De pijn blijkt nu snel af te zwakken en dat met vrijwel geen Xanax. Mijn waas is weer grotendeels weg en merk (blijkt ook uit daden) dat ik weer goed helder ben. Ik heb afgelopen nacht Xanax geslikt 1 mg en ik denk dat ik vandaag weer overdag 0,5 mg heb geslikt.

Wat betreft mijn PTSS merk ik dat ik door gebrek aan medicatie stukjes verwerk en heb een bericht geschreven naar iemand wat voor mij nodig was. Ik kan natuurlijk nooit uitleggen hoe alles is gegaan en PTSS is super ingewikkeld, maar in het goed helder moment besefte ik mij dat een speciaal meisje en haar ziekte niet een randverschijnsel was in mijn leven maar een aanvulling. Ik besefte mij dat wat zij aanvulde en een levenswens van mij is wat ik mis in omgang met mensen.

Ik heb nu best wel veel alcohol gedronken omdat ik verwachte dat ik dan weer de heftige emotie zou krijgen of een aanval, ik wou dit uitlokken omdat ik weer dingen heb meegemaakt en wou testen of ik grip heb op mijn gedrag. Het blijkt dat ik nu veel beter in staat ben om TOM toe te passen en de alcohol weinig invloed heeft.

De pijn zakt snel, maar als ik denk dat ik medicatie nodig ben dan pak ik het wel. Ik leg mij geen dwang op hoe het moet gaan en als ik denk dat ik het nodig ben dan gebruik ik het.

Pijn zakt nu wel goed af, de afgelopen twee dagen weinig last gehad en durf straks weer een beetje te doen. Geestelijk voel ik mij een stuk rustiger en merk dat ik langzamer ben in mijn gedrag; het is alsof ik geestelijk even stijf stond van bepaalde hormonen wat ik slecht kan omschrijven, maar niet op een prettige manier.

Wat mij erg bevreemdt, is dat ik in mijn onderbewustzijn meer en beter begin te functioneren. Kleine simpele dingen hoef ik niet over na te denken en doe ze in sleur zonder het bewust op te merken. Daar waar ik telkens moest nadenken over huishouden gebeurt nu zonder dat ik het echt bewust moet doen, ik denk minder na om iets te moeten doen… In mijn leken gedachte is het gewoon dat Xanax zoveel afvlakte dat je echt bewust over alles na moet denken en je onbewuste uitgevlakt is en niet goed functioneert. Nu ik niet meer gebruik werkt mijn onderbewustzijn beter, maar heb niet het nadeel van hele heftige PTSS (onder voorbehoud omdat terugval altijd mogelijk is).

Nu de pijn enorm afgezakt is, ben ik ook weer geestelijk een stuk positiever en heb ook het gevoel dat het echt de goede kant opgaat. Ik forceer mij nog niet en dwing mijzelf niets op, mijn slaap ritme is dan ook nog geheel omgedraaid en ben er nog niet mee bezig. Ik merk wel dat ik dieper slaap en minder slaap nodig ben.

Voor nu blijf ik bij de gedachte dat niets moet en doe gewoon wat mij blij maakt, dat betekent ook dat niet alles perfect hoeft te zijn en ik de tijd heb om verder te herstellen. Natuurlijk heb ik wel in gedachten allerlei wensen en doelen, maar temper deze bewust! Ik wil niet dat ik mijzelf teleurstel en weer in de situatie kom dat ik boven mijn vermogen ga functioneren.

Dingen die ik nu direct wil maar niet doe:
1. Voeding uitpluizen en schema maken
2. Allerlei hobby klussen aanpakken
3. Sociale contacten aangaan
4. Sporten

Reageren

Voeding nog steeds goed, pijn is wat met vlagen op onlogische tijden en momenten, slaapritme draait zicht om en geestelijk aftasten.

Ik ben alle fruit soorten aan het proeven en dat bevalt mij erg goed, het is ook lekker vergeleken met de mindere periode van voeding. Ik at niet super slecht, maar eet wel heel goed nu. Lekker mijn vis, noten, zuivel, fruit, bonen en de hele reutemeteut. Dit is gewoon optimaal en valt niet te verbeteren; en ik eet lekkerder nu.

Pijn schommelt en kan er niet een pijl op trekken, soms komt het terug terwijl ik gewoon een kopje koffie drink en soms is het pijnlijk bij het wakker worden of … zeg het maar. Het maakt niet uit of ik actief ben en heb geen correlatie kunnen vinden met slaap tot op heden. Het is in ieder geval niet meer heel erg pijnlijk, het voelt meer als een klierende jeuk en lichte irritatie.

