Tsja, je moet het wel in je hebben om je dusdanig te kunnen inleven in een ander en dat voor de rest van je hele leven. Dat is niet voor iedereen weggelegd.

Beste Greta,

Jouw verhaal is voor 95% ook mijn verhaal! Ongelooflijk wat een gelijkenissen we hebben. Mijn vriend heeft naar vermoed ik, ook een vorm van autisme. Hij maakt een erg afwezige indruk de gehele dag door. Hij is sterk gefocused op zichzelf en wat hij zelf moet doen voor zichzelf. Zijn eigen rust, zijn werk, sport zijn auto enz. Maar het wij-gevoel, voor zijn gezin in de weer zijn, speciaal voor mij en onze dochter wat doen, regelen, plannen of oplossen komt niet in hem op of ervaart hij als een last/moeite of gewoon te moeilijk Of zo van: ik werk toch?… Als ik er dan wat van zeg dat ik het niet eerlijk vind dat alles op mijn schouders neer komt en ik wel altijd rekening moet houden met hem, aan hem denk en voor hem zorg, voor onze dochter, ook werk enz., ben ik aan het zeure, zo zegt hij… Ik ben altijd degene die onze problemen moet oplossen ook financieel.Vaak is het hebben van geen geld mijn probleem en niet ONS probleem dus ik moet rekenen/tellen, een oplossing bedenken om weer meer geld te creeeren om toch die rekening/boodschappen te kunnen doen terwijl hij vaak commentaar geeft als we weer eens geen geld hebben/weinig hebben en hij een nieuwe tatoeage wil bijv. totaal niet bezig met diezelfde zorg die ik heb van: hoe gaan we de rest van de week halen… maar ook met de zorg/opvoeding van onze dochter van bijna 3. Ik hoor hem nooit over zijn ideeen, zorgen, gevoelens over onze relatie/gezin/leven/toekomst (nauwelijks, niet concreet) Hij bedenkt altijd alles vanuit zichzelf wat voor hem het beste uitkomt of het makkelijkste is maar vaak voor mij erg onhandig of omslachtig en dus helemaal niet praktisch. Inderdaad bijna lege verpakkingen niet weggooien/opmaken maar ook weinig opruimen of wel opruimen maar dan legt hij alles weer op een andere plek neer waardoor ik me steeds het apelazerus zoek naar dingen. Niets ligt juist op een vaste plek bij hem. Hij is altijd dingen kwijt zoals zijn sleutels, papierwerk, kledinstukken enz. terwijl hij vertikt om het op de juiste plek neer te leggen of op te ruimen en dan ben ik degene die mee moet helpen zoeken/meedenken waar alles ligt. Dus kortom ben heel veel op een dag met hem bezig en geef soms zelfs minder aandacht aan onze dochter. Hij vraagt meer aandacht,gaat ook vaak tegen regels in en is vaak grenzeloos (teveel prikkels,activiteiten, eten, weet geen maat te houden), niet consequent in de opvoeding dat botst heel erg en is moeilijk voor mij om daar als moeder mee om te gaan. Ik ben erg van de regels en waarden en normen mee geven aan onze kleine maar hij wil er niet zoveel energie in stoppen of vindt het te complex en ziet vaak de noodzaak en consequentie niet in als hij de vaste regels niet hanteert. Ik heb ook het gevoel dat ik constant moet geven en weinig mag terug verwachten. Ik heb hier veel moeite mee. Ik wil een gelijkwaardige partner maar heb het gevoel dat ik twee kinderen heb ipv een. Hij is vaak net een rebelse tiener die net zo hard tegen alles aanschopt als onze peuter. Overal krijg ik weerstand op en alles moet op zijn manier en tempo. Bijvoorbeeld als we naar de speeltuin gaan met onze dochter en hij is het zat, moe of heeft het koud dan moeten we gelijk terug naar huis terwijl onze dochter nog verder wil spelen. Hij bepaalt ook vaak de stemming.Hij ervaart snel onrust/drukte en heeft erg weinig geduld. Het lieft is hij thuis in zijn eigen ruimte en gaat hij zijn eigen gang zonder. Zodra zijn interesse er niet meer is of hij heeft geen zin meer laat hij dat zo duidelijk merken, dat ik ook niet meer kan genieten of rust/ontspanning ervaar en daardoor krijg ik stress. Omdat mijn vriend zich slecht kan inleven in mij of mijn dochter, moet ik altijd mijn grenzen bewaken en opletten dat hij mij niet overruled. Hij ziet totaal niet wat ik nodig heb of wil, zelfs als ik benoem dat ik wil stoppen/er klaar mee ben, gaat hij soms nog door. Alle zorgen, verantwoordelijkheden komen uiteindelijk bij mij terecht. Hij voert soms best een taakje uit maar overziet totaal het geheel niet. Bijvoorbeeld als we vistite krijgen helpt hij best mee met de afwas de was doen maar gaat er dan vandoor omdat hij wil sporten en komt pas terug als de visite komt terwijl ik nog lang niet klaar ben met het huishouden, nog boodschappen moet doen en de kleine nog moet verzorgen