Ik brei nog eens een vervolg aan mijn verhaal. Ik woon in Belgie en was bij een gespreksavond voor Partners en autisme. Dit heeft mij overtuigd dat ik zo niet meer verder wil. Ik ben wel van plan te wachten tot onze dochter terug is van de U.S.A. want wil haar daar niet konfronteren met de problemen thuis (alhoewel ze genoeg weet hoe moeilijk het voor mij ookj soms is)daarom zal ik nog wachten tot eind juni om stappen te ondernemen alleen ben ik van plan mij niet meer zo te laten meeslepen in zijn autisme. Deze periode zal wel heel zwaar zijn om nog zo lang te wachten met de stap maar ik doe het voor mijn kinderen.

Dag Rianne,

Mijn vriend heeft ook autisme en dat is niet altijd simpel maar…de liefde die hij geeft binnen zijn mogelijkheden is fantastisch en ongelooflijk authentiek, écht en puur! Uniek!
Dat vind je dan weer niet in gewone releties en die eer hebben wij wél!

Reageren

Beste greta,
Ja, het valt niet mee als je partner anders is als je had gehoopt..
Op mijn trouwdag 38 jaar geleden, kwamen wij thuis, en mijn man ging met zijn rug naar me toe zitten om het geld te tellen wat we kregen die dag
Ik wist toen nog van niets, en was teleurgesteld dat ik niet de eerste was..
De tweede dag had ik een heerlijk ontbijt klaargemaakt, en riep mijn man, toen hij de gedekte tafel zag, zei hij ’s morgens nooit te eten
Later is dat gelukkig veranderd
Toen ik mijn eerste kledingstuk kocht, verscheurde mijn man dat en kon het niet verkroppen dat ik dat zonder zijn medeweten had gekocht
Ik vond dat gedrag heel vreemd, maar dorst het zelfs niet tegen een vriendin of zus te zeggen
Ik wist dus van niets
Er werden 2 kinderen geboren, die groeiden op, maar pa moest altijd gaan werken, deed nooit spelletjes, ik ging mee naar de voetbalwei, enz.
Toen raakte ik in verwachting van onze jongste zoon, hij stond als een klein kind te stampvoeten en zei dat hij het niet wilde
(ik voelde me diep ongelukkig, alsof ik in verwachting was van een andere man)
Maar nog steeds wist ik net wat mijn man mankeerde
Als er problemen met de kinderen waren moest ik ze oplossen, of hij had ze een grote mond gegeven, en legde de andere dag wat geld voor ze neer om het goed te maken..
Nooit, maar dan ook nooit, tot op de dag van vandaag heb ik het woordje sorry gehoord..
Nu is een aantal jaren geleden onze jongste zoon omgekomen, wij hebben daar veel verdriet over gehad, en nog..
Maar nooit eens een arm om me heen gekregen, als troost..
Als ik m’n man al eens een zoen wil geven draait hij z’n hoofd weg..
Ik ben er nu achter doordat er bij m’n oudste zoon ook een vorm van autisme is geconstateerd dat mijn man dezelfde stoornis heeft..
Alleen wil hij onder geen beding naar de dokter
Hij is nu ook depressief, al maanden, ziet er heel slecht uit, en ik maak me grote zorgen..
Alleen zegt hij dat ík ziek ben, en niet hij..
Misschien herkenbaar..

Reageren

Ik vind dat jullie niet zo moeten zeuren. Je hebt toch zelf voor hem gekozen? Als je alles zo vreemd vond had je maar op tijd bij hem weg moeten gaan. Denken jullie dat de autist er wat aan kan doen?

Dat kan hij dus niet, je moet er mee leren omgaan. Wie in relatietherapie gaat is nog 3x zo dom. Die mensen zijn er voor om relaties beter te maken, niet om mensen met autisten om te leren gaan! Wil je zo graag hulp dan ben je aangeroepen op een psycholoog/psychiater.

