Dokter.nl

Bel met medische vragen of voor advies (€ 0,9 p/m)  Klik hier voor informatie en beschikbaarheid
Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Antwoord discussie: Zeer langdurig gebruik Citalopram/cipramil

Het Forum is niet bedoeld ter vervanging van een medisch consult.
Neem bij een medische noodsituatie altijd contact op met uw (huis)arts of bel 112!
Onderwerp
Forumcode
Bericht
Vergroot /  Verklein
Bijlagen

Discussiegeschiedenis van : Zeer langdurig gebruik Citalopram/cipramil

Toon max. de laatste 7 berichten - (Laatste bericht eerst)
27 okt 2014 12:24 #

Anoniem

's Profielfoto

Opletten om te veralgemenen,hé!:)
Het is zo persoonlijk!Volg je eigen lichaam!
26 aug 2014 13:50 #

Anoniem

's Profielfoto

mijn vraag zou zijn;is het slikken na 14 jaar nog wel effectief? vologens mij help dit niet meer! ze zeggen dat na lang slikken je allen nog maar last krijgt van de afkick verschijnselen en dat citalopram allang niet meer werkt maar mensen er maar weer mee beginnen omdat de afkick te zwaar is.
30 nov 2013 21:23 #

Anoniem

's Profielfoto

Why there’s no such thing as an ‘antidepressant’
joannamoncrieff / 3 days ago
Antidepressants have been in the news recently. The general feeling seems to be that although they are being overused and may have some unpleasant side effects, they certainly ‘work,’ at least in some people (1).

So what is the evidence that antidepressants ‘work’? If you compare them with a dummy tablet or placebo in a randomised trial, scores on rating scales that are meant to measure depression sometimes go down a few points more in people taking antidepressants compared to people on placebo. But what does this mean? Well, firstly, the differences are small. The commonly used Hamilton Rating Scale for Depression has a maximum score of 54 points and across studies differences are less than two points (2). A two point difference is unlikely to have any real (clinical) significance. Whether these scales actually measure a complex emotional state like depression is another question. They consist of lists of symptoms that are sometimes, but not always, associated with depressed mood. A two point change can occur because someone is sleeping better and may have no relation to the individual’s underlying mood.

But the real problem is that placebo controlled trials are not a level playing field. As I have highlighted in my blog on ’models of drug action’ (joannamoncrieff.com/2013/11/21/models-of-drug-action/) antidepressants are psychoactive substances. They make people feel different, both physically and mentally. The older ‘tricyclic’ antidepressants, such as amitriptyline, were profoundly sedating. There was no mistaking that you were taking them. The psychoactive effects of the newer antidepressants like fluoxetine (Prozac), paroxetine (Seroxat or Paxil) and venlafaxine (Effexor) are more subtle, but nevertheless present. They seem to make people a little drowsy sometimes, and lethargic. They reduce sexual drive, and in some people they produce a state of emotional detachment or indifference. Some people experience unpleasant feelings of tension or agitation (3).

The psychoactive effects of antidepressant drugs can affect the results of placebo controlled trials in two ways. Firstly, they may directly affect scores on depression rating scales. The emotional detachment produced by selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs) and similar drugs may reduce or blunt negative emotions, so people will rate themselves as less depressed. The sedative effects of the tricyclic antidepressants can improve sleep and reduce anxiety. Since these factors feature prominently in depression-measuring scales, these effects will produce an apparent improvement in depression, despite the fact that there may be no change in the individual’s actual mood (although of course feeling less anxious and sleeping better might improve one’s mood too).

Secondly, the mental alterations produced by psychoactive drugs, alongside their physical effects, may also affect depression ratings in randomised trials by signalling to people that they are taking the active substance rather than the placebo. This is what has been called the ‘amplified placebo effect’ (4). We use placebos in randomised trials because we know that the expectation that the drug will make you better increases people’s chances of actually getting better. Using a placebo is meant to guard against the role of expectations, but if people can guess whether they have had the active drug or the placebo, then this safeguard no longer operates. We know that people can usually guess better than chance whether they are on the active drug or placebo in randomised controlled trials of antidepressants and other drugs used in psychiatry (5).

If this is the case, people taking the active drug will have greater expectations of success than those on the placebo. So people in the placebo group get the ordinary placebo effect of thinking they are taking a drug, but people in the antidepressant group get an ‘amplified placebo effect’ because they don’t just think they are taking a drug, they have evidence (in the form of subjectively detectable drug-induced alterations) that they really are. An ‘amplified placebo effect’ is especially likely to occur if people enrolled in the study have a bias towards drug treatment in the first place. Since people who don’t want to take antidepressants would usually not take part in a drug trial, this is likely to be the case.

