Hoi allemaal
Ik ben Sara, een mooie meid van 20, maar met zoveel problemen.
Mijn verleden is best zwaar en pijnlijk, het heeft nog steeds effect in wie ik ben en wat ik doe. Ik geloof niet in een psycholoog, mede door het feit dat als ik een koppige bui heb amper 2 woorden in een paar uur tijd kan uitspreken. Maar ik wil echt graag een andere manier van hulp ondergaan. Mijn angsten zitten me in de weg tijdens het dagelijks leven. Zo durf ik amper mensen aan te spreken, of voor mijn mening uit te komen. Ik ben dan ook best verlegen, maar dan komt het vreemde. Als het aankomt op seksueel gebied ben ik vogelvrij er zijn amper grenzen. Ik heb exhibitionistische trekjes, ik loop graag naakt, vind het ook geen probleem als mensen me zo zien. Ik heb schijt aan wat ze denken, doe wat ik wil. Maar toch snap ik het niet dat ik zo geremd ben als het op sociaal vlak aankomt. Ik heb het ook moeilijk met mijn gevoelens te uiten, ik ben een hele rustige meid. Maar als er onrecht is kan ik moeilijk zeggen dat ik het echt vervelend vind.
Het kan onduidelijk lijken, dus hoe moeilijk het is heb ik besloten mijn verleden toch iets op te lichten. Misschien kunnen jullie verklaren waarom er zo tegengestelde kanten van me zijn.
Als kind heb ik me nooit gewenst gevoeld door mijn ouders. Daardoor herinner ik me nog veel van mijn jeugd. Ik werd vaker als kleuter in kasten opgesloten, van de trap geduwd. Ik weet dat ik toen vaak kleine ongelukjes heb gehad, maar ik weet niet zeker of ze allemaal echt veroorzaakt zijn door anderen. Ik deed altijd als elk kind mijn best om braaf te zijn, ze trots te maken. Elke keer als ik iets goed wou doen, werd ik toch weer gekleineerd met opmerkingen of geweld. Ik werd elke dag geslagen en uitgescholden als ik en mijn ouders alleen waren. Mijn gevoelens waren niks waard voor hen, dus heb ik ze toen leren onderdrukken. Ondanks de mishandelingen, bleef ik mijn best doen tot mijn twaalfde, in de hoop dat ze me beter zouden behandelen en zien als een persoon die liefde nodig had. Het had geen effect, steeds opnieuw gebeurde hetzelfde. Ik heb de hoop opgegeven om moeite te doen voor hen, begon ook echt te geloven dat ik niets waard was. Mijn schoolresultaten bleven zakken, terwijl ik best slim ben. Door de stress en pijn, ben ik me ook anders gaan gedragen. Ik was en ben nog steeds verlegen, ik huil bij het minste.
Mijn tienerjaren waren ook niet makkelijk daarna. Het slaan werd minder, maar het verbaal geweld bleef aanhouden. Ik ging me verschuilen in mezelf, had amper het vertrouwen om mensen tot me te laten komen. Ik liet niemand toe, ik was alleen op de wereld. Ik werd bespot, door schoolgenoten, mijn ouders. ik werd depressief, zelfs suïcidaal. Elke dag dat ik op school kwam dacht ik laat het maar zo snel voorbij zijn. Ik was blij dat ik dan weg kon en tegelijk kwam dan weer de gedachte. Het was daar voor me beter, sommige mensen gaven om me. Ik zag het toen niet, ik was dood vanbinnen. Als ik thuiskwam was ik dan weer juist het kleine bange meisje. Bang voor mijn moeder, ze was echt gemeen. Ze zei dat ik niks voorstelde, beter kon verdwijnen. Als ik iets mis deed , werd ik al meteen uitgescholden. Ze controleerde me enorm, als ik huiswerk had of moest leren controleerde me ze om de vijf minuten. Als ik even wegging, kwam ze zelfs op mijn computer kijken of ik wel deed wat ik moest doen. Zat ik eventjes op internet dan, begon ze ook al meteen uit het niets op me te roepen en tieren. Dan kreeg ik ook een slag tegen mijn hoofd, huilen maakte het alleen maar erger, dus reageerde ik niet meer. Ik kon niks inbrengen tegen haar, ze was de baas in huis.
Mijn vader is dan weer de softe van beide ouders. hij was bang voor mijn moeder en tegelijk weer dan een pervert. Hij deed mee aan de mishandeling, maar niet zo actief. Ik merkte dat het minder goed ging tussen mijn ouders, dus ook de seks werd minder. Hij ging steeds iets verder in de aandacht die hij me gaf. Als we alleen waren kon hij best kinderachtig doen, maar me ook zo aankijken alsof hij meer wou. Telkens als iemand in dezelfde ruimte was, deed hij niks. Maar anders was ik zijn lieveling en kwam hij elke keer weer steeds dichter. Betaste me vaker, ik liet het toe, maar wou het eigenlijk niet. Ik was bang voor de pijn, dat ik geen liefde meer kreeg. Het was geen echte liefde, maar zo leek het wel. Verder dan betasten is het nooit gekomen. Maar het is blijven hangen, ik kon het niemand vertellen.
mijn moeder geloofde me nooit, zelfs al loog ik niet. Mijn vader vertrouwde ik ook voor geen haar. Ik was alleen op de wereld, begon voor mezelf een eigen waarheid te maken. Ik wou geliefd zijn, geen pijn meer voelen. Om toch maar af en toe een positieve reactie te krijgen, ging ik liegen over punten, over alles wat maar kon. Daarnaast was ik nog steeds bang, werd ik een stiekemerd. Dus werden aantrekkelijk, stiekem gaan feesten, geld stelen. Ik kreeg foute vriendjes, al deden ze alsof ze van me hielden, ik ging niet weg. Om toch maar liefde te voelen, echt of niet echt. ik wou geen seks, maar liet het toe uit angst voor geweld. Wat eigenlijk ook dan weer misbruik is, maar ik wist geen andere manier om toch bij iemand op een goed plaatje te komen. Ik ben tot mijn 19de blijven vasthouden aan dat soort vriendjes, tot ik zwanger raakte en hij me plots niet meer interessant vond. Ik heb het verzwegen voor de wereld, durfde niet naar een dokter te gaan. Op vakantie kon ik amper de druk nog aan om me te verstoppen . ik ben nadien een paar keer weggelopen van huis, heb anoniem een abortus laten uitvoeren. Ik heb zelfs online afgesproken met een ‘vriend’ die ik kende van een forum. Hij was de enige waarbij ik me beter voelde, ik stuurde hem vaker een persoonlijk bericht. Op een dag had ik er genoeg van en wou echt een einde maken aan mijn leven. Hij heeft me toch overtuigd om bij hem langs te komen. Die dag daarna ben ik weggelopen van huis en bij hem komen inwonen. Eerst tijdelijk, nu is het definitief. Ik heb toen vaak nog in het begin echt gelogen over de kleinste dingetjes, na een tijd heb ik het echt afgeleerd. Mijn afkeer voor liegen is zo groot nu, dat als ik zou liegen ik er spijt van heb.
Ik wist eigenlijk niks over hem, maar toch ben ik nu zo blij dat hij toch kon komen. we hebben nu een relatie uit liefde, ik vertrouw hem echt, maar ik durf nog altijd niet paswoorden te delen. Uit angst dat als hij iets verkeerd leest toch misschien door het lint gaat.
Ik wil dolgraag af van mijn angst, depressieve buien. Ik wil een normaal leven zonder angst.
Ik hoop dat het niet te lang was, en misschien hebben jullie tips