Reageren

Beste “Mij”

Zeuren..?
Weggaan..?
Ja, dat is nog eens makkelijk, weglopen als er problemen zijn in je huwelijk..!
Dat is de weg van de minste weerstand, weet je..?

Wij hebben elkaar trouw beloofd bij ons huwelijk, dat betekent dat je er moet zijn in GOEDE EN IN SLECHTE TIJDEN..

Ook als die tijden wat langer duren als je gehoopt had, en zelfs het eind niet in zicht komt..
De liefde overwint namelijk alle dingen, ook deze..

Ik geloof dat deze man vanuit mijn christelijke levensovertuiging op mijn weg geplaatst is door God
Ik geloof niet in het toeval..
Door mijn innerlijke rust kan ik mijn man de struktuur geven die hij nodig heeft
Dat valt niet altijd mee, door zijn driftbuien
Maar toch hoop ik samen met hem oud te worden, ondanks het feit dat niet echt gelukkig ben
Maar ook dit is kruisdragen, evenals het feit dat wij samen onze jongen verloren hebben..
Maar ok, zoals je zei, niet zeuren..
Gewoon weggaan als er problemen komen of zijn..
Ik had toch eigenlijk wel een andere reaktie verwacht, ik laat mijn man niet in de steek, maar probeer er toch het beste van te maken, met alle ups en downs
Gelukkig kunnen wij heel veel op vakantie, en dan zie je mijn man opknappen, het geeft hem rust in zijn hoofd
Ik hoop dat mijn man in gaat zien dat therapie ook goed kan zijn voor een relatie
Maar vooruit, ik zal niet “zeuren”
Bedankt voor je begrip!
Mvg Harmke

Het is voor mij de eerste keer dat ik alles in het openbaar op papier zet, vind het jammer dat iemand

Reageren

Beste Mij en Harmke
Uw reaktie vind ik zo wreed, weet je wel waarover je spreekt? Ik heb er zeker voor gekozen maar als je de verhalen leest van de meeste patners van autisten waren zij totaal niet op de hoogte van wat autisme eigenlijk inhield en zijn zij er maar na jaren achter gekomen wat de oorzaak is van hun problemen. Zeuren kan ik dit niet noemen het is een hulpkreet. Denk je misschien dat ik zo maar overweeg en steeds alles in de weegschaal leg of ik hem zou verlaten of niet alsof het een nietje is. Ik hou heel veel van mijn mijn anders had ik hem reeds lang verlaten dit is juist het probleem iemand met een partner met autisme is zo hulpeloos en word so slecht begrepen. Waarom zou ik hier op deze site mijn verhaal doen denk je? Alle bronnen waar ik hulp kan zoeken zoek ik op en mijn verhaal hier op deze site brengen was voor mij niet eenvoudig. Ik heb ondertussen reeds hulp gezocht bij de Vlaamse Vereniging voor autisme en heb vandaag ook afgesproken met een partner van een autist. Geloof mij de laatste weken dat ik eindelijk hulp zoek zijn voor mij zo confronterend en zwaar maar ik moet erdoor. Ik zal zo maar niet onbedacht mijn partner verlaten, ik doe er nog alles aan wat ik kan om samen met mijn partner samen door het leven te gaan maar ik moet er alleesn voor zorgen dat ik er zelf niet aan ten onder ga want ik weet niet hoe hij het eigenlijk verder zonder mij zou runnen.Ondertussen heb ik met hem een redelijk goed gesprek gehad en het lijkt erop dat hij toch een luisterend oor had en tijdens het weekend was hij heel attentievol en heeft hij voor het eerst eens gezegd dat hij blij was dat hij eens goed met mij kon spreken. Ik hou mij sterk en zet verdere stappen om onze relatie te behouden en elkaar beter te leren begrijpen.

Reageren

Beste Greta,
Ik wist totaal niet wat mijn man mankeerde toen ik met hem trouwde
38 jaar geleden had dat allemaal geen naam
Toen zei je als iemand vreemd reageerde, hij spoort niet zo..
Nu heeft het allemaal een naam
Maar ik wist het pas 3 jaar geleden, helaas..