bijvoorbeeld, in korte tijd. Hij stemt zijn eigen werkzaamheden/plannen nooit met de mijne af. Vaak is het zo dat we of strijd hebben om de dagplanning welke van hem vaak gebasseerd is op zichzelf,of miscommunicatie waardoor er weer een probleem ontstaat. Hij ervaart ook alles als zwaar, vermoeiend, als hij moet rekening houden met.. en heeft heel weinig inlevingsvermogen in mijn situatie of voor mijn gevoelens. Als ik zeg dat ik moe ben, is hij nog moeier. Hij gaat dan liggen op bed, laat “boel de boel” en ik ben ook moe maar moet doorgaan voor onze kleine/huishouden/mijn eigen werk. Ik trek altijd aan het kortste eind.Vaak als ik problemen wil bespreken met hem of gewoon een situatie die opgelost moet worden komt er niets van hem uit, of een antwoord waar ik niets aan heb/niet haalbaar is. Hij denkt niet/nauwelijks na prive dan en inderdaad op zijn werk functioneert hij prima, netjes gekleed, keurig op tijd, thuis lui, gemakzuchtig, vuile was van hem overal, gooit niets weg, doet alleen waar hij zin in heeft/nodig vindt. Hij vraagt ook nooit wat ik van iets vind of wat ik wens, of wat ik graag zou willen/doen. Hij doet gewoon wat hij denkt dat moet/goed is en is dan geirriteerd als het niet nodig was, of dat we elkaar zijn misgelopen. Ik mis het saamhorigheidsgevoel enorm! Gelukkig heb ik dat wel met onze dochter en ervaar ik veel meer rust dan als hij thuis is. Dan is het vaak meer drukte/chaos/disharmonie. Wat ik ook zo jammer vind is, dat ik niet gewoon een gesprek met hem kan voeren over de gewone dingen in het leven/ons gezin/de ontwikkeling van onze dochter/concrete plannen voor de wwek enz. of gewoon een leuke gebeurtenis vertellen. En als het al gebeurt dat we in gesprek zijn is het puur het nodige doogeven/noodzaak ervan uitleggen en consequentie als het niet gebeurt of het gesprek is geen dialoog maar een monoloog. Hij verteld over zichzelf, zijn visie, zijn ervaring, ik over de mijne of over hoe ik iets zie maar het komt nooit samen in een samenhang totdat ik de verbinding maak of een samenvatting/conclusie/overeenkomst, anders blijven het twee losse opzichzelfstaande meningen/gebeurtenissen. Ik ervaar onze communicatie als grote tegenslag omdat ik vaak het gevoel heb tegen een muur te praten. Hij maakt nauwlijks oogcontact of is met iets anders bezig als ik tegen hem praat, zelfs rustig aan tafel zitten helpt niet want dan kapt hij het vaak af omdat hij zegt te moe te zijn of er later op terug te willen komen/geen tijd enz. Daardoor krop ik alles op want ik ben juist wel heel open, van het uispreken, uitspraten, oplossen, uitleggen, benoemen maar doordat ik dit thuis niet meer kan, lopen we nu bij GGZ voor relatietherapie. Dat ene uurtje in de twee weken kan ik in iedergeval mijn gevoel uiten moet hij wel luisteren/focussen op de INHOUD! Vaak is dat ook nog een groot punt. Hij maakt overal een brei van. Niets is iets losstaand bij mijn vriend, Als ik op een dingetje kritiek heb, of een tip is hij helemaal geirriteerd of geeft hij weerstand. Alles is dan gezeik, gezeur, drama maar voor mij kan het juist opluchten om over iets te praten, iets samen te bedenken om op te lossen en hoeft iets helemaal niet erger te worden. Dat wordt het vaak pas als hij zo reageert en voor zijn verantwoordelijkheid wegloopt!Ik mis mijn partner/een volwassen man waar ik op kan bouwen/vertrouwen, die me steunt, respecteert en zich in mij kan verplaatsen en rekening houdt met mij/wie ik ben. Gewoon wat je kan verwachten van een partner die van je houdt. Ik denk ook dat hij vaak niet beseft wat hij doet en zegt en dat mijn confrontaties, hem misschien het harnas in jagen, maar ik kan toch niet alles zomaar voor lief nemen? Ik weet dat hij als kind heel los is gelaten en veel alleen was juist zonder grenzen en regels dus misschien ben ik wel de enige in zijn hele leven die tegengas geeft maar ik doe dat echt alleen voor onze dochter, zij verdient wel een evenwichtig leven met meelevende ouders en structuur, met of zonder vader met autisme. Als hij haar dat niet goed kan geven, moet ik dat maar doen en dus accepteren dat ik helaas twee kinderen (voorlopig) blijf ervaren ipv een… Hopelijk gaat onze therapie helpen. Ik hoop dat er nog meer mensen zijn die dingen herkennen uit mijn verhaal en willen reageren zodat ik ook daar van kan leren/lezen. Ik zou daar heel veel steun aan ervaren, voel me vaak alleen en onbegrepen. Bedankt voor het lezen van mijn verhaal! Lieve groet,
Wieneke