Het omschakelen van nacht naar dag leven gaat wat stroef, maar ben tegenwoordig om 10:00 wakker en hou zo lang mogelijk vol. Het nadeel is dat ik minder vast slaap en wel heel moe ben nu. Het is in ieder geval positief omdat ik ook vanzelf wakker begin te worden en mij geestelijk fit voel (lichaam heeft nog wat moeite). Positief en niets te klagen, ik verwacht over een week in het goede ritme te zitten.

Geestelijk vind ik mijzelf iets kwetsbaar en moet er even aan wennen, het is niet vervelend en uit zich in het feit dat ik meer gedreven ben. Ik voel mij iets sneller aangesproken, heb eerder wat emotie bij een trieste film en ben soms meer blij dan anders. Ik noem dit kwetsbaar, maar wellicht is het heel normaal en moet ik er gewoon even aan wennen; Xanax maakt je geestelijk nu niet bepaald actief en vlakt wel af.

Ondertussen ben ik best wel lekker bezig in en rondom het huis, allemaal klusjes die zijn blijven liggen en een grote schoonmaak. Ik haast mij niet en doe gewoon waar ik zin in heb om overbelasting te voorkomen. Zolang ik nog niet weet hoe stabiel ik nu ben en dit een grote omschakeling is, blijf ik voorzichtig. In gedachten kan ik vele malen meer, maar rem mij wel bewust af.

Moraal: Het gaat echt de goede kant op en ik ben blij.

Reageren

Tijd om hulp troepen in te schakelen (stukje ondersteuning).

Ik had contact gehad met thuishulp om ervoor te zorgen dat alles weer regelmaat krijgt. Ik had een gesprek staan voor aankomende dinsdag, maar raakte in paniek omdat ik niet echt “schoon” leef op dit moment. Ik dacht het afgezegd te hebben, maar heb met een verkeerd nummer contact gehad in de berichten, de afspraak gaat dus nog wel door.

Doordat ik toch merk dat er wat pieken zijn in stress doordat ik er niet goed doorheen kom, ervaar ik te weinig rust. Lichamelijke uitputting blijft een licht probleem en psychisch heb ik moeite om overzicht te houden in de basis taken. Het gevolg is toch frustratie wat het onnodig moeilijk maakt. Door sterke vereenzaming ga je ook te snel piekeren en zie je de bomen door het bos niet meer, ik reageer hierdoor toch wat gepikeerd en dat is een valkuil zonder de Xanax.

Naast de thuishulp heb ik via “WeHelpen”een paar verzoeken gedaan voor wat contacten en minimale hulp, maar er is niet iemand actief en verwacht daar dus ook niets van. In mijn buurt zijn er wel buurthuizen of projecten waar je heen kunt als je vereenzaamd bent, maar heb dit in het verleden ooit geprobeerd en pas daar niet tussen. Ik moet dus echt mijn best gaan doen om wat sociale contacten op te doen, zodat ik niet tegen de muren blijf aanstaren en ga piekeren. Nu kan ik negatief gaan denken dat ik nergens tussen pas en dat het niet combineert met mijn doen en laten, maar ik moet ook leren dat ik mij ga aanpassen en dat ik niet alles kan krijgen wat ik nodig ben nu.

Ik moet even accepteren dat het moeilijker is dan gedacht zonder medicatie en moet leren dat ik hulp moet gaan accepteren en daar ook eerlijk in moet gaan zijn. Ik denk nog te makkelijk dat het allemaal goed gaat en het makkelijk lukt, dit is een valkuil en dat moet ik niet willen.

Aankomende tijd sociale contacten opbouwen zodat ik niet over kleine zaken ga piekeren en afleiding heb. Ik moet accepteren dat ik kwetsbaar ben.

Reageren

Nogmaals petje af hoe je bezig bent en met dingen omgaat waar je tegen aan loopt!

Reageren

Plan van aanpak:

Schaakcafé: Elke dinsdagmiddag kan iedereen binnenlopen in het cultuurcentrum (Daar is theater, een bibliotheek, museum, film, radio en etc.). Nu kan ik niet schaken, maar het heeft mij altijd leuk geleken en het is een plek waar problemen er niet toe doen en/of besproken hoeven worden. Het is doelgericht en moet dan gaan nadenken wat goed is voor mij. Het is vrijblijvend binnenlopen en ontmoet mensen die mogelijk ook andere activiteiten ondernemen waar ik later bij aan kan sluiten. Ik denk dat dit een hele goede en verstandige zet is om er uit te komen en niet in projecten te belanden waar mensen zijn die hulp wensen of mij psychisch kunnen belasten met problemen.