Reageren

Lijkt me verschrikkelijk moeilijk… Helemaal als de persoon in kwestie dus zichzelf als normaal beschouwt maar vervolgens alles aan de ander over laat. Ik heb er geen ervaring mee, dus heb geen advies. Behalve dat ik jullie sterkte wens met eventuele juiste beslissingen, ook al weet je nooit of de beslissing helemaal juist is gemaakt…

Reageren

Beste Harmke,wat zwaar allemaal! Maar bovenal het verlies van je zoon. Dan heb je de steun van je man helemaal nodig. Laat het antwoord van me maar langs je heen gaan, zij is gewoon bekrompen of heel dom, anders zou zij niet zo reageren. Ik ben ook getrouwd met een man die kenmerken van autisme heeft. Het is zwaar, nooit eens een echt troostend woord, geen echt begrip, in zichtzelf gekeerd, onbereikbaar, nooit eens een goed gesprek kunnen voeren! Overal de schuld van krijgen en steeds tegen een muur aanlopen. Een muur van zwijgen en heel veel tegenwerking krijgen. Maar het is ook zo vervelend dat hij voor de buitenwereld toch zo’n aardige hardwerkende man is. Ik wist het jammer genoegook niet toen ik trouwde 35 jaar geleden. Ik zou het ook niet meer over willen doen. Het leven is gewoon te zwaar geweest. De eenzaamheid is het ergste. En dat weet alleen iemand die in dezelfde situatie zit/heeft gezeten. Dus laat de mening van een ondeskundige maar thuis bij haar en trek je er niets van aan. Wij weten wel beter.
Een lieve groet,
Sara

Reageren

ik moest echt lachen om tegen de deurknop kletsen maar het gaat niet! Ik vertaal het altijd, ik sta letterlijk en figuurlijk tegen een muur te praten.
En de muur zit ook nog eens muurvast!!!
Humor moeten wij toch ook blijven houden hoor.
Net als muziek, dat helpt ook enorm.
Het is wat het is, aanvaarden en zelf niet eigenwijs in de ’tegenaanval’ gaan. Hij voelt niet wat ik voel. Leven en laten leven. Alleen de seks, daar voel ik niets meer voor…want ook daarin is het ikke ikke en nog eens ikke. brrrrrrrrr
herkenbaar?
Sara

Reageren

Beste Harmke, wat ik hierboven schrijf was bedoeld voor die Mij maar niet voor jou ik was namelijk innerlijk heel boos met de reaktie van die Mij, ik leef helemaal met je mee en zit de laatste weken konstant met mijn probleem bezig, het is echt heel zwaar, was deze week terug bij huisdokter, vandaag bij psychotherapeut en weet mij echt geen raad meer
Ik vind toch dat aan het probleem van volwasssen autisten waarvan men het later ontdekt heel weinig aandacht besteed word er is niet heel veel hulp te vinden en wij staan zo machteloos met ons probleem zeker als de de persoon met autisme ook niet eens de minste poging wil doen er ook maar iets over te lezen of er met iemand over te spreken en het helemaal niet aanvaard en ook als het hem koud laat als je overweegd van hem weg te gaan. Ik zet mijn zoektocht en strijd verder

Reageren

Hallo Greta en Sara,

Bedankt voor jullie reakties..
Ik voelde me al helemaal verkeerd begrepen, maar het is nu gelukkig rechtgezet..
Is het geen idee om eens bij elkaar te komen..?
Er zijn anders voor ons best wel eens bijeenkomsten in het land hoor voor partnrs met autisten..
Maar ik kan hier op deze site nooit allemaal op papier zetten hoe ik me voel of wat er soms speelt..
Daartussen zit dan nog zoveel, het is nooit goed en af voor mijn gevoel..
Soms helpt het Greta om alles eens op papier te zetten, je zet het dan dáár neer, en het kan soms opluchten

Ikzelf ga 2x op een zondag naar de kerk, het geloof speelt voor mij een heel grote rol in mijn leven
Ik ervaar heel veel kracht daaruit, en voel mij echt omringd door Gods liefde
(ja, echt..)