Reageren

Heel herkenbaar wat ik lees, wij hebben elkaar 6 jaar geleden leren kennen, we hadden beiden een eigen woning met dus eigen structuur, waardoor ik het ook niet aan hem gemerkt heb.

Op het moment dat we gingen samenwonen begon ik dingen te zien, zoals bijvoorbeeld het voorval in de eerste week: We hadden de hele week geklust in ons nieuwe huisje, bijna de laatste dag van het klussen heb ik mijn hoofd zo hard gestoten dat ik even buiten bewustzijn was een hersenschudding had, hij was meegegaan naar de dokter, ik moest een week op bed liggen en 6 weken rusten, dat was het advies van de dokter.
In plaats van dat hij zorgzaam was, was hij die dag zo boos dat we niet naar de interireur-zaak konden gaan om de laatste spulletjes te kopen en dat ik niet meer kon verven, want ik was hartstikke ziek en had hele nare hoofdpijn, maar dat maakte hem niets uit, want het huis moest af.

Dat was het eerste wat ik meemaakte, waardoor ik toch wat twijfels kreeg. Eenmaal gesetteld ging alles redelijk, al merkte ik gauw dat alles via structuur moet verlopen, als we bijvoorbeeld besluiten om 14.00 uur ergens naartoe te gaan, dan moet dat ook echt precies op dat tijdstip, geen minuut later, dan wordt hij zo boos.
Toen ik zwanger was van mijn eerste kindje ( we verwachtten nu ons tweede) heeft hij het zelfs gepresteerd om mij uit de auto te zetten, want we waren 10 minuten te laat op een feestje volgens hem, ik was altijd te laat zei hij ! terwijl ik dus een blaasontsteking had en de hond nog uit moest laten, maar dat is iets wat hij dan niet ziet, nee, de tijd is belangrijker.