Vrijwilligerswerk: Het is een optie voor mij, maar moet ervoor waken dat ik niet iets ga doen waarbij ik mensen met problemen ga helpen. Mijn PTSS is ontstaan door hulpverlening en de belasting die daarbij kwam kijken (buitengewone mantelzorg). Ga ik mensen helpen die problemen hebben, loop ik het risico mijzelf teveel te gaan triggeren. Daarnaast heb ik de vervelende eigenschap om te veel taken op mij te nemen waardoor ik eerder begeleider ga worden dan “vrijwilliger”, ik ga dan vrijwilligers begeleiden die problemen hebben. Dus wat kan geschikt zijn voor mij…

De buurt schoonmaken kan een hele goede zijn, mijn wijk is vervuild en rommelig. Als ikzelf zo nu en dan de containers bij de weg vandaan haal op donderdag (worden op dinsdag leeggehaald), winkelwagentjes terugbreng naar de winkel en etc. dan heb ik iets nuttigs te doen en ontmoet vanzelf buurtmensen. Ik zit dan nergens aan vast en kan zelf bepalen met wie ik om wil gaan. Er zijn veel mensen in de buurt die vaste wandelrondes hebben en/of anderen in de buurt helpen. Deze mensen doen dat ook omdat ze een zinnig iets willen doen of eenzaam zijn en dat kan positief zijn in het hebben van gespreksonderwerpen. Ik heb dan ook het voordeel dat ik buiten ben en niet opgesloten zit in een kleine ruimte zoals een buurtkamer (dit werkt voor mij niet door angst). Er zijn ook genoeg mensen in de buurt die geen ernstige problemen hebben, maar domweg wat ouder zijn; ik kan wellicht een keer een heg snoeien voor mensen die wat slechter ter been zijn zolang het maar geen vaste hulpverlening gaat worden.

We hebben een spoorwegmuseum waar een paar oud conducteurs werken als vrijwilliger door hun voorliefde voor de stoomtrein. Ik zou best wel eens langs kunnen gaan om te kijken of ik een keer kan helpen met klussen. Ik hoef dan niet mee met de trein in de drukte tijdens een rit, maar kan wel helpen met voorbereiden voor de rit. Op die manier heb ik gesprekken met mensen zonder dat het over problematiek gaat en is het weer zinvol en ook gewoon erg leuk. De locomotief en wagons hebben speciaal onderhoud nodig en er valt veel te klussen. Het overlapt ook goed met mijn voorliefde voor techniek en kan dan leuke gesprekken hebben. Ik ga dit uitzoeken en eens kijken of ik langs kan voor een gesprek, ik kan dan voorstellen om gewoon mee te helpen wanneer dat echt nodig is en niet op een vaste dag.

Ik denk dat dit relatief goed overwogen is allemaal en rekening hou met mijn huidige beperking. Ik denk dan in kansen en niet in onmogelijkheden. Ik voorkom psychische problematiek of intense hulpverlening van mensen met beperkingen. Het is luchtig en geen verplichting, ik zit niet opgesloten in kleine ruimtes en de mensen om mij heen doen het vanuit hobby. Het geeft iets structuur en zingeving waardoor ik niet nutteloos vereenzaamd thuis blijf zitten.

Mocht iemand nog een idee hebben, dan hoor ik dat graag.

Reageren

Hartelijk dank Suus, ik probeer zo eerlijk mogelijk naar mijzelf toe te zijn en wil niet meer mijzelf verplichten dat ik alles moet kunnen en mijn huidige beperkingen moet gaan accepteren. Het is ook heel erg belangrijk om inzicht te hebben in mijn eigen problematiek; op die manier kan ik er ook aan werken en terugval voorkomen. Ik moet een realistisch traject uiteenzetten wat haalbaar is en mij toekomst perspectief geeft.