Hier op aarde is er zoveel pijn van allerlei aard, scheidingen, ziekte, de dood
Wat zal het straks zijn als God wederkomt om de Zijnen te halen, dat betekent allen die in Hem geloven..
Dan is er geen ziekte meer, geen dood, en al dat soort dingen
Ik kan daar al naar verlangen..
Maar zo leer je ook te wachten, en weet dat dit hier op aarde allemaal voorbijgaat..
Dat verzacht de pijn en het verdriet enigszins..

Wat misschien ook heel goed kan werken is iets te gaan doen waar je je ei in kwijt kan
Ik doe b.v. meubeltjes restylen, mijn hoofd raakt van het verven helemaal “leeg” héérlijk.!
Ik maak de mooiste dingen, en heb daardoor veel respons, dat geeft enorm veel zelfvertrouwen!!

Probeer het ook eens, ik denk dat het vast een heleboel afleiding geeft, je gedachten gaan een heel andere kant uit.
Of werk je al..?

Verder heb ik ook gelukkig wel fijne momenten met mijn man, die heb je toch ook wel..?
Tel je zegeningen, probéér de positieve dingen overal uit te halen, alleen zó blijf je overeind..
Sterkte allemaal, ik draag jullie vanvond allemaal op in mijn gebed

Reageren

Beste Harmke,
Dank voor je reaktie, het is waarschijnlijk moeilijk om eens samen te komen want ik woon nl in Belgie en dit is wel een Nederlandse site. Het doet wel goed erover te schrijven via deze site. Ik ben voor het ogenblik al een paar stapjes voorruit. In Belgie nl Gent kan men op iedere laatste donderdag van de maand terecht bij de Vlaamse Vereniging voor autisme en daar kan men van 10 tot 13 u gaan praten met zowel volwassenen met autisme als partners als families met kinderen met autisme ik was er donderdag en ik heb daar veel steun gekregen. Ondertussen heb ik ook mijn man kunnen overtuigen hem te laten testen en dit zou gebeuren binnen een 14 tal dagen. Hopelijks veranderd hij ondertussen niet van gedacht maar ik spreek er voor het ogenblik niet meer over maar k ondervind wel dat hij er eigenlijk wel mee bezig is. Of dit veel aan de situatie zal veranderen weet ik natuurlijk niet. In ieder geval bij die gesprekken met volwassenen met autisme heb ik wel vernomen dat dit voor hen een hele verlichting was te weten wat er eigenlijk aan de hand is. Ook voor de partners is de verstandhouding bij de meesten beter maar ze beweren wel dat het moeilijk blijft.
Ja ik ga proberen mijn eenzaamheid te vullen, natuurlijk ik ben ook heel kreatief en heb een grote tuin met groenten, ik schilder ook graag, koken ook en ook allerlei knutselwerken maar doordat alles hier zo gegroeid is en alles door zijn ideen zo groot is is dit allemaal te veel om op te noemen en heb ik eigenlijk amper nog de tijd om mijn hobby’s uit te voeren, zijn autisme heeft mij zo meegeslorpt zonder dat ik het zelf besefte en het zal een lange weg zijn om alles zowat op het goede spoor te krijgen. In ieder geval ik probeer mijn best te doen maar voor het ogenblik zit ik nog een beetje te veel in een depressie om allerlei aktiviteiten terug in handen te nemen.
Ik bewonder je dat jij steun vind bij je geloof dat is bij mij jammer genoeg voor het ogenblik niet het geval ik ben heel katholiek opgevoed maar door vele omstandigheden in mijn leven kan ikzelf daar eigenlijk geen steun meer in vinden.
Ik probeer dus wel positief te denken en hoop op verdere oplossingen

Reageren

Test autisme online
http://tvdd.nl/sdu

Reageren

Hoi Greta,

Waar laten testen, en door wie..?

Reageren