Hij heeft gewoon een erg kort lontje, is snel geprikkeld, ik moet alles heel duidelijk zeggen.
Aan de andere kant heeft hij een goede baan, doet zijn werk goed, heeft humor en kan op zijn tijd lief zijn, dat is ook de reden waarom ik bij hem blijf, ik kan dus niet met of zonder hem.

Op dit moment zit ik wederom met gemixte gevoelens op de bank, omdat ik jullie verhalen lees, wat herkenbaar is, maar ook omdat ik verdriet heb omdat hij vaak zo snel om de kleinste dingen uit zijn slof schiet waar ons dochtertje bij zit, hij wordt altijd boos op me als er iets mis gaat, zo kwam ik er vanmiddag achter dat de auto kapot is, wat voor mij net zo min leuk is als voor hem, we hebben de auto sinds 1 week.
Hij heeft er in gereden, maar merkt niet al teveel bijzonders, ik moet niet zeuren zei hij, vervolgens begint hij enorm boos op me te worden ( wrs omdat hij ook heus weet dat er iets niet goed is) en geeft hij aan dat als er in de garage niets ontdekt wordt, ik een groot probleem heb, altijd dat kleineren wat hij doet, wordt ik vaak zo moe van.

En echt dames, ik heb heel vaak overwogen weg te gaan, ook voor de kinderen, maar aan de andere kant wil ik gewoon mijn gezinnetje en er wat van proberen te maken, maar helaas moet dat van een kant komen, hij belooft vaak beterschap, maar maakt keer op keer dezelfde fout!
Of het ooit beter word, ik denk het niet, want het is toch een stoornis, waar geen medicijnen voor zijn, of ik dit volhoud, weet ik ook niet, ik hoop het wel, want we kunnen het samen ook heel goed hebben.

Reageren

Is er misschien iemand, die toentertijd heeft gereageerd, waar ik mee zou kunnen mailen?
Wij hebben vier kinderen en mijn vriend past zo in het plaatje wat ik hier allemaal lees. Graag kom ik in contact met andere vrouwen, want het valt me erg zwaar…

Reageren

Veel verhalen over mannen met autisme. Bij mij is het dus mijn vrouw. Ik weet het nog maar 2 maanden en ben er stuk van……

Reageren

Mailadressen worden per direct verwijderd. Is tegen de huisregels.

Reageren

Lennard, Ook ik heb een vriendin met vermoedelijk asperger. Dit weten wij nu 4 weken maar de problematiek is er al jaren, totdat iemand mij wees op de symptomen van ASS. Ook ik ben er kapot van. Je gaat door een hel en de ander staat je aan te kijken of dat je je aanstelt. Zij zit midden in een ontkenningsfase. Ze zegt wel dat er herkenbare dingen zijn, maar als je over dingen wil praten is dit onbespreekbaar. Ik zit altijd fout, zeggen dat iemand anders gelijk heeft zit er niet in en afspraken maken vergeet ze toch. Sex is een drama, gedoe allemaal zegt ze dan. En als je probeert uit te leggen wat je behoeften zijn dan hoort ze je wel aan, maar ergens op terug komen of voldoen aan behoeften van een ander gaat niet. Ik begrijp dat dit geen onwil is, maar onmacht. Toch verdwijnen mijn behoeften aan intimiteit, emotie en sociale aspecten niet. Hartverscheurend dit, ik zit nog maar aan het begin van een acceptatie, ik hoop dat ik er in de toekomst beter mee om kan gaan.