The direct impact of the psychoactive effects of antidepressants, together with the amplified placebo effect, mean that we cannot interpret the differences between antidepressants and placebo that occur in some randomised controlled trials as evidence that antidepressant drugs have ‘antidepressant’ effects. In other words, these differences do not demonstrate that the drugs reverse part of the underlying mechanism that leads to depressive symptoms. They only show that the experience of taking a drug with psychoactive effects is different from that of taking a sugar pill.

Consistent with this view, almost any type of drug with psychoactive properties has been shown to have ‘antidepressant-like’ effects in one study or another, including stimulants, benzodiazepines and antipsychotics (6). Substances without noticeable psychoactive or physical effects have not (7). The fact that antidepressants come from a wide range of chemical classes, and produce an enormous variety of physical and mental alterations, also supports the idea that it is the presence of these alterations and not any specific chemical mechanism that produces the effects seen in placebo- controlled trials.

Drugs might be useful in depression, however, even if they are acting through their psychoactive effects and not reversing an underlying pathology. The sedative effects of the older tricyclic antidepressants and some of the newer ones might be useful in facilitating sleep and reducing agitation. The emotional detachment or indifference produced by the SSRIs may come as a relief to some people who are deeply distressed. The wide-spread promotion of the idea that depression is caused by a chemical imbalance and that antidepressants help put it right means that most people do not expect the drugs to work in this way, however. Indeed, there is so little coverage of the psychoactive effects of antidepressants that it is likely that most doctors are only dimly aware of them.

Moreover, the psychoactive effects of the drugs we call ‘antidepressants’ do not come cost free, of course. SSRIs cause high rates of sexual dysfunction, including reduced libido which is probably an aspect of the emotional indifference they produce (3). Occasionally they seem to precipitate suicidal thoughts and inclinations and there are also withdrawal effects to consider. A minority of people have severe and prolonged withdrawal reactions (8).

Using psychoactive substances to cope with negative emotions is a longstanding human response, but also one that is fraught with difficulty. Although drug-induced effects may bring temporary relief, they may also hamper people from finding more lasting solutions to their problems. If people do want to go down this route, however, there seems no reason to restrict the repertoire to drugs currently called ‘antidepressants’. This raises all sorts of thorny questions, of course, about why some psychoactive drugs are legal and others illegal, about what sort of drug use society approves of and what it doesn’t, and why the legal dispensation of many drugs is restricted to doctors: subjects for many future blogs!

References:

1) www.theguardian.com/society/2013/nov/21/...rise-antidepressants.

2) Kirsch I, Moore TJ, Scoboria A, Nicholls SS. The emperor’s new drugs: an analysis of antidepressant medication data submitted to the US Food and Drug Administration.. Prevention and Treatment 2002;5.

3) Goldsmith L, Moncrieff J. The psychoactive effects of antidepressants and their association with suicidality. Curr Drug Saf 2011 Apr;6(2):115-21.

4) Thomson R. Side effects and placebo amplification. Br J Psychiatry 1982 Jan;140:64-8.

5) Fisher S, Greenberg RP. How sound is the double-blind design for evaluating psychotropic drugs? J Nerv Ment Dis 1993 Jun;181(6):345-50.

6) Moncrieff J. Are antidepressants overrated? A review of methodological problems in antidepressant trials. J Nerv Ment Dis 2001 May;189(5):288-95.

7) Keller M, Montgomery S, Ball W, Morrison M, Snavely D, Liu G, et al. Lack of efficacy of the substance p (neurokinin1 receptor) antagonist aprepitant in the treatment of major depressive disorder. Biol Psychiatry 2006 Feb 1;59(3):216-23.
29 nov 2013 20:55 #

Anoniem

's Profielfoto

Deze herkenbaarheid is voor ervaringsdeskundigen de basis om sneller tot de kern te komen, veel sneller dan regulier opgeleiden dit zouden kunnen, bedoel het is erg fijn als je weet hoe een auto gebouwd is maar er gaat niets boven de ervaring van het rijden.

Ervaringsdeskundigheid ontstaat door reflectie op probleem, hulp en sociale gevolgen van deze hulp (stigma) vervolgens deze eigen ervaringskennis uit te wisselen met anderen met vergelijkbare ervaringen ontstaat collectieve ervaringskennis
Collectieve ervaringskennis is het kennisdomijn van de ervaringsdeskundige

Zo heb ik tijdens deze uitwisseling weer kennis opgedaan die ondanks mijn 25 jaar ervaring op dit terrein weer erg waardevol is dank daarvoor.
(Ervaringsdeskundige werkzaam binnen GGZ domein)
29 nov 2013 16:04 #

Anoniem

's Profielfoto

@GGZ ervaringsdeskundige,
Ik denk dat we aan dezelfde kant staan. Je verhaal is helder en ook voor mij zeer herkenbaar.
Mijn leven staat nu al bijna 8 jaar in het teken van de schade door Seroxat en ben nu sinds 5.5 jaar mijn werk kwijt omdat ik niet meer kon functioneren door de diarree, stroomschokken, "brain fog", hallucinaties en andere fijne na-effecten van het afbouwen.

