Harmke,
Die testen gaan door bij een psychologe 2×4 uur deze worden dan voorgelegd aan een psychiater die verbonden is aan een ziekenhuis en daar word alles besproken voor het verslag en daarna komen mijn man en ik samen terug bij de dokter of de psychologe om de resultaten te bespreken. Daarna is het aan mijn man of hij verder in gesprek wil gaan voor hulp of niet. Hoe hij gaat reageren op het resultaat dat kan ik niet voorspellen. Als hij inderdaad Autisme of aanverwante heeft dan weet ik natuurlijk ook nog niet of hij dat zal aanvaarden of niet. Wat ik er eigenlijk zal mee aanvangen weet ik ook niet alleen al zal ik tevreden zijn dat ik inderdaad een bewijs heb en dat de fouten van al onze discussies niet steeds op mij gelegd worden. Ook eventueel later als onze kinderen kiezen voor kinderen dan weten zij dus ook dat het risico erin zit dat hun kinderen ook autistisch zijn. Ik weet niet of je in Nederland woont of in Belgie. Eigenlijk an men normaal in Belgie in verschillende psychiatrische instellingen deze testen laten uitvoeren mits uw partner daartoe instemd en dat is natuurlijk het moeilijkst. Naar men mij gezegd heeft kan hij met deze resultaten gehandicapt verklaard worden en kan hij moest hij eventueel alleen vallen en het moeilijk hebben begeleide hulp krijgen.
Ik ben dus vandaag heel positief en hoop dat alles verder goed verloopt.
Greta

Deze mening is wel erg kort door de bocht. Ik weet niet of je zelf in een relatie zit met een autistische man maar gezien je opmerkingen ben ik geneigd te denken van niet. Een relatie met een autist kan volgens mij prima als je bij het begin weet waar je aan toe bent. Dan kan je de relatie in goede banen leiden. Als je er, zoals in mijn geval, bijna 20 jaar later achterkomt, kan je zwaar uitgeput zijn en heb je mogelijk te veel ballast. Mijn jongste is autist en bij hem merk ik al dat als hij iets niet begrijpt, hij er niet eens aan begint. Ik probeer hem nu te leren dat het niet erg is als hij iets niet begrijpt en dat er zoveel mensen om hem heen zijn die het hem met alle liefde willen uitleggen. Hij hoeft het alleen maar te vragen. En hij weet nu al dat hij autist is en kan dat aangeven. Hoeveel mensen zijn niet jarenlang samen met iemand die zelf mogelijk niet weet dat hij/zij autist is. Voor mijn relatie is het te laat. Er is teveel onherstelbare schade aangericht van beide kanten. Ik laat hem niet in de steek, hij is bij mij weggegaan met de mededeling dat hij toch moeillijk mij op straat kon gooien. Zo’n opmerking doet pijn ondanks alles wat je weet!

Reageren

Overigens doel ik met mijn reactie hierboven op de post van Marianne op de tweede pagina en ben ik een andere mij dan die van een aantal posts terug.

Reageren

hallo
inmiddels leef ik 22 jaar met mijn partner en naar mate hij ouder wordt komt het autisme steeds vaker om de hoek en in steeds ergere mate,hij is erg in zichzelf gekeerd en wil ook niet meer in greopen zijn.
ik ben daar aantegen nogal sociaal aangelegd en mag graag dingen ondernemen.
dit doe ik dus ook al geruime tijd alleen.
niet altijd leuk,overal zie je stellen.
afgelopen oktober was hij zo diep in een depressie gezonken dat hij zelf meerdere pogingen tot zelfdoding heeft gedaan en dus is opgenomen op de psychiatrie afd.van het UMCG .
nu i samen met onze dochter alleen ben(dochter 20 pdd-nos)merk ik dat mijn partner erg veel energie van mij heeft genomen en heel veel dingen bij mij legt,legde(als iets fout ging was het mijn schuld,als het goed ging had hij het gedaan terwijl ik daar grote vinger in de pap had.)
we hebben nu besloten niet samen verder te gaan,in een huis wonen is niet meer mogeijk.
we gaan als het ware LATTEN op onze leeftijd nog ik 60 en hij 59 jaar.
er zijn ook weinig mensen die begrijpen hoe de vork in de steel zit.
graag zou ik weten of dit verhaal iemand ook bekend in de oren klinkt.
vriendelijke groet johanna woltjes