Lennard, veel succes jullie beiden, want voor haar is het ook moeilijk. Mocht je willen praten en ervaringen uit willen delen, dan vinden we wel een manier om elkaar digitaal te treffen. 🙂

Reageren

Mijn man gaat zich deze maand laten testen op autisme. Wij zijn 18 jaar samen waarvan 16 jaar getrouwd en vooral de laatste 2 jaar loopt het echt stroef. We communiceren heel moeilijk met elkaar, over gevoelens praten is moeilijk voor hem, hij snapt de essentie van een gesprek ook niet altijd en begint dan altijd over een totaal ander onderwerp dat er niets mee te maken heeft. Hij houdt totaal niet van sociale contacten en wilt enkel maar TV-kijken, computeren en gaan werken. Of enkel met mij op stap, maar er mogen geen andere mensen bij. Alle initiatieven moeten door mij genomen worden wat betreft huishouden, uitstapjes, reizen en intimiteit. Hij is ook dikwijls negatief ingesteld en strijdt alles af. Als ik A zeg, zegt hij B of omgekeerd. Heel vermoeiend allemaal. Ik leef precies met een puber samen. Hij is best wel lief, maar de omgang is zo moeilijk. Gelukkig heb ik voor mezelf een leven opgebouwd met veel sociale contacten, want ik heb dat echt nodig om me te kunnen ontspannen en daar kan ik ook echt mezelf zijn. Als ik over een scheiding spreek, panikeert hij, want hij wilt niet alleen zijn, maar in de omgang is hij zo gesloten als een oester. Ik wou dit gewoon maar eens even kwijt. Ben benieuwd wat de resultaten van de autisme-testen gaan zijn en wat we dan kunnen doen.

Reageren

Wel goed dat hij zich in ieder geval laat testen.
Ben ook benieuwd wat er uit gaat komen.

Succes!

Reageren

Aan Tandor1,

Ja,ik ben ook benieuwd. Het heeft wel 3 jaar geduurd voor ik hem zover kreeg. Ik laat het je zeker weten.

Reageren

Het zegt ook iets over jou.
Ik bewonder je geduld en je inzet. Je hebt het in ieder geval niet opgegeven.
Chapeau!

Reageren

Ook ik bewonder je anoniem. 🙂

Reageren

Hallo,

Vorige donderdag is er een hersenmeting bij hem gedaan, daarna samen een uur gepraat met de psychiater.
’s Avonds naar de psycholoog van het autisme-centrum geweest waar hij 2 uur lang testen heeft moeten doen met allerlei voorwerpen en vragen beantwoorden. Daarna heeft de psycholoog nog een gesprek met mij alleen gehad. Midden november mogen we langskomen voor de uiteindelijke diagnose. Wat ze tot hiertoe al hebben laten weten is dat hij normaal begaafd is met een extreem vertraagde opname tot het logische denken. Met andere woorden, hij denkt heel fragmentarisch zonder direct het geheel te kunnen zien. Ze willen het woord autisme nog niet gebruiken (verslag psychiater moet nog binnen komen) , maar dat is wel één van de kenmerken van ASS. En hij heeft ook een zware depressie, wat veroorzaakt kan zijn door zijn gevoel dat hij idd anders is en zijn gevecht om met de stress om te kunnen dat dit allemaal veroorzaakt.Ik probeer hem zoveel mogelijk te steunen. Gelukkig heb ik een paar goede vrienden waar ik wat terecht kan en mijn man zit ook wel met mij in, hoor, alhoewel zijn inlevingsvermogen niet altijd optimaal is.
Ik laat het weten wanneer uiteindelijke diagnose is gesteld en wat de mogelijkheden zijn daarna. Therapie bij een auti-coach waarschijnlijk. Groetjes en bedankt voor jullie lieve woorden.

Reageren

Ik wens jullie beiden heel veel sterkte maar vooral succes!!

Groet

Reageren

Ik wens jullie beiden veel sterkte toe. Wellicht wordt het voor jullie beiden binnenkort duidelijk en kunnen jullie vooruit kijken. Cijfer je zelf vooral niet weg en doe wat goed voor jezelf is, ook al is dat heel moeilijk. 🙂 veel liefs

Reageren