Je voorbeelden over diegene die 15 kilo aankwam en een ander die door de vele medicatie niet meer funcionoeerde, en die beiden weer gelabeld weroden met nieuwe "stoornissen" zijn wel uit mijn hart gegrepen.
Ik heb zelf uiterlijk niet geleden onder de afkick en kon ook sociaal nog enigszins funcioneren en dat maakte het nog moelijker om duidelijk te maken da tik echt niet meer kon werken.

OVerigens heb ik nu het werk vanaf huis weer opgepat voor gemiddeld 50% en reken ik op 90-100% herstel op nog langere termijn.

Ook ik zou graag een boek hierover schrijven, ik heb inmiddels wel het nodige bijgedragen op fora als dit, vele mensen voorgelicht over de noodzaak tot zeer langzaam afbouwen van SSRI's en heb ook, proecies zoals je zegt, een eenzame strijd gevoerd voor erkenning bij artsen en instanties.
Mijn huisarts gelooft me nu volledig, maar bij het Lareb, het CBG-Med ben ik nog tegen een muur van onwil aangelopen...

Misschien kunnen we de krachten nog eens bundelen.
Klaas
29 nov 2013 15:51 #

Anoniem

's Profielfoto

@Klaas, ik sta daar waar het herstelproces van de cliënt centraal staat, dat kan in een aantal gevallen prima met (tijdelijke) vormen van medicatie als ondersteuning. Maar altijd gericht op het herstel, waarbij de behandelaar de cliënt eerst echt leert kennen alvorens een arsenaal aan pillen toevoegt aan het leven van deze mens.
Op herstelgerichte zorg waarbij niet de behandeling vanuit het medische model centraal staat maar de mens en het leven dat deze heeft geleeft en binnen de huidige context van het moment waarop deze om hulp vraagt.

Te vaak zijn mensen overgeleverd aan een behandelaar die hier op de juiste manier in staat. De arogantie waarbij de bijwerkingen van een cliënt verworden tot een nieuwe set aan pillen, waarna steevast een nieuw label volgt (een label gebasseerd op waarneembare bijwerkingen die lijken op een nieuw psychiatrisch beeld)

Zo ken ik schrijnende praktijkvoorbeelden van cliënten die in korte tijd 15 kilo aankomen door de medicatiewijziging en vervolgens naar een dietist worden gestuurd die ze weet te vertellen dat hun voedingspatroon niet deugt. Tja daar komt de schuld opnieuw bij de cliënt te liggen, de oorspronkelijke en cousale verband van de medicatie is men dan alweer vergeten.
Dat deze dietist haar doel niet haalde zal je duidelijk zijn. Wat wel werkte was aanpassing van de medicatie uiteindelijk waarop de cliënt met hetzelfde voedingspatroon als voorheen 15 kilo afviel.

Of de cliënt die door de vele medicatie amper nog energie had om het leven op te pakken en vervolgens het verwijt kreeg dat deze cliënt totaal geen initiatief toonde en zelf tot niets kwam. De wereld op zijn kop.

Deze verborgen wereld kan blijven voortbestaan ook in Nederland waar onze zorg een hoge standaard kent.

Als de buitenwacht wist wat er werkelijk gaande was binnen praktijken van hulpverlening binnen de GGZ zou men onmiddelijk kamervragen gaan stellen die zouden leiden tot parlementaire enquete over onze standaard en mate van professionaliteit binnen de GGZ zorg. Goede praktijken nagelaten zoals in Amsterdam psychosebestrijding volgens het concept van psychiater Tielens.

Herstelgerichte zorg wint steeds meer terrein binnen reguliere praktijken van zorg echter we zijn er nog lang niet. Het leed wat deze groep cliënten wordt aangedaan is zeer schrijnend, en onzichtbaar. Ooit over 50 jaar zullen ze terugkijken op een manier waarop we ons collectief nog zullen schamen.

Helaas zie je dit alleen als insider en is de buitenwacht zeker niet bezig met deze groep cliënten die maatschappelijk veelal al niet meer meedoen en ze een veelal eenzame strijd voeren om te kunnen participeren.

Zou hier een heel boek aan kunnen wijden, voorlopig kan ik nog vanuit mijn rol het systeem van binnenuit bewerken met herstelgerichte zorg.

Ben niet blind, zie het helder en e.e.a. kan bestaan door verregaande exclussie van deze groep blijkbaar is niemand meer geinteresseerd (werkelijk dan)

(ervaringsdeskundige werkzaam binnen GGZ domijn)
29 nov 2013 13:45 #

Anoniem

's Profielfoto

Bericht hierboven is van Klaas

Vind Dokter op