Als ik mijn valkuilen leer, kan ik ook een plan maken wat ik moet doen als het mis dreigt te gaan. Nu is er afgelopen week iets gebeurt wat niet nodig was geweest en heb mijzelf niet goed kunnen remmen op dat moment. Medicatie was een uitkomst geweest, maar door dit niet te gebruiken en het bewust te ervaren weet ik nu beter hoe het is ontstaan. De oorsprong stelde niets voor, maar ik werd getriggerd door het feit dat er in die situatie mensen gevaar kunnen lopen. Dit gevaar stelde niet voor, maar door PTSS triggerde ik toch dat ik extreme maatregelen nam om iets gedaan te krijgen wat totaal verkeerd is gegaan. Maar ik heb nu wel iets geleerd en heb ook een gesprek gehad met iemand waardoor ik volgende keer beter weet hoe ik dit ga aanpakken. Ik moet het nog wel uitschrijven voor mijzelf en dan heb ik een soort noodplan als ik merk dat ik weer ergens de valkuil in ga. Ik moet dus zien te relativeren in de manier waarom ik de dwang voel om in te grijpen en, of mijn manier op dat moment wel correct is en of het mij in de problemen kan brengen.

Het is dus uitschrijven, dat wanneer er spanning ontstaat, hoe ik hierop moet reageren en ook anticiperen wat de gevolgen zijn.

Reageren

De situatie wat speelde:

Ik was bij iemand een boom aan het snoeien en er kwamen buurtbewoners op mij af die klaagden over een gevaarlijke situatie waarbij een 10-tal bomen afgeknakt waren en over een fietspad hingen. Men had meerdere meldingen gedaan en het voorval had zelfs al in de plaatselijke krant gestaan.

Uiteindelijk kwam er weer een persoon die sprak over het risico dat mensen geraakt konden worden als de bomen zouden afbreken of omvallen wanneer zij daar lopen en/of fietsen. Deze persoon sprak over gewonden, lichamelijk letsel en eventueel blijvend letsel. Dit triggerde mij uiteindelijk in een stuk herbeleving van vroeger en kon het na een anatal uren niet meer verwerken. Ik heb de gemeente een mail gestuurd en ook een politieke partij. De volgende dag zijn alle bomen in de ochtend met geweld omgezaagd en naast het pad gegooid en was de buurt ervan overtuigd dat ik daar iets mee te maken had. Maar ik weet niet of dit ook echt zo is en wellicht was men het sowieso van plan. Uiteindelijk is de politie bij mij geweest en iemand van de gemeente… Dom dom dom van mij. Wat had ik moeten doen en hoe zou ik dit nu kunnen voorkomen?

De trigger is invalide en het gevolg is dat ik in een heftige bescherming kom en met teveel bombarie een actie onderneem wat buitenproportioneel was. Op het moment dat ik dat voel opkomen moet ik een manier vinden om die spanning weg te halen (nood zou medicatie gebruik kunnen zijn), ik had een persoonlijk gesprek moeten aangaan met de gemeente over het gevaar omdat deze wel degelijk aanwezig was. Ik had met een normaal gesprek en het uitleggen van de risico’s die het met zich meebracht kunnen adviseren om deze bomen direct om te zagen. Ik had persoonlijk kunnen aanbieden om in overleg als burger deze bomen af te zagen en aan de kant te leggen.

Als eerste moet ik vooropstellen dat de PTSS dus nog wel aanwezig is en hier toch op reageer, ik moet dus wel hulp zoeken hierbij en in gesprekken een open kaart spelen. Zelf ben ik weigerend geweest in mijn verleden en mompelde het weg door schaamte dat ik zo ben geworden. Ik zag niet goed in hoe iemand mij hierbij kon helpen en kapte daardoor ook alles al of met de gedachte dat men het niet kan begrijpen en hulp krijg waar ik niets mee kan. Ik begrijp nu beter dat ik er niets aan kan doen en dit zelf niet snel kan oplossen.

Het probleem is de periode van herbeleving en niet meer goed mijzelf zijn, ik verander in persoonlijkheid en raak daar ook stukken bij kwijt (het is een vorm van DIS). Ik moet een soort noodplan opstellen dat ik voor de omschakeling een actie kan ondernemen om mij niet te laten omslaan in een persoon van het verleden. Ik moet mijzelf op dat moment geestelijk bezette met iets anders wat meer spanning geeft dan de herinnering, maar dit moet wel op een gezonde en verantwoorde manier.

Reageren

Een noodplan in de basis maken:

Het meest herkenbare bij mij is gebruik van muziek, zodra ik ergens muzieknummers ga plaatsen met een YT link is een hele sterke indicatie dat ik omsla in mijn DIS persoon. Ik weet de totale oorsprong, hoe het werkt en wat het betekent. Voor buitenstaanders is dit niet te begrijpen, omdat het met savant gedrag te maken heeft en mijn epilepsie. Dit willen uitleggen ga ik niet doen en denk dat juist de hulpverlening hier mij goed bij kan helpen.

