1. Ik heb twee lieve zonen waarvan een met ass. Mijn inmiddels ex heeft ook ass en adhd. Ik hou van alle drie evenveel. Ik hou ook nog van mijn ex maar hij geeft mij overal de schuld van. Je blijft met een gebroken hart achter.                                                Anoniem

Dat maakt het zo pijnlijk....    Je wilt het graag kunnen afsluiten op een goede manier. Verdriet is al zo groot en het blijvende onbegrip, ook na de eventuele scheiding blijft pijn doen. Ik ben bang voor wat er gebeurd nadat mijn man en ik ons huwelijk hebben beëindigd.... hoe "wapen" je jezelf hier tegen?

Voorheen heb ik veel steun gehad aan het partnerforum van Autsider, voor wie samenleven met een ass gediagnotiseerde partner. In de afgelopen 42 jaar met mijn man zijn er veel momenten geweest waarop ik steun zocht. Je weet waar je voor hebt gekozen en waar je aan toe bent, maar er gevoelsmatig mee om gaan blijft een pijnpunt en het went nooit. In elke relatie is wel eens wat, hou ik mezelf graag voor. Er staan gelukkig ook goede momenten tegenover. Toch besef ik echter wel degelijk dat onze manier van samenleven ongebruikelijk is. Het betekent helaas ook, dat anderen zelden begrijpen hoe het er aan toe gaat en wat dit met mij doet. Vandaar dat ik blij ben nu dit forum gevonden te hebben. Bijvoorbeeld wat sterrenstof op 23 sept. schreef biedt herkenning en geeft me meteen weer het gevoel niet alleen te staan.
Het zou natuurlijk super zijn als we elkaar tips en trics konden geven, om allerlei kenmerkende situaties positief te benaderen en beïnvloeden. Wie weet kan dit soms ook nog wel. Maar alleen al de herkenning en het gevoel van verbondenheid met anderen, die min of meer dezelfde keuze hebben gemaakt als ik, doet me nu al heel goed. Bedankt allemaal!

 

Je kan je niet wapenen tegen het verdiet. Ik ben mijn grote liefde erdoor verloren, alles doet zo ongelooflijk  veel pijn. Ik kwam te laat achter de NVA. Als je nog getrouwd bent neem dan contact op met de partnerprogramma van de NVA.

Ik heb na de dood van mjn partner een weduwnaar ontmoet , na 2 jaar alleen te zijn geweest .werd verliefd op deze man .na het lezen van dez verhalen , lopen de tranen over mijn wangen .voor het eerst valt alles op zijn plaats .ik hou zo zielsveel van hem .we zijn anderhalf jaar samen geweest in het begin was alles fijn , al was ik erg zenuachtig , omdat ik me kwetsbaar voelde .er waren wel wat rare momenten , zoas dat hij bvoorbeeld ineens heel erg boos kon worden .vloeken en schelden .de hond slaan .allemaal dingen waar ik van schrok .de onverschilligheid als je iets vertelde .altijd dezelfde dingen eten , hoe herkenbar ! Soms mocht ik hem ok niet aanraken .ik ben er zo in de war van geraakt .om een lang verhaal kort te maken , vaak was het ook erg fijn .hij kon ook ontzettend zachtaardig zijn.maar vaak ook kon hij me vernderen , verbaal .ik ben een keer zwaar mishandeld .we kregen conflicten om de raarste dingen .eenzaam heb ik me gevoeld en ook zijn eenzaamheid gevoeld .3 maanden geleden heeft hij het uitgemakt op een hele nare manier .mijn hart is gebrokn , want ik hou nog steeds van hem .maar vaak heb ik me afgevraagd wat er was , hoe dit kwam .ik aarzel nog steeds tussen autisme of narcisme ik herken zoveel in de breven .het ergste is dat je iemand wilt aanraken of troosten en hij kijkt je n met een lege blik .toen ik wegging zei hij : een hoer is goedkoper .dat deed pijn .het is soms net of je houd van uemand die er half niet is .maar soms kroop hij ook tegen me aan op e bank en dan was het fijn .het vetscheurende is dat ik nog steeds van hem hou maar ik denk dat je hat er levend uitgescheurd wordt .ik ben zelf heel gevoelig .ik wou dat we hulp hadden gezocht .het heeft een groot litteken veroorzaakt bij mij .ik ben fesloten geworden en somber.en vertrouw mensen niet meer .

