook deels ligt aan zijn autisme. Hij houdt zich vast aan regels, wil steeds naar dezelfde restaurant, vakantie, is autoritair in de opvoeding etc.
Sinds ik onlangs tot geloof ben gekomen (nu ook in mijn hart), gaat het wel beter met mij in de zin van; ik ga er beter mee om. Ik bid tot God, Hij is voor mij de sleutel tot het ware geluk. Dat maakt het dragelijker en zorgt voor meer begrip wb het autisme spectrum. Daarnaast heb ik gelukkig genoeg vrienden om mij heen die mijn leven kleur geven. Het is soms op tijden best eenzaam, maar om mezelf niet te verliezen kies ik steeds weer voor de Liefde.

Reageren

Hallo…
Mijn naam is Ettie..67 jaar…
Ik ben 44 jaar ,met wat ik sinds een jaar of 5 weet,gtrouwd met een autist…hij is getest..
Iets wat steeds moeilijker wordt,namate mijn man ouder wordt..
Hij is 71 jaar…
Mijn vraag is..zijn er dames die net als ik getrouwd zijn met oudete autisten..
Graag zou ik weten hoe jullie hier mee ongaan..
Graag jullie hulp…
Fijne dag..lieve groet..

Reageren

Ik werd zo emotioneel tijdens het lezen hiervan. Ik herken zoveel hiervan. In het begin dacht ik dat er iets mis was met mij of de manier hoe ik communiceer. Maar ik voelde aan dat er iets meer was, iets dat hij niet weet of schuil houdt voor mij. Ik ben gaan opzoeken en lezen, ik kwam tot de conclusie dat hij naar alle waarschijnlijkheid hoogbegaafd autistisch is.
Het altijd gelijk willen hebben/ het laatste woord hebben.
Mij negeren bij een woordenwisseling of harde woorden zeggen tegen mij.
Hij ervaart 98% van zijn werkdagen werkdruk en is bovendien al van baan verwisselt, maar die druk ervaart hij nog steeds.
Woorden zoals ” I’m different “, ” niemand vindt me leuk/ interessant
Hij heeft geen vrienden
Hij heeft een minderwaardigheid complex ( kan bij een ieder voorkomen)
Bezoek psycholoog en af en toe ook jobcoach.
We kennen elkaar al 9 maanden, maar nog geen fysieke ontmoeting vanwege ons afstand en persoonlijk leven. Binnenkort wel.
Waarom zeg hij me niet gewoon eerlijk dat hij autisme heeft en al vanaf het begin, dan had ik mij anders opgesteld en meer gaan lezen hierover, hoe ermee om te gaan….
Ik vroeg hem heel voorzichtig tijdens een misverstand een keer dat ik autistische trekken herkent en hij is niet erop ingegaan. Hij vroeg of ik hem zo beschrijf en gaf verder aan dat het voor zichzelf spreekt.
In het begin wou ik hem eerlijk gezegd “ghosten” omdat ik het te veel vond enzo. Ik ben veel gaan lezen, heb hem beter leren kennen. Hij is heel lief wel empatisch, let op de kleine dingen, we kunnen eindeloos babbelen en hebben grotendeels dezelfde hobbies ( moestuin/ planten) en me jongens vinden hem geweldig.

Mijn vraag:
Gaat dit erger worden in de toekomst?
Hoe te communiceren zodat er bijna geen misverstanden onstaan?
Zal dit effect hebben op mijn mentale gezondheid en die van de kinderen ( kleuters)?

Reageren

Als hij Autisme heeft, maar dit niet (h)erkent dan zal je continu in conflict raken. Hetzij met hem eo met jezelf. Samenleven zonder dat de ander je echt ziet, hoort, begrijpt en kan inleveren is emotioneel zwaar zo niet traumatiserend. Lees je goed in en weet waar je voor kiest

Reageren