Reageren

Johanna,Ik begrijp je helemaal ik ben ook 60 en mijn man 59. Op het ogenblik ben ik aan zee voor een 12 tal dagen. Ik voel mij zo vrij eens enkele dagen zonder hem te zijn, voor mij is dit een periode vol twijfel of ik hem ga verlaten of niet en dit is heel pijnlijk en vol vraagtekens.Zoals u schrijft de buitenwereld kan dit werkelijk niet begrijpen alleen mensen die in dezelfde situatie verkeren kunnen dit begrijpen. Het is pijnlijk te weten dat het zo niet verder kan en dat je partner er helemaal niets kan aan doen en ook dat er niets aan te veranderen is. Na al die jaren alles wat je opgebouwd hebt te verlaten maar toch die keuze moet maken alles hoe ik er zelf aan tenonder. Verschrikkelijk is dit je staat zo machteloos.
Ik wens je ook veel moet en denk eraan je bent niet alleen doe wat je zelf voor jou het beste vind en denk niet teveel na van wat een ander daarvan zou denken zij kunnen dit niet begrijpen want zij moeten niet dagelijks omgaan met een partner met autisme.En zoals ook bij u het geval het verbeterd niet moet ouder worden
Veel moed

Reageren

ik zou graag weer contact willen hebben

Reageren

hoi susanne,
jouw verhaal is voor mij heel herkenbaar.Ik heb 18 jaar samen geleefd met een man. De eerste 4 jaar zonder kinderen waren goed maar toen de kinderen kwamen veranderde er heel veel , de wereld veranderde langzamerhand totaal. We zijn nu 4 jaar uit elkaar en dacht samen met de kinderen rust te krijgen en het verder op een andere manier te doen. Maar in principe is niets verandert het enigste rustgevende is dat wij niet meer onder een dak wonen de rest alle verantwoordelijkheid mbt de kinderen komt op mijn bordje. Als ik de site lees: een relatie met een autistische man met autisme vallen alle puzzelstukjes inelkaar.Sinds 3 jaar ben ik bezig de dingen van me af te schrijven nu reeds 385 bladzijdes. ik denk dat ik nooit uitgeschreven kom. Alles kwam op mij neer zelfs inderdaad zo als jij aangeeft de kleine dingen zoals de vuilnisbakken buiten zetten, de gehele huishouding terwijl ik werkte en drie kinderen had. Vluchte voor emoties terwijl het voor mij heel moeilijk was want ik ben heel emotioneel.niey op de manier kunnen houden van zoals ik deed. Hoe meer ik liet merken dat ik van hem hield des te meer duwde hij me weg. Hij had heel veel verwachtingen van mij en de kinderen maar mochten niets terug ontvangen. Problemen met de kinderen zelfs als ze ziek waren of ik ziek liep vaak uit op een ruzie, het maakte hem niets uit als we ziek waren we moesten ons niet anstellen. Maar aan de nadere kant zelfs enkele malen diep in de nacht naar de ehbo gereden omdat hij dacht dat hij dood ging. Altijd ervoor hem geweest, zijn hand vast gehouden maar als ik hem nodig had vooral op emotioneel gebied vluchte hij ervoor of werd boos.
In de begin periode toen de kinderen nog heel klein waren deed hij zo goed zijn best maar kon het niet. vergeet nooit meer op een avond ging hij met de 2 jongens douchen en opeens een geschreeuw van boven: kom naar boven ik kan het niet meer! Ik snapte er niets van. Ik was hoogzwanger en het was me een keer ff teveel omdat ik voor alles moest zorgen 2 kinderen en 8 maanden zwanger. Hij werd zo kwaad en schreeuwde: Dit kind wil ik niet meer! De situatie thuis binnen ons gezin werd steeds ondraaglijker. Op zijn werk ging het goed maar vermeed steeds meer de thuissituatie, kwam zelden naar huis om samen met ons gezin te eten. ook sociale contacten moest ik onderhouden zelfs het contact met zijn eigen ouders en de band met zijn kinderen. ik weet nu dat het een bodemloze put is.Ik kan hem geen gevoel geven dat wat er niet is.