Wat fijn om dit te lezen., Ik denk er namelijk hetzelfde over.
Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, en hij van mij, ik ken hem nu 13 jaar. We hebben veel ups en downs gehad, ook momenten dat ik dacht ik ga er mee stoppen. Sommige gesprekken waren en zijn soms onmogelijk.,maar gaandeweg heb ik me verdiept in zijn gedachtengang als autist ( ik wist het overigens niet toen ik hem leerde kennen) Ik heb het zelf ontdekt, en als ik het bij hem aankaarte, dan ontkende hij het niet, en was oprecht geïnteresseerd wat ik erover te vertellen had.Ik ging hem beter begrijpen, hij mij ook.,vond het ook heftig om te realiseren hoe eenzaam en verward hij zich moet voelen bepaalde momenten en situatie's. Het is voor mij soms heel zwaar, ik zou b.v wat meer willen ondernemen dan hij, dat doe ik dan met vriendinnen. Ook de diepgaande gesprekken heb ik vaak met vriendinnen. Toch verrast hij mij regelmatig met bepaalde inzichten, hoe hij over bepaalde dingen of situatie's denkt ,hij opserveerd veel gedetailleerder, en ziet het vaak goed. Hij heeft een fijne baan op de bouw, waar hij zich de hele dag kan uitleven, hij bewijst zich graag. Maar zijn lieve ,toch ook eigenwijze ,loyale karakter en ik denk toch mijn geduld en verzorgende karakter heeft ons tot een eenheid gemaakt. Ik hou van hem! Zo dit verhaal is langer geworden als ik had gedacht.
Groe

Mooi om jouw verhaal te lezen die positief en warm is

........., ik kan je niet dwingen om te praten of wat er (volgens jou, mij) gebeurd en door wie/waarom te onderzoeken/ toetsen. Wat ik wel kan, dat heb ik naar eer en geweten gedaan.

Het is geen vraag of wens om in partnerschap te kunnen reflecteren op eigen handelen en interesse/ begrip te hebben voor wat de ander beweegt. Het is wat ik nodig heb om in veilige verbinding te kunnen staan. Dus het betreft een randvoorwaarde. Er wordt niet voldaan aan mijn gestelde voorwaarde en dat is nu eenmaal hoe het is.

De hulp die jij nodig hebt of zoekt en de oplossingen die jij nodig hebt of zoekt kan ik je niet bieden of voor je regelen. Andersom geldt naar mijn idee hetzelfde. En wie ik ben en wat ik nodig heb zal niet veranderen.

Het spijt mij dat ik je niet de veiligheid en waardering heb geboden die je wenst of nodig hebt. Ik heb genoeg fouten gemaakt en zal dat nog regelmatig doen.

Uitspreken van wat ik goed of fijn vindt aan wie je bent en wat je doet, dat deed/ doe ik te weinig. Ik hoop echter dat je mijn teksten en uitleg waarin ik dit wél doe als waarheid kan zien, want dat is het. Het verdriet, de angst en het gemis is voor mij te groot en overschaduwt het positieve.

Ik wil dat we elkaar niet langer vastzetten in een huwelijk waar we ons allebei niet gelukkig in voelen en dat we ooit vanuit wederzijds respect en voor de kinderen een fijn contact kunnen opbouwen.

Ik hou van je en mis het gevoel van "ons" Ik kan het alleen niet meer opbrengen om in mijn eentje de kar te moeten trekken in ons huwelijksleven en gevoelsleven waar verbinding en veilige hechting door 2 mensen moeten worden gecreëerd.

Jouw boodschap naar mij is duidelijk geweest: iemand anders moet met een oplossing, invulling, antwoord of actie komen want jij (weet,ziet,begrijpt,herkent niet /nauwelijks ) kan/doet dat niet. En als ik dat wel van je vraag of verwacht wordt je boos en haal je uit naar mij.

Dat betekent dat er geen passende oplossing of goede afsluiting voor mij gaat/kan komen voor mijn relatie met jou.

Ik kan het niet meer opbrengen om je te vragen om te begrijpen en accepteren wie ik ben en wat ik kan. Ik kan het niet meer opbrengen om je elke keer opnieuw uit te leggen wat een relatie is en nodig heeft en/of wat ik van je nodig heb. Ik kan het niet meer opbrengen om je te vragen om te toetsen of te onderzoeken, om verkeerde aannames en oordelen te voorkomen. Het doet mij teveel pijn en is niet mijn taak.

