Run, run, run,… As fast as you can….

Voor ‘anoniem am’ was vorig bericht… RUN… want verliefdheid en het aantrekkelijke ‘hoekske af’ wegen op termijn niet op tegen gebrek aan inlevingsvermogen, onmacht om te troosten en te delen… Eigenschappen die zwaar op de proef gesteld worden eens de ass-er verantwoordelijkheid krijgt over kinderen opvoeden, huis verzorgen, met centen omgaan en van partner houden… Kortom, volwassen zijn… RUN… Je kind is jong genoeg, jij bent jong genoeg…

Reageren

heel herkenbaar..
ik lees heel veel hierover en puzzeltjes zijn een tijdje terug gevallen eigenlijk nog niet zo geheel lang terug ongeveer 3 maand nu.
Inmiddels ook een scheiding achter de rug al wel een tijdje geleden maar omdat ik er niet mee bekend was en mijn zoontje inderdaad tekenen gaf van autisme (en ook dit is gediagnosteerd) vielen er zoveel stukjes op zijn plek.
Ook het feit dat het zo onwerkelijk is en juist de bevestiging kreeg dat het zo was.
Het huwlijk heeft me hierin zoveel gekost dat ik uitdraaide op een burn-out nog na de scheiding omdat ik nog heel lang mijn zorgen had over mijn ex,en hij zijn kinderen uiteraard mocht zien..
Ook begreep ik niet waarom hij maar niet van zijn klein kamertje van studenten afkomt, sober leeft
Het heeft mij veel aan het denken gezet en zit nu in allerlei processen en ik ben zo blij aan een kant dat ik nu weet waar ik altijd tegen aanliep.. en zo verdrietig dat het me zoveel heeft gekost, omdat ik toen niet wist wat het was,de onmacht die er dan speelt is ongelooflijk.
Zelf ben ik nu pas klimmende en na een behoorlijk zwaar huwlijk, met nahuwlijk noemen, van ongeveer 6 jaar..
We hebben geprobeerd hulp voor deze man, en ik ken hem door en door en er zit echt ook een fijne en lieve man in heel kwetsbaar ook,en dat stukje maakt je juist wanhopig, omdat je hier voor afgesloten wordt als partner.. het was een enorme opluchting toen hij wegging, maar de naweeen waren ongelooflijk zwaar, stukje bij beetje leer ik nu eindelijk mezelf weer kennen en dat is bewustwording.. ook daar ben ik heel dankbaar voor..
Ook wist ik bij de scheiding dat het heel rustig allemaal moest verlopen omdat ik zelf niet wist wat hij ging doen.. hij werd depressief van de autisme /misschien zit er ook asperge bij ..
Ik wens alle partner of exen heel veel sterkte en 1 heel belangrijk punt.. blijf van jezelf houden, want je zal je menig keer zelf verliezen omdat de onmacht soms toeslaat met totale onbegrip van de buitenwereld die niet weet wat het inhoud.
Maar ik ben er ook van overtuigd dat je ook een bijzondere mooie relatie kan opbouwen als je partner maar eerlijk is met wat hij of zei mankeert, naar mijn inziens kun je daar heel goed mee leven..je moet alleen je illusies opgeven, en van de realiteit bewust zijn dan kun je er wat mee… anders zou ik het niet doen. En heel zelfstandig zijn, dus houd bewust ook je eigen leven!. meer tips kan ik niet geven..sterkte allemaal hierin

Reageren

Dank voor je bijdrage… Sterkte.

Reageren

Via google ben ik op dit bericht gestuit.

Mijn vriend en ik zijn 5,5 jaar samen en hebben een zoontje van 3 jaar. Ons zoontje heeft autistische trekjes, maar mijn vriend vertoont veel kenmerken van het klassieke autisme.
Momenteel zit hij in een moeilijke periode, maar daarna zal hij (en evt. ons zoontje) zich laten testen.
Ik stuitte per toeval een aantal weken terug op een tekst van een vrouw met een autistische partner en het leek alsof ze mijn vriend daarin beschreef, toen ben ik verder gaan lezen en eigenlijk viel alles op zijn plek.

