moe, gezwollen buik, geen eetlust

  • #1

    Mijn opa heeft nu een half jaar lang wekelijks chemo gekregen aangezien ze in februari 2012 kanker ontdekt hebben aan de ingang pancreas(bij de gal)toen ze een plastic buisje plaatsten en een biopsie namen. Een whipple-operatie ging niet want de pancreas is zwaar ontstoken, omdat hij in oktober 2011 voor het eerst in coma lag door een ontsteking aan de pancreas(zou er al een verband geweest zijn met de tumor?????). Daarom besloten ze (wel pas in september 2012!! ) met chemo te starten.

    Het buisje werd in juni 2012 (dus nog voor de chemo) al vervangen door stevigere omdat die verstopt was geraakt waardoor hij een tweede keer in coma lag (omdat ze het te laat ontdekt hadden en het hele lichaam dus al vergiftigd was. )

    Nu mag hij even stoppen met de chemo om zijn lichaam te laten rusten. hij nam ook geregeld pillen voor het vocht af te drijven. Hij kreeg vrij lichte chemo.

    Een paar weken geleden kreeg hij ineens grote blaren op zijn handen.

    Nu eet hij de laatste dagen amper(1 sneetje brood per dag) en slaapt zeer veel. Hij zit nu al zo een vier weken zonder chemo en het gaan van kwaad naar erger. ze zijn vandaag naar spoed geweest en ze namen een scan: overal in zijn lichaam is er water, maar ze konden er 'niks' aan veranderen. Hij kreeg enkel pilletjes mee om de eetlust op te wekken.

    Wat moet ik denken van de hele situatie?
    Raad vragen in een andere kliniek of heeft het geen zin meer?
    Heeft er iemand ook ervaring in dergelijke situaties?

    Help aub ik ben zo ongerust!

    Reactie
    #2

    Kippetje2007,

    Als ik lees wat er allemaal met je opa is gebeurd, denk ik dat zijn lichaam langzaam aan het protesteren is. Die chemokuur dendert nog even voort. Het is een behoorlijke aanslag op een lichaam. Het maakt nl niet alleen slechte cellen dood. Je opa was waarschijnlijk al behoorlijk verzwakt en dan nog een chemo. Ik hoop dat hij er weer bovenkomt. Een second opinion kan natuurlijk altijd, maar of je er wat aan hebt of beter gezegd of je opa er wat aan heeft is nog maar de vraag.

    Ik wens jullie in ieder geval veel sterkte.

    Reactie
    #3

    Bedankt voor uw snelle reactie Tandor! Al ik het goed begrijp zal er dus waarschijnlijk niet echt een behandeling bestaan voor deze symptomen?
    Ik hoop maar dat hij er dan door komt en dat hij niet te lang er last van heeft, want het is echt erg iemand zo te zien lijden...

    Reactie
    #4

    Kippetje2007,
    Ik vrees dat er inderdaad niet veel aan te doen is. Laten we hopen dat er snel verbetering komt.
    Ik vind het overigens wel lief van je dat je zo bezorgd bent om opa.

    Laat over een paar dagen even weten hoe het met opa gaat.

    Groet en sterkte
    Tandor

    Reactie
    #5

    Het gaat nog steeds niet beter met mijn opa. Integendeel, de toestand gaat achteruit in mijn ogen.
    Hij heeft vandaag slechts een sneetje brood gegeten! Hij zegt dat hij geen brok meer door zijn keel kan krijgen. Hij heeft van de dokter Provera 400 mg gekregen, maar die pilletjes helpen nog steeds niet om zijn eetlust op te wekken.
    Hij voelt zich ontzettend moe en doet niets anders dan slapen. De hele dag zit hij in zijn zetel en valt voortdurend in slaap. Gewoon al naar het toilet gaan is te veel gevraagd, omdat alles stijf is. Zijn buik blijft even dik. Het doet niet echt pijn, maar het geeft een drukkend gevoel.
    Ik heb de indruk dat hij (door heel de lijdensweg) gewoon de moed verloren is en geen kracht meer heeft om te strijden, aangezien het met ups en downs was. Ik ben zo bang, want ik heb er echt een slecht gevoel bij. Vooral het feit machteloos toe te kijken maakt het zo erg.
    De meeste mensen die ik ken vertonen al deze symptomen niet tijdens een rustpauze, want de chemo is nu toch al wel een tijdje gestopt... 🙁

    Reactie
    #6

    Meid,
    Je moet proberen om geen vergelijkingen te maken. Ieder patiënt is anders, zijn of haar ziekte is anders en ook de behandeling is lang niet gelijk. Bovendien reageert niet iedereen hetzelfde op een chemokuur.
    De chemokuur van opa is nu ruim 4 weken geleden gestopt. Zoals ik al zei een chemokuur doodt niet alleen de slechte cellen maar ook goede. Het lichaam heeft tijd nodig om te herstellen. En de tijd die daar voor nodig is, is afhankelijk van hoe snel het lichaam (kan) herstellen. Ook dat is voor iedere patiënt anders.
    En het is natuurlijk mogelijk dat door alle omstandigheden je opa te moe geworden is om er tegen te vechten en de strijd inderdaad heeft opgegeven. Maar dat is gissen. De tijd zal het leren. Iets anders kan ik er helaas niet over zeggen.