Ik snapte het allemaal niet gooide het vaak op een burn out, stress op het werk. ook omdat als ik vroeg wat is er toch aan de hand werd er altijd gezegd : Ik weet het niet, komt wel goed!Maar het kwam uiteindelijk niet goed, het werd steeds erger we leefden met periodes van ups en downs die downs werden steeds langer en heftiger. Keuzes maken kon hij niet maar liet wel de ander een keuze maken door bepaald gedrag te vertonen. Toen ik een relatie met hem begon wist ik niets van zijn verleden hier was hij niet open in het enigste wat ik wist dat hij me vertelde dat hij geen goede relatie had met zijn ouders en onze relatie ook 4 jaar geheim gehouden voor zijn ouders. Achteraf weet ik nu van zijn ouders dat als hij er naar toe ging het nooit over mij had terwijl hij mij vertelde dat zijn ouders niets met me te maken wilde hebben, Dit was dus allemaal niet waar. Ik heb nu nog steeds een heel goed contact met mijn ex schoonouders, het zijn zo’n goeie mensen die er ook na de scheiding altijd voor mij en de kinderen zijn geweest. hij heeft eigelijk bijna geen contact met zijn ouders. Ook het contact met de kleinkinderen zorg ik voor. In 2008 kwam ik er achter dat hij een relatie had met een man. Dit was in eerste instantie een grote shock. mijn wereld storte inelkaar en snapte er helemaal niets meer van. Nu alle puzzlstukjes aan elkaar gelegd is het allemaal heeel duidelijk en kan ik het een stuk een plaats geven. Die relatie is gestopt na 2 jaar en ging daarna binnen een eek samen wonen met een jeugdvriendin en haar kinderen. Zijn exvriend was er slecht aan toe en heeft psychologische hulp in geroepen. Nu na jaren ben ik er achergekomen dat hij meerder relaties heeft gehad met mannen en vrouwen vanaf zijn 18 de levensjaar en alle relaties zijn op dezelfde manier geeindigd. Als partner totaal uitgezogen, dood moe. maar het ergste vanalles is dat je jarenlang samen met de kinderen op je tnen hebt gelopen en emotioneel gebroken bent omdat je geen enkele emotie mocht tonen om zo maar ruzies te voorkomen. Ik was mezelf totaal kwijt en ben nu stukje bij beetje mezelf terug te vinden met hulp van alle kanten. Psycholoog, trainingen, jeugdzorg ect. Door alles hebben ik nu de zorg voor 2 kinderen nog thuis wonende met problemen op emotioneel gebied. De middelsste zoon is onder behandeling en er volgen onderzoeken naar personlijkheidsstoornis. Ik zie een aantal kenmerken terug bij mijn zoon die de vader ook heeft.Het moelijkste van alles is dat je er alleen voor staat met vooral alles wat de kinderen betreft. Je wilt het zo graag anders ookal ben je gescheiden. Samen de kinderen! Hoor het hem altijd zeggen, maar het zijn woorden het komt allemaal op mij neer.Voor de kinderen is het ook heel moeilijk dat papa geen inlevingsvermogen heeft en de directe confrontatie zonder een enkel woord te bespreken met de kinderen zijn ze geconftronteerd met van de relatie met mama van de een op andere dag met een man daarna plots weer bij de vriend weg en weer een vrouw. Het enigste wat we te horen krijgen : Kinderen wennen er wel aan! Geen inlevingsvermogen en niet beseffen wat dit en andere dingen voor een emotionele impact heeft op de kinderen. Het is triest, maar heb hier geen grip op. Gevoel kan ik hem niet geven als het er niet is. Ik heb veel nare dingen met hem meegemaakt en ben nu blij dat ik de stap heb genomen te gaan scheiden, ik was helemaal op.