Reageren

Wat herkenbaar allemaal… Hier een relatie van 8 jaar en een dochter van 5.

De belangrijkste tip die ik kreeg en die denk ik er echt toe doet om een relatie te kunnen volhouden met iemand met ASS = je eigen leven behouden (je moet energie kunnen halen uit je job of je dromen en interesses uitwerken).
Ik studeer terug, wat met kinderen en een auti-partner niet gemakkelijk is. Hij wil er zo hard voor me zijn, maar hij kan het niet. Je hebt dikwijls het gevoel dat jij diegene bent die altijd maar geeft, want je krijgt weinig terug. Maar toch kom je met zo’n partner in situaties of zie je dingen op zo speciale manieren die je anders nooit zou meemaken. Die momenten moeten je genoeg kunnen geven. Maar het zal niet genoeg zijn en dan moet je echt je eigen momenten hebben (met vriendin iets drinken, de reisbestemming kiezen, rustig zonnen …)

Veel sterkte allemaal!

Reageren

Sinds ruim een maand ben ik ook steeds meer overtuigd dat mijn vriend (we zijn dit jaar 8 jaar samen) autistische trekjes heeft. We hebben een zoon van 3. Mijn vriend kan/wil zich niet inleven in een ander.’Wat interesseert mij wat een ander vind/zegt/denkt/doet; ik wil dit wel/niet enz. Alles moet gaan zoals hij het wil. Laatst wilde hem ergens iets over vertellen, maar ik werd niet gehoord. Hij hoeft alleen maar te weten hoe het was, details hoeft hij niet. Op zulke momenten voel ik me dan wel eenzaam dat ik dit niet echt met hem kan delen. Als man huil je niet. Hij is op 11-jarige leeftijd zijn moeder verloren aan kanker. Negatief nieuws vind hij erg moeilijk om mee om te gaan. Naar een begrafenis/crematie gaat hij niet mee. Wel eens de intentie gehad, maar de avond ervoor enorm zuchten en zeggen; ik zie er zo vreselijk tegenop. Naar sociale aangelegenheden zoals verjaardagen e.d. gaat hij liever niet. Hij is erg geinteresseerd in de 2de Wereldoorlog. Weet hier ook alles van. Nieuwe situaties maken hem angstig wat hij laat zien in boosheid. Hij heeft van zichzelf wel eens gezegd dat hij gefrustreerd was/is. Ik heb een gesprek met de huisarts gehad. Hij begrijpt mijn zorg, maar aan mij nu de taak om het met mijn vriend te bespreken. Een loodzware taak. Ik moet daar het juiste moment en de juiste woorden voor zien te vinden. Aan de ene kant denk ik; misschien als het naar hem toe wordt benoemd dat hij zegt; he, eindelijk word ik begrepen en valt er een hele last van hem af.

Reageren

het is moeilijk om te merken dat op latere leeftijd autistische kenmerken bij je zoon opgetreden zijn. Dit kwam gelijk met de geboorte van mijn kleindochter. Hij is na 4 jaar intussen gescheiden en heeft een tot nu toe een goede omgangregeling met zijn mijn geweze schoondochter een liefe meid maar heeft inmiddels aan een relatie en een tweeling van 1 jaar. Nu komen de problemen.