    Hoe oud is je opa?
    Hoe oud ben je zelf?

    Reactie
    #7

    Ik heb momenteel ook zijn bijsluiter gelezen van die provera en vindt enkel terug dat het gebruikt zou worden bij borstkankers en dergelijke? Heeft iemand iemand dit ook nog gekregen bij pancreascarcinoom? En hielp dit om de eetlust inderdaad terug op te wekken?

    @Tandor
    Mijn opa is 76 jaar(in oktober 2013 hopelijk 77) en ik ben bijna 22. Ik weet dat niemand eeuwig leeft, maar uiteindelijk hoopt iedereen toch zo lang (en comfortabel) mogelijk te kunnen leven. Bovendien heeft de wetenschap toch al wel wat vooruitgang geboekt, dus hoop ik dat dit ook in zijn voordeel kan zijn.

    Reactie
    #8

    Je hebt gelijk dat de wetenschap ook vooruitgangen boekt, maar daar kan helaas niet iedereen van profiteren.
    Het enige wat ik je zou kunnen aanraden is:

    Probeer zo veel mogelijk tijd met je opa door te brengen. Maar volgens mij doe je dat al.

    Probeer er eens met je opa over te praten hoe hij het verdere verloop ziet. Dat lijkt soms moeilijker dan het in werkelijkheid is. ( Ik spreek uit ervaring)

    Reactie
    Bereken hier je BMI

    De Body Mass Index (BMI) geeft uw gezondheidsrisico weer o.b.v. uw lichaamsgewicht en lengte. Vul het in en ontvang direct per mail de uitslag met het bijbehorende gezondheidsadvies

    cm
    KG
    #9

    Dat doe ik zeker al. (Hoewel ik nu iets minder tijd heb aangezien ik nog studeer en dus examens heb)Gelukkig wonen we naast elkaar en kost het niet veel tijd om meermaals per dag binnen te springen.

    Bedankt voor uw tijd om mijn verhaal te willen lezen en raad te geven. Ik zal zeker iets laten weten als er een (hopelijk positieve) verandering is in de situatie.

    Reactie
    #10

    Ik wens jou sterkte en vooral succes met je examens en voor je opa heel veel beterschap.

    Groet
    Tandor

    Reactie
    #11

    Ok, dit wordt helaas zowat mijn laatste bericht vrees ik.
    Vandaag is mijn meter naar de huisarts gegaan (ik had haar gesmeekt) om aan hem uitleg te vragen over de pillen die ze in het ziekenhuis hadden voorgeschreven. De dokter vertelde dat uit de scan in het ziekenhuis blijkt dat de tumor is toegenomen. Ze hadden ons 'gewoon' niks gezegd.
    Met andere woorden: hij is ten dode opgeschreven, want ze kunnen niks meer voor hem doen.
    Ze zijn van plan om hem vrijdag op de hoogte te brengen(Is dit wel een goed plan?). Nadien zouden ze dan palliatieve zorgen starten om de pijn onder controle te houden...
    Kortom: geen goed einde. De kanker werd hem fataal. Ze kunnen niet vertellen hoe lang het nog zal duren, maar ik ben er zeker van dat als hij dit weet hij zichzelf zal laten hangen en het snel gedaan zal zijn 🙁 Wat ik niet begrijp is dat ze in deze tijd nog steeds de waarheid lang verbergen, terwijl ik dacht dat dit praktijken waren die eerder vroeger voorkwamen...
    Hij heeft sinds 2011 nog een lange lijdensweg moeten doorstaan om uiteindelijk toch te verliezen. We leven niet eeuwig, maar dit nieuws slaat toch in als een bom aangezien ik toch nog altijd dat 'sprankeltje hoop' had.

    Reactie
    #12

    Kippetje2007.