Als ik voor jaren terug had geweten wat er aan de hand was had ik hulp kunnen vragen, wilde dit vaak ook maar als ik er over begon werd hij kwaad en wilde er niets over horen, Ik heb zelfs op het eind van onze relatie voor hem hulp gezocht, het was zo erg met hem dat hij mezelfs op belde op het werk niet meer te willen doorgaan met zijn leven. Samen aan de hand voor de eerst keer naar de psycholoog. Ik heb geen partner, maatje gehad maar een vierde kind. Nu na 4 jaar is het me pas duidelijk en kan het een plaats geven en zal mijn verder leven alleen de verantwoording moeten dragen voor de kinderen, want hij kan dit niet.
Misschien klint het wel raar maar kan vaak de dingen moeilijk loslaten, het was de liefde van mijn leven en vaak maak ik me toch nog zorgen over hem. Klinkt voor veel mensen absurd, maar het is mijn gevoel.De kinderen willen het liefst geen contact meer met hem en dat doet me ook pijn en verdriet want het is hun vader maar aan de andere kant begrijp ik ze, begrijp de reden waarom. Helaas begrijpt de vader de reden niet!Het is nog steeds overleven. Probeer te genieten van de kleine dingen, vooral het samen zijn met de kinderen. Maar het kost allemaal zoveel energie en denk vaak hoe lang houd ik dit nog vol? Ik weet dat ik sterk ben anders had ik al die jaren niet op mijn beide benen blijven staat. Vergeet nooit meer dat een paar maanden voor hij bij ons weg ging we een weekendje weg gingen en op de terug weg stopte hij met de auto . Hij huildeen pakte mijn hand vast: Wil je asjeblief beloven mijn hele leven mijn hand vast houden want ik red het anders niet. Ik schrok want in dat wekend wist ik van de relatie met een man en er ging op dat moment zoveel door mij n hoofd. Ik heb hem toen gezegd dit niet te kunnen beloven omdat ik niet wist hoe het verder zou gaan. Toch heb ik hem zijn hand vast gehouden de gehele relatie met zijn vriend.Ik wist dat hij al reeds een half jaar een relatie met de vriendin had waar zijn vriend niets van wist, zelfs mijn oudste zoon wist hiervan, Toen hij een eind aan de relatie had gemaakt en ging samen wonen met de vriendin en haar kinderen heb ik mijn hand terug getrokken. Dat wat me tot nu toe, 2 jaar later nog steeds kwalijk genomen wordt. Maar ik voel dat dit beter is vooral voor mezelf en de kinderen. Hoe het verder gaat? We zien wel ik zorg ervoor dat mijn kinderen de warmte en leifde krijgen waar ze naar verlangen en de steun geven die zo nodig hebben wel met hulp van buiten af. Zonder die hulp is het op dit moment heel moeilijk. Hoe moeilijk ik het er nog weleens mee heb dat de relatie tussen ons niet goed verloopt maar zal er me bij neerleggen, kan niet anders. Ik kan hem niet veranderen dat is ook wat hij zelf zegt. Hij heeft van mij verwacht dat ik hem gevoelens kon geven die er niet waren maar dat bestaat niet. Gevoelens zijn er , zijn ze er niet kan een ander je die niet geven. We zien wel ga nu naar bed en morgen is weer een nieuwe dag waarop weer zoveel geregeld moet worden. Vergeven kan ik omdat het nu een plaats heeft gekregen, maar vergeten is moeilijk.