Reageren

Hallo iedereen,

Goh, wat een herkenbare verhalen. Het enige verschil met andere verhalen is dat zowel mijn dochter van 10 en ikzelf gehandicapt ben. Mijn zoon (12 jaar) is volledig gezond. Toen mijn dochter voor haar leven vocht, na haar geboorte, was mijn man kwaad als ik laat thuis kwam uit Maastricht. Ik mocht niet in het Ronald McDonaldhuis (want dat kost geld), ik had thuis nog een zoontje van 1, 5 jaar die alleen maar sliep als hij mij had gezien. Hijzelf had al afscheid genomen van zijn dochter omdat de dokter had gezegd dat we iedere dag van haar moesten genieten omdat het wel eens de laatste kon zijn. Ze had een hersenbloeding, een waterhoofdje waarvoor een drain is geplaatst die tigmaal vervangen is en een spierziekte. Maar het is mijn dochter en niemand houdt me van haar weg. Gelukkig gaat het nu goed met haar. Geestelijk is er niks mis met haar. Ze loopt heel moeilijk, maakt gebruik van een rolstoel en een rollator en voelt zich prima op de mytylschool Adelante in Houthem, Valkenburg. Voor mijn man is het belangrijk dat het huis perfect schoon is. Alles moet op zijn plaats liggen. Qua levensmiddelenvoorraad is het bij ons net een winkel. Ik moet helaas diverse spullen weggooien omdat ze over de datum zijn. Gelukkig heeft hij wel werk. Ik heb al zijn sollicitatiebrieven en CV’s geschreven en vorig jaar zelfs zijn sollicitatiegesprekken gevoerd. Hij doet zijn werk prima. Een autist is perfectionistisch dus vandaar. Maar inderdaad ben ik ook altijd diegene die het fout doet, overal de schuld van krijgt en kan hij zich absoluut niet inleven in wat de kids of ik willen. Iedere keer is het weer een discussie als de kids ergens naar toe willen. Bij ons is dan ook nog het probleem dat mijn man mij moet voortduwen in een rolstoel en mijn zoon duwt mijn dochter voort. Hij weet overal excuses voor te verzinnen om toch maar thuis te blijven zodat hij kan playstationen. Ik weet dat hij veel taken op zich neemt voor het huishouden, maar afcen toe heb ik liever geen glimmend gepoetste vloer en wel een paar uurtjes in de buitenlucht. Onze hond komt vaker buiten dan ik. Hij wil geen hulp accepteren. We hebben al relatietherapie gehad, ben in januari zelf naar het GGD toegestapt omdat ik nu totaal op ben. Burnout! Toen ik vertelde dat ik het echt niet meer trok, heeft hij in het bijzijn van de kids gezegd dat hij zelfmoord ging plegen als ik weg zou gaan, want dan had het leven voor hem geen waarde meer. Kids in paniek. Ik moest dus beloven dat ik bij hem zou blijven. Zelfs de crisisdienst vertelde dat als hij geen hulp wilde, ze ook niet langs hoefden te komen. Denk je hulp te krijgen, wat een grote onzin! Niemand helpt. Hij kan het goed verbergen. Komt intelligent over, dus kan er toch niets aan de hand zijn. Aaargh! Nu heeft hij het perfecte excuus. Want omdat ik oververmoeid ben doordat ik altijd overal alles alleen heb moeten doen, altijd de kar heb moet trekken, geen steun van hem krijg, hij nooit geen initiatieven toont, ik altijd de bemiddelaar moet spelen, altijd de kids moet beschermen en voor ze op moet komen (zelfs als ze alleen maar even buiten willen spelen en hij bang is dat ze vies worden, ze zijn 10 en 12, zucht). Ik heb dus nu rust nodig, dus betekent het ineens ook dat we niet op vakantie hoeven (lees: kunnen voor hem, want ik kan het nu niet regelen en hij weet niet hoe hij zoiets moet doen). Hij bestelt nog niet eens zelfs zijn medicijnen omdat hij dan via een computer gegevens moet inspreken… ook hebben we nog geen internetbankieren, want dat is nieuw en dat durft hij niet. Balen dat nu die aanvallen zijn geweest, dat is voor hem extra reden om nog altijd geen internetbankieren te nemen. Ik had al een aanvraag gedaan, heeft hij de brief van de Rabobank onderschept, weer ruzie. Met mijn gezondheid gaat het flink achteruit. Heb al een paar kleine hartaanvallen en hersenbloedinkjes gehad. Heb een spierziekte, hoge bloeddruk, arthrose, problemen met mijn nieren, maar ik ga nog niet dood. En als het aan mij ligt nog lang niet. Wat ik zelf kan in huis doe ik ook, de wc poetsen, stoffen, afwassen, de was doen, koken, alles regelen wat papierwerk betreft, alle problemen oplossen, sociale contacten bijhouden (verjaardagen en feestjes, waar hij meestal toch niet bij aanwezig is, of het verknalt waardoor er nog maar weinigen langskomen). Maar ik heb er momenteel gewoon de puf niet meer voor. Kan het effe niet meer aan. Hij neemt alleen de dingen over die bij het huishouden horen (want dat komt op de eerste plaats). Ik wilde het alleen van me afschrijven. Velen komen bij mij omdat ik zo goed kan luisteren en omdat ik ze weer vrolijk maak, maar nu ikzelf hulp nodig heb, laten ze het afweten. En bedankt! Zo, nu ga ik me maar voorbereiden om een korte vakantie te regelen, want als het van hem afhangt, blijven we thuis. Ik weet wat de kids willen en kan me gelukkig wel verplaatsen in hen, dus raap ik mezelf bij mekaar en zorg voor een leuke vakantie. Bedankt voor het lezen! Sterkte met jullie gezinssituaties. Veel wijsheid en rust gewenst! Groetjes, Mariannewa8