    Ik vind het heel vervelend voor jullie. Maar ik was er al bang voor. Provera is geen middel om eetlust op te wekken maar een hormoonpreparaat. Het wordt wel eens gebruikt om voortschrijdende ziekte klachten te remmen.
    Ik heb hier niet eerder over geschreven omdat ik van hieruit natuurlijk niet kan zien wat er precies aan de hand is en je niet het laatste sprankje hoop wou ontnemen. Wel had ik al eerder aangegeven dat je er rekening mee moest houden.

    Het enige wat ik je nog kan meegeven is, dat hoe bitter dit ook klinkt, het lijden van opa dan ook eindigt. Een schrale troost.
    Probeer zo veel mogelijk tijd met opa door te brengen, praat met opa.
    Opa zal ongetwijfeld blij zijn met je aanwezigheid, want jullie moeten volgens mij een goede band hebben, en jijzelf kunt hier nadien met een goed gevoel op terug kijken. Het zal ook jou dan een stuk rust geven.

    Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.
    Mocht je je hart willen luchten of gewoon even willen schrijven, schroom niet om dat te doen. Als je in dit topic iets schrijft krijg ik daar automatisch een melding van.
    Laat je over enkele dagen even weten hoe het gaat?

    Groet
    Tandor

    Reactie
    #13

    Opa is onverwacht gisteren al overleden.
    De dokter wilde hem normaal vrijdag gaan vertellen dat ze hem niet meer kunnen helpen.
    Dinsdag was er een hele dag vrij veel bezoek geweest en zat hij nog tot 23.00 met hen buiten.
    Echter, op woensdagochtend kreeg hij al buikpijn. Hij had 's nachts geen oog dichtgedaan.
    Daarom is de dokter 's middags gekomen en kreeg hij een spuit met valium.
    Het enige wat hij nog zei was: doe maar wat nodig is zodat ik kan genezen. Hij wilde niet sterven.
    Hij sliep een ganse dag door die spuit. Ze zeiden ons dan ook dat hij zou overschakelen op pleisters (de spuit werd dus gegeven omdat dit onmiddellijk werkt, terwijl hij nadien met de pleisters terug wakker zou zijn) S' avonds zat hij eventjes recht, maar viel constant om.

    Op donderdagochtend liep er vuil, bruin slijm uit zijn mond.
    Bij zijn adem hoorde je heel de tijd water reutelen.
    Hij had ook niets meer geplast sinds de spuit van woensdag.
    Hij reageerde niet echt meer. Hij werkte alleen nog vrij hard tegen als men hem wilde omdraaien.(Volgens verpleegsters zou dit komen door pijn?)

    De dokter kwam geregeld langs en gaf hem zeer veel spuiten buscopan, valium en morfine om de pijn te verzachten. Hij kreeg ook nog een pijnpomp. Zijn ademhaling viel al wat langer weg. Per uur zagen we de toestand achteruitgaan. Om 15.45 wilde hij precies nog iets zeggen of roepen. Zijn tong kwam toen naar voren en hij stopte met ademen. Niemand had het zo snel verwacht. Toch zei de dokter dat hij nog lang heeft geleefd met pancreascarcinoom omdat de pancreatitis in okt 2011 waarschijnlijk de oorzaak was van een klein beginnend gezwel dat men met een scan niet kon waarnemen. Ik ben er echt kapot van. Ik vind het echt erg dat ik nu ook door de examens niet echt veel tijd meer bij hem heb kunnen doorbrengen.

    Reactie
    #14

    Oh, wat moet ik zeggen... wat verdrietig. Gecondoleerd.

    Reactie
    #15

    Beste Kippetje2007
    Op de allereerste plaats mijn innige deelname bij het overlijden van je opa. Voor jou maar ook voor alle andere familieleden. Ik kan me heel goed voorstellen dat ondanks de ongunstige voorboden het overlijden dan toch onverwacht snel is.
    Woorden schieten altijd tekort bij het verlies van een dierbare. Een troost is er wel: het lijden van opa is voorbij. Gezien hetgeen je schrijft en de situatie van opa, zou iedere dag langer ondraaglijk lijden voor opa hebben betekend. Dat is hem in ieder geval bespaard gebleven. Neemt niet weg dat het voor diegene die achterblijven zwaar valt omdat het dan toch onverwacht snel is gegaan.
    Ik kan jullie alleen maar heel veel sterkte wensen bij het verwerken van het verlies van jullie dierbare opa.

    Mocht je de behoefte hebben om zo nu en dan je hart te luchten, schroom dan niet en reageer dan hier in deze discussie.

    Groet
    Tandor

    Reactie
Reageer op: moe, gezwollen buik, geen eetlust
Selecteer afbeelding
Maximale afbeelding grote is 512kb, toegestande bestandtypes: *.jpg, *.jpeg, .jpe,.gif

Blijf op de hoogte met onze wekelijkse nieuwsbrief