Reageren

Draai het eens om. Alle verwachtingen de normale mens stelt van liefde.
We hebben 5x de aarde nodig straks. Sociaal is een gevoel. Wij autisten
Stellen straks de norm normaal in. Ery elke autist is familie. Wij kunnen niet liegen, jullie leugens die goed voelen zijn niet sociaal.wij Zijn de toekomst

Reageren

Hoi Mimi,

Ik geloof niet dat het antwoord van AAd is wat je verwachtte, dat kan ook niet, slaat nergens op
Autisten zijn grote egoïsten, mensen die niet kunnen functioneren op het sociale vlak (algemeen bekend)
Het enige wat ze kunnen is de ander totaal uitzuigen, alle energie die je hebt, weten ze weg te halen bij je..!
Ik schrijf dit omdat ik zelf net een botsing heb gehad om niets..(De douche was verstopt)
Wat ik allemaal niet naar m’n hoofd kreeg, niet normaal
Tja, het is kiezen of delen, blijven of weggaan..
Soms denk ik wel een aan het laatste..
Ben 57 jaar

Reageren

Wat een raar bericht van Aad!

Reageren

Hoi Aad,

Hebben jullie straks 5 x de aarde nodig..?
Waarmee dan..?

Reageren

Aan Harmke.Ik schrok ook verschrikkelijk van de reaktie van Aad. Had vorige week ook weer iets voor met mijn man. Onze zoon had een klein ongeval met zijn wagen. Mijn man was weer onvoorspelbaar boos en wij hadden daaroven hevige ruzie. In plaats van gelukkig te zijn dat hij niet gekwetst was. Enfin dagelijks kom ik in konfrontatie met zijn autisme. Ik ben zelfs veel liever alleen thuis voor het ogenblik want met hem erbij haeb ik angst. Eind deze maand krijgen wij het resultaat van zijn testen. Ik voel dat hij er heel gerust in is en dat hij denkt dat dit resultaat heel goed voor hem zal uitdraaien dus dat er met hem niets aan de hand is.
Enfin ik zal blij zijn als wij het resultaat hebben, maar hoe het dan verder zal gaan dat weet ik nog niet. Ik wacht af.Bij mij is het ook zo steeds die twijfel. De ene dag wil ik weggaan en als het wat beter is overweeg ik weer om te blijven.

Reageren

Best Greta,

Ik heb ooit en klein ongelukje gehad met mijn mans auto..
Hij liep alseen klein huilend kind om zijn auto heen, zonder aan mij te vragen of ik er iets aan over gehouden heb..
Mag sindsdien niet meer in “zijn” auto rijden..
Gelukkig heb ik er zelf eentje..
Hij is nadien nog een week kwaad geweest op mij
Ik voelde me net een klein kind wat een standje gehad heeft..héél ongelukkig!
Ook mijn oudste zoon (37) heeft nog nooit een rondje in zijn auto gereden, belachelijk!!
Ach, en zo gaat het maar door..
Maar gelukkig hebben we ook goede tijden, anders zou het helemaal niet vol te houden zijn!
Tja, en ook bij mij hetzelfde probleem, natuurlijk ligt het nóóit aan hun..!
Sterkte hoor..

Reageren

Mijn reactie niet normaal, mijn excuses ik ook niet aan de verwachting normaal voldoe. Iemand van in de 50 die een partner niet kan steunen omdat de gevoelens niet overeenkomen. Douche doet het niet, heeft niks met een persoon te maken, natuurlijk kun je genieten van de gekozen intelect van je slachtoffer rol. Ik lees ook dat alle autisten egoïsten zijn. Iemand die ands met gevoelens en besef omgaat, iemand die jouw niet het gevoel geeft zoals jij dat verwacht. Het probleem van de autisten zijn mensen die denken als dieren. Uitleg. Waarheidsbesef door voelen is instictief. (dierlijk)
Wie mensen haat met autisme spoort niet. Ik begrijp dat een visuele handicap makkelijker is iemand die dan helpt krijgt er een goed gevoel van.

een familie egels staat voor de oversteek van een grote snelweg. de familie egels steken over zonder te kijken zij geloven in hun stekels. Een egel word plat gereden, en komt bij de hemel poort. Daar krijgt hij een tweede levens kans alfa hij de andere waarschuwd. Terug gekomen staat de familie weer voor de oversteek. Dit keer zegt hij familie kijk links en dan rechts. Kijk uit de stekels beschermen je niet. De familie verstoot hem haten hem,. Zijn diepe waarheid bereikt de andere niet. Veroordeelt leeft hij alleen en terug getrokken hij is niet normaal. Dus hechten aan deze waarheid van wat jullie voelen..get af real life. Besef even de realiteit het is met waard dan eren leven vol leugens. Spijt me te moeten shockeren maar dan hel even zijn jullie wakker om weet te slapen. Alleen eren wakker persoon herkend de slapers. Teveel geinversteerd in jullie slaap. In de slaap zijn jullie iets wakker alleen een homp vlees, elk gat schreeuwend om behoefte.
Veel liefs.
Aad

Reageren

Zoals de behoeftige mens nu leeft hebben we 5x de aarde nodig zo door ye consumeren. Één berekening komt uit op 15 stervende mensen die omkomen van de honger voor één dikzak. Oh hier maak ik mij ook niet populair mee. Mar dutroux zit levenslang vast voor moord als het maar op minder. Kortom je mag vernietigen, als het maar op sociaal geacseteerde manier is.
Very normal ….

Reageren