Reageren

Fijn dat jullie steun en (h)erkenning vinden in elkaar op dit forum! Sterkte!

Reageren

Mijn vriend heeft ook autisme. We zijn nog niet zo lang bij elkaar. Nu ben ik dit forum aan het lezen om te kijken of ik misschien iets kan vinden om er beter mee om te gaan. Het valt me op dat er best negatief over de mannen geschreven word. Dit bedoel ik niet aanvallend maar het maakt me wel een beetje bang. Ga ik in de toekomst er ook zo tegenaan kijken?

Reageren

Hallo Marleen.

ik zou heel graag met je willen praten over autisme ,mijn vriend heeft denkelijk ook zoiets .ik haal veel informatie uit deze gesprekken die mij bekend voorkomen,Ik heb het heel moeilijk met veel dingen die ik niet begrijp van hem,op een dag zei hij tegen mij ,ik ben anders,en soms moeilijk,toen ben ik gaan zoeken op internet Ik heb echt hulp nodig om dit te begrijpen hij is een Egyptenaar,en 5 jaar ken ik hem al..
Groetjes ,Hennie

Reageren

ik snap wat je bedoelt. ik kom er net achter dat mijn man dus autistisch is. alle vragen die ik had zat in jou verhaal nu moet ik eerst accepteren dat ik nooit geen normale relatie met hem zal hebben. ik zal het als een leerproces voor mezelf zien ,alleen maak ik mij nog zorgen om de kinderen

Reageren

wat vind ik dit knap ik zit in de situatie dat ik overweeg bij hem weg te gaan .alleen heeft hij alles op zijn naam staan en heb ik dus niets.
soms weet ik niet meer hoe ik verder moet en dan vooral ook voor mijn kinderen

Reageren

Jammer dat je overweegt om weg te gaan ,ik wil het net beter gaan begrijpen ,mijn vriend is heel lief voor mij en zorgzaam ,alleen de communicatie verloopt anders hij weet vaker niet wat hij moet zeggen over als ik het moeilijk heb ,ik weet hij kan er niks aan doen! hij zegt dan sorry .ik heb al veel gelezen over autisme en ik probeer het te begrijpen …dat is wat ik graag wil …hij doet zijn best op zijn manier…en ik weet dat …het liefste wil ik hem zover krijgen dat we eens in therapie gaan bij stichting; MEE, omdat hij Egyptenaar is zal dat moeilijk zijn voor hem .ze laten niet veel los over hun situatie,s…. ik doe er alles aan om heb te begrijpen omdat ik van hem hou ,dan ga je niet snel stoppen met een relatie die ook goed is ,maar anders. hij is heel eerlijk en lief …ik wil je meegeven dat een autistische man zo erg niet is ,als je je kan inleven in zijn denken ..vraag het als je een arm om je heen wil , die zal je krijgen ook

groetjes van Hennie

Reageren