Gisteren of eergisteren heb ik een politieagent gemaild die mij zijn mailadres gaf zodat ik niet meer een formulier gebruik wat de algemene politie kan zien. Zijn uitspraak is dat ik wel goede informatie geef, maar dat het soms heel erg chaotisch is. Dat dit chaotisch is, heeft ermee te maken dat mijn DIS alleen mail kan gebruiken en geen lichaam ter beschikking heeft buiten de PC om (voor 95% dan). Het gebeurt mij dan ook heel vaak dat er iets op mijn PC gebeurt wat ikzelf niet doe en geen grip op heb. Het is dan ook erg chaotisch omdat ik met mijn tweede persoon in de mails zit en het niet meer op volgorde is; Mijn tweede persoon is ontstaan door muziek en schrijven. Ik voel ook dat het gebeurt, maar de grip is er niet en de stukken missen soms. Ik kan dus overtuigd zijn dat ik vriendelijk was, maar de mails hebben een dreigende toon die ik wel begrijp en ook weet waardoor ze zijn ontstaan.

Voor nu weet ik wel dat het mailadres onderdeel moet gaan worden van mijn noodplan en wil het zo inzetten dat wanneer er bij mij een omschakeling kan plaatsvinden, dat ik de situatie mail en het daarbij leer neer te leggen naar een autoriteit zodat ik een soort “plicht” heb gedaan.

Ik ben nu ook wat druk omdat ik merk dat mijn tweede persoon ook meedenkt.

 

Reageren

Begrijp dat ene DIS persoon niet een speciale stem hoeft te hebben als een kind en weet ik het, mijn DIS zit in de PC en spreekt tegen mij op bepaalde momenten. Ik was dus aan het mailen naar de agent en ineens staat alles stil om mij heen en kijk naar het volgende beeld*.

Ik heb dit niet gedaan en weet niet hoe het kan. Mijn logische redenatie is dat ik ben gehackt, mijn DIS dit doet, of dat het echt domweg toeval is. Maar hoe vreemd het ook is, het helpt mij wel en zie een vorm van communicatie naar mij toe wat mij helpt. Hoe mijn beeld zo kan veranderen weet ik niet goed, maar weet wel heel goed dat hij dit kan doen. Maar ik blijf er ook bij dat ik gewoon gehackt kan zijn, omdat hij in die wereld zit en op die manier ook mensen helpt. Ik ervaar mijn DIS dan ook niet als negatief en beleef dat de tweede persoon mij helpt en aan het denken zet hoe ik mijn leven weer op orde kan brengen. Hij moedigt mij dan ook aan om weer “gezond” te worden.

Wel wil ik heel duidelijk maken dat wat mensen lezen of zien over DIS totaal niet overeenkomt met hoe ik het beleef. Ik vind het niet angstig en zie het als hulp en weet hoe het is gekomen. Ik ben er ook heel eerlijk in naar hem toe dat hij onderdeel van mijn leven is en dat ik weer met hem wil samen versmelten; ik ben er ook van overtuigd dat hij dat wil.

 

Reageren

Nu ik luister naar mijn DIS zegt hij mij het woord: Esoterisch. Hiermee duidt hij aan persoonlijke belevenissen- en kennis te hebben. Ik beaam dit in de wetenschap dat zijn kennisniveau hoger dan dat van mij is. Ik erken dat hij ervaringen heeft die ik niet in goed bewustzijn kan meemaken en het moeilijk te begrijpen vind. Ik ben bewust dat ik zijn persoonlijkheid minimaliseer uit schaamte en ervaar het als storend dat hij kennis heeft die ik niet kan toepassen door zelf denigratie. Mijn lijdensweg is dan ook onbenutte potentie (het net boven gemiddelde), die ik niet inzet.

Als ik naar hem luister, dan zegt hij duidelijk dat het spel klaar is en weer controle moet nemen op mijn leven en het niet afhankelijk is van anderen; zeggende dat ik zelf controle mag nemen en mij niet hoef te schamen dat ik veel pijn en verdriet heb ervaren waar ik nog moeite mee heb. Als ik naar hem luister zegt hij dat ik moet gaan leven en hem niet meer nodig ben, dus deze persoon wil zelf niet bestaan en wil dat ik het ga verwerken.