Misschien heb je een hele lijst met wat ik wel of niet doe, waar jij een oordeel over hebt of een andere wens of behoefte in hebt. Misschien vind je dat ik het niet goed (genoeg) doe of schadel veroorzaakt. Misschien heb je gelijk, doe ík het niet goed, begrijp ik jou verkeerd, help of steun ik jou niet. Misschien ben ik het probleem of de onmogelijke.

Helaas heb ik niet de kans gekregen om te kunnen voldoen aan wat ik dan anders zou moeten doen volgens jou, omdat je dit niet met mij bespreekbaar hebt (willen/kunnen) maken. En de reactieve/indirecte verwijten van jou naar mij toe, wanneer ik jou aanspreek waren/zijn ook niet toetsbaar/bespreekbaar.

Ik moet eerst afstand creëeren om te kunnen verwerken en te rouwen om wat ik verlies/ verloren heb. Anders blijf ik maar verzanden in teleurstelling, verdriet, eenzaamheid omdat ik dan niet los weet te laten, maar ik mezelf steeds meer kwijt raak. Ik stop anders niet met "gezeur, moeilijk doen" zoals jij vindt dat ik doe, omdat ik mij wanhopig voel en niet weet hoe zonder jou te kunnen leven. Want ik hou nog steeds van jou en blijf verlangen naar een gelukkig samen.

Kon je toch maar eens in mijn hoofd en hart kijken en voelen wat ik voel, en weten wat ik werkelijk denk. Kon je maar door mijn ogen kijken en zien wat ik zie. Kon je maar begrijpen en accepteren wat ik met je deel en je uitleg over wat er werkelijk gebeurd en welke waarde/ impact dat heeft op ons.

Ik gun je een goed leven en ik kan je dit niet bieden. Hoe graag ik ook zou willen. Je hebt mij volledig buitengesloten en vertrouwt niet op mij. Het spijt mij dat het zo is gelopen met ons.....

De zoveelste wanhopige poging om mijn verhaal naar hem te doen.

Stilte volgde vanuit zijn kant..... en stil is het sindsdien nog steeds.....

Mijn hart voelt gebroken.... Stopt dit verdriet ooit...?

Pak je koffers. Het antwoord is simpel

ik ben zelf een persoon met autisme en met grote verbazing heb ik enkele verhalen gelezen. Allereerst is autisme een spectrum, elk individu met autisme is anders, de diversiteit onder met autisme is groter dan onder neuro typische mensen. "De autist" bestaat niet en als je dat beweerd is er geen kennis omtrent autisme aanwezig, wel een ervaring met een uniek individu die een vorm van autisme heeft met zijn of haar eigen unieke gedragskenmerken en eigenschappen.
Ik lees vooral veel misinformatie en stigma, vrouwen die zicht niet gezien of gehoord voelen in een relatie, wat meestal niks met autisme te maken heeft maar meer met persoonlijke karaktereigenschappen van zijn of haar partner. Ik snap dat het makkelijk is alles de schuld te geven van autisme, dan hoef je niet naar jezelf te kijken en in jezelf te verdiepen in autisme en het is makkelijk om alles door op af te schuiven.

Wilt u echt informatie en meer te weten wilt komen over autisme zoek dan contact met het de autisme forums van het NVA of het forum van de site Autbreak. Daar kunt u op een normale manier in gesprek gaan met mensen met autisme en daar zijn vele tips te vinden omtrent autisme. Ook zijn daar aparte topics voor partners van. Dat is constructiever dan op deze site uw gal te spuwen. Er is nog heel veel onbekend over autisme en de nieuwste inzichten zijn juist dat mensen met autisme juist empathischer zijn dan Neurotypische mensen. Maar als u vooral gefrustreerd wil blijven en waarde hangt aan een hokjes systeem wat let u dan om hier u gal te spuwen. Ik wil dan wel zeggen, als autist, dat u dan behoorlijk racistisch bent.

Ik wens u nog een fijne dag.

Hai Rob, (bij voorbaat excuses voor de lange lap tekst, ben helaas niet kort van stof 😉

Fijn dat je vanuit de ervaring met een eigen autisme diagnose reageert.

Ik denk dat het nodig is om nuance aan te brengen in hetgeen je beweerd. Ik begrijp dat er vanuit zowel de kant van de persoon met autisme als vanuit de kant van de persoon zonder autisme er rekening gehouden moet worden met wie de ander is en wat hij/zij wel niet kan.

Het lastige is dat wanneer iemand al jarenlang leeft met autisme, maar geen hinder ervaart (of hinder in elk geval dit niet linkt aan eigen gedrag of beperking) het heel moeilijk kan zijn om in gesprek te komen met elkaar of om elkaar beter te begrijpen en er voor elkaar te zijn. Want een hinder of probleem wordt ervaren wanneer de partner zonder ASS dit inbrengt en vaak lijkt het dan dat het ook de partner zonder ASS is die het probleem daarmee creeert.

In plaats van te reflecteren op eigen gedrag en gevolgen hiervan of te onderzoeken wat er gebeurd en hoe dit voor een ieder is, vindt er vaak ontkenning/ weerstand of zelfs beschuldiging plaats omdat er geen reden lijkt te worden gezien om eigen perceptie/waarneming of ontvangen boodschap in twijfel te trekken. Ook kan het moeten veranderen van een beeld die je jaren had van jezelf dusdanig beangstigend zijn, dat je dit ontwijkt omdat de gevoelens die het oproept niet goed te plaatsen/ verdragen of te herkennen zijn.

Ik denk dat er veel verschil zit in het gedrag (en de mogelijkheden) van mensen met een ASS diagnose die deze diagnose accepteren en willen begrijpen tov de mensen die dit niet kunnen of willen accepteren. En ook is het vaak van invloed of je een vroege of late diagnose hebt gekregen.

Bij een late diagnose heb je vaker onbewust veel aangeleerd gewenst gedrag wat je laat zien, wat inhoudelijk een andere betekenis laat geloven en zeker in intieme relaties voor verwachtingen zorgt die niet waargemaakt worden. Bij een vroege diagnose is er meer kennis en vaak ook meer informatie die je kan delen over wie je bent en wat je bedoelt en zorgt deze kennis vaak ervoor dat de ander ook beter rekening met je kan houden en weet waar hij/zij aan toe is.

Natuurlijk heb je met verschillende mensen en verschillende karakters te maken. Ieder mens is uniek en mensen met autisme onderscheiden zich van elkaar net als de mensen met ad(h)d of zonder een diagnose. Er zullen mannen zijn die naast autisme karaktereigenschappen hebben die in een relatie voor problemen zorgen en die niet toe te spitsen zijn op alleen autisme. Daarnaast zijn er ook voldoende vrouwen die karakter eigenschappen hebben die voor problemen zorgen in relatie met een man met of zonder autisme.

Wat echter wel een veelvoorkomd (en voor mij ook herkenbaar) verhaal is bij vrouwen die een relatie hebben met een man met autisme, is dat er zoveel pijn, verdriet en teleurstelling jaren is geweest. Omdat je zo hard hebt geknokt om je relatie beter te krijgen en je zo vaak tegen onbegrip en onterechte oordelen en aannames bent aangelopen die kwetsend zijn. En die uiteindelijk deels verklaard kunnen worden door het anders denken/ ander brein hebben (ASS) maar dat veranderd de bestaande problemen in communicatie, begrip, samenwerken en zorgen niet.

Sterker nog, omdat je vaak al heel lang in een negatief patroon zit met elkaar in de communicatie/ relatie is er ook bij de man een soort trauma of in elk geval "alarmering" ontstaan die het heel moeilijk maakt om open, eerlijk en vanuit rust met elkaar over moeilijke onderwerpen te spreken, want daar heeft hij de ervaring dat dit een voorbode is voor gedoe/gezeur/ruzie. En wat bij iemand zonder ass al moeilijk is, is de overtuiging hierin bij te stellen en open te staan voor een andere perceptie.

En ik denk dat daar ook veel wrok, verdriet, trauma en frustratie zit, die je bij veel vrouwen hoort. Het vele en lange lijden zonder zicht op beter, zelfs met een diagnose/verklaring. En ook het moeten accepteren van een werkelijkheid die niet is wat je hoopte, wenste of wat je al die tijd hebt willen vasthouden/geloven. Dat is een groot verlies, een rouwproces. Veel vrouwen zijn op het verkeerde been gezet (gaslighting) en dat is een vorm van bedrog (ongeacht opzet of niet) die schade heeft gegeven.