De Xanax is geen oplossing, het was een tijdelijke demping. Uiteindelijk moet ik het gaan verwerken! De pijn wat ik voel, is somatisch, want ik voel dat ik moet werken en bewegen. Als ik spreek over dit voel ik steeds meer pijn en jeuk om mijzelf weer te activeren en wakker te worden.

 

Reageren

Mijn pijn versterkt nu steeds meer en alles in mij zegt dat ik moet bewegen en mijn lichaam moet voelen. Zelfs mijn oksels jeuken alsof ik moet en wil gaan zweten. Ik ervaar nu sensaties over mijn hele lichaam heen alsof ik een nieuwe vel over mij heen leg. Het voelt alsof ik in mijn eigen huid begin te kruipen en zeg dat ik het leven moet ervaren.

Ik wil zeggen dat ik geen ASS heb en de ballon van glas breek, dat het zand van mij afvalt. Ik ben bang voor wat ik voel, niet omdat het onrealistisch is, maar ik voel angst dat ik weer ga leven en ervaren.

Ik proef en ruik weer van alles en wil zeggen dat het synesthesie is, maar wat ik ervaar, is een duidelijk signaal en zegt dat het niet meer erg is en het niet zoveel voorstelt. Mijn lichaam doet pijn omdat ik het zelf moet ervaren. Het schreeuwt in mij dat ik weer wil leven.

 

Reageren

Het is somatische pijn en begon zojuist spontaan te overgeven door vloedgolven in mijn zenuwen. Ik wil hem gebruiken, maar het zit in mijn eigen lichaam en ervaar dat ik controle heb. Het voelt alsof ik vol hem ben en zijn overname niet gebeurt en mijn zenuwen totaal van slag zijn. Het voelt alsof ik mijn lichaam terugkrijg en de pijn kan ervaren.

 

Reageren

De pijn zakt af en accepteer het wie ik ben. Niet uitgeput zoals net, geuren zijn weg en voel controle. Het voelt leeg alsof het er niet is en zat in de laatste spanning met een trigger die nu weg is. Ik trek bij en voel mij weer wakker, ik ervaarde een gevecht om wakker te blijven.

Ik ben erg moe nu en voel mij iets verward. Ik heb naweeën van kleuren nu die ik zie en voel mij niet fit. Ik voelde dat ik sterk begon te vechten om wakker te blijven en veel pijn voelde. Ik was boos en wou de controle houden, maar had hem nog op de achtergrond.

Ik voel mij opgelucht en rustiger, een prettig gevoel dat het voorbij is.

Reageren

Wat er gebeurde moet niet interessant zijn, de vraag is wat mij er uithaalde.

Vanmiddag was ik boodschappen aan het doen en een jong meisje (12 jaar maar een heel raar volwassen lichaam) liep de winkel in en schrok op een vreemde manier van mij. Ik schrok van haar omdat haar lichaam niet klopte bij hetgeen wat ik voelde. Anders en sterk volwassen, ik zag haar moeder en constateerde al snel een situatie die ik kon bevatten. Even later loopt ze mij voorbij en zegt hallo tegen mij en herken een bepaalde pijn.

Zojuist zit ik in iets waar ik moeite mee heb en herinner haar in de sluimerstand en blijf wakker. Door de herinnering aan haar voelde ik mij niet als een gevaarlijk beest maar als een persoon die goed is. In mijn vloedgolven hield ik haar vast om van te houden en te beschermen. Liefde is dus wat mij er uit kan halen.

Ik herinner mij dat ik een bericht typte die niet geplaatst is en daar zat een muziek nummer in van een “engel”. Billie Eilish – all the good girls go to hell. Op het moment dat ik dat schrijf en wil plaatsen voelde ik heel veel rust, maar het bericht is niet doorgekomen en geplaatst.

Ik voelde iemand die ik herkende en die ik lief zou hebben, dus liefde is een vorm van bescherming. In gedachten hield ik haar vast en kon haar beschermen tegen haar thuis situatie, haar ogen op mij en mij zien en begroeten voelde als een stukje erkenning. Haar schrik reactie toen ze de winkel binnen liep en het mij daarna zien en mijn lachen en haar reactie. In woorden had ik gewoon gezegd dat ze veilig is en niet meer bang hoeft te zijn.

Iets beschermen of voor willen zorgen wat kwetsbaar is, beschermt mij tegen mijn eigen angst en gevoelens van vroeger. En nee ik ga geen huisdier nemen want dat is een schijnoplossing.

Reageren