Ik ben van mening dat er genoeg mannen met ass ook slachtoffer zijn in veel situaties waarbij het niet goed begrijpen, herkennen of voelen en het verkeerd intrepeteren/ reageren leidt tot conflict en problemen. Dat ze vaak niet gewaardeerd worden voor wat ze goed doen of bedoelen en dat ze vaak verwijten krijgen die onterecht voelen. Dat ze juist leren minder open te zijn en kwetsbaar, omdat ze zo vaak verkeerd begrepen zijn of gekwetst. En dat ze vaak veel voelen of ervaren wat veel stress, angst en onzekerheid veroorzaakt, maar wat echter verborgen blijft voor de buitenwereld. En dat er uitbarstingen zijn die niet passend lijken bij de situatie, maar misschien een late reactie betreft op iets wat is ervaren maar wat onbegrepen blijft door de vrouw (die dit niet aan elkaar linkt).

Ik denk dat er onderscheid gemaakt moet worden tussen iemand die met kennis en/of opzet de ander pijn doet en iemand die onbewust en onbedoeld pijn veroorzaakt -> Er zijn overlappingen bij autisme en narcisme, waarbij iemand met autisme onterecht als narcist kan worden gezien of andersom. Ik begrijp dat het voor mensen met ASS soms heel oneerlijk moet voelen wanneer er onterecht iets negatiefs wordt geschoven onder de noemer "ASS" waarbij het beeld geschetst wordt dat iedereen met deze diagnose dat negatieve heeft. Ik lees ook verhalen terug van vrouwen die een beeld neerzetten van hun (ex)partner wat qua gedragsproblemen veel verder gaat dan enkel ASS. In sommige verhalen wordt er gesproken vanuit de ervaring van dat moment met de kennis van toen (wat hun oprechte gevoel en ervaring is) en ik denk dat er gaandeweg de tijd er meer kennis en inzicht komt, waarbij het ook minder verhard kan worden.

Hoe anders het ook kan zijn in relatie (en mooi) wanneer er autisme speelt kan je zien via

https://youtu.be/r5f5XO4fUwI?si=UgpxRY5DTCXWILag

Hier vertellen Ruud en Merel hoe het voor hun is om een relatie te hebben met elkaar én een diagnose autisme te hebben. Voor mij is dit een duidelijk voorbeeld van de mogelijkheden die je wél hebt als je tenminste zelf gemotiveerd bent om er wat van te maken. Heel mooi, puur en eerlijk verhaal.

Het is stil hier....

Zou fijn zijn om wat te horen van de mensen die al eerder hebben gereageerd of juiste anderen die misschien een eigen ervaring of iets anders willen delen

Ook ik heb een asspartner. 14 jaar bij elkaar en samen 3 kinderen gekregen. Wat een ontzettend moeilijke niet begrijpende jaren. Een aantal jaar terug kwam mijn man er zelf achter dat hij asperger heeft. Een liefdevolle man die alles voor je wil doen maar tegelijkertijd je zo eenzaam laat voelen als het maar kan. Voor de vakantie waren er opeens twijfels of hij wel bij mijn wilde blijven. Daarna leek het beter te gaan maar na de vakantie zei hij het weer. Ik begreep het niet, ik was de liefde van zijn leven maar deed dingen waardoor mijn vertrouwen is beschadigd. Ik ben hsp dus ook dat werkt niet echt mee. Ik ben me flink in ass gaan verdiepen waardoor ik nu zoveel beter bepaalde acties of reacties begrijp. Het voelt dus ook erg dubbel want ik heb het gevoel dat ik me zelf zoveel heb gegeven. En nu ik het beter begrijp voelt het of de kans op een beter huwelijk is af genomen. Het moeilijkste vind ik dat als ik mijn gevoel uit spreek, hij het om kan draaien en mij de schuld geeft. Ik heb al zo vaak gedacht echt gek te worden. Na een burnout en nu maanden in onzekerheid te leven of hij wel bij me wil blijven heb ik uit nood zelf de knoop door gehakt. Ik kan niet meer, ben totaal emotioneel uitgeput. Aan de ene kant geeft het iets van opluchting maar het voelt nog zwaarder om je maatje kwijt te raken. Het raakt me tot in mijn ziel maar ik moet. Ik kan niet meer, vooral omdat hij nu boos op mij is en ik de schuldige ben want volgens hem luister ik niet naar hem en wijs de vinger alleen naar hem. Ik wenste dat op dit gebied zoveel meer goede hulp was.....