De mens als geheel bekijken en behandelen. Zo denken en doen we bij Lievegoed. De persoonlijke benadering in een harmonieuze omgeving, met ruimte voor spiritualiteit en creativiteit op antroposofische grondslag.

http://www.lievegoed.nl/over-lievegoed/

Heb je problemen zoals angsten of depressies? Of heb je last van vastzittende patronen in de kijk op jezelf, je relaties, je studie en/of werk?

Individuele therapie
In een persoonlijk gesprek bespreek je je problemen met je mentor, psycholoog of psychiater. Zo’n gesprek is ondersteunend en begeleidend, en richt zich op je persoonlijke doelen en ontwikkeling. Daarnaast zijn individueel ook non-verbale therapieen mogelijk.

Bron:
http://www.lievegoed.nl/behandelingen/hoe-werken-we/

Reageren

Wow, een heel verhaal maar ik heb het gelezen… Als je niet met een psychiater wilt spreken, waarom schrijf je jouw verhaal niet op papier? Maak er een boek van. Schrijf het van je af. Schrijven werkt echt therapeutisch. Ik vind het in ieder geval al erg moedig dat je de eerste stappen hebt gezet door het hier op dit forum te plaatsen.

Liefs, Heleen

Reageren

Hai Sara,
Dat je jouw verhaal aan ons hebt verteld, betekent dus dat je wél degelijk je gevoelens uit kan drukken ! ! !!
Mijn advies is dan ook: ga naar een PSYCHIATER, geen psycholoog. Psychiaters hebben eerst een medische opleiding gehad en daarna gekozen voor psychiatrie.
Zij zijn ook de enigen die je medicijnen mogen voorschrijven (om bijvoorbeeld makkelijker te kunnen praten (met hen)).
En so what? als je maar 2 woorden kan zeggen de eerste keer? Een psychiater is er voor JOU en hij kan je helpen.
Daarnaast zal een psychiater jou niet “effeu” naar een kliniek of ander centrum sturen, tegen jouw zin in; hij wordt jouw aanspreekpunt, jouw vertrouwens persoon ECHT, VERTROUW HEM ! !
Verder raad ik je aan om vaak te gaan wandelen; ik ben/was depressief, maar ik merkte dat ik mijn gedachten beter “in de hand houd”, wanneer ik ga wandelen; het brengt rust in je hoofd.
Jouw vriend begrijpt je ook! en dat betekent dat er meer mensen rondlopen die jou begrijpen!
Groetjes, Gus

Reageren

bedankt allemaal

schrijven heeft me al vaker geholpen, ik schrijf voor mezelf of voor mijn vriend. de gedichten die ik dan schrijf zijn wel best deprimerend maar ik voel echt veel beter daarna.

praten begint te lukken, mede door het geduld van mijn vriend. ik beheers me al beter, al klap ik soms nog steeds dicht. de koppigheid komt ook weer rustig aan terug, soms best vervelend. maar ik zie betering in die 7 maanden dat we nu samen zijn. de serieuze gesprekken beginnen nu ook inhoud te krijgen, ik durf ze nu ook echt aan te gaan. het verloopt moeizaam, maar ik heb nu een mening.

het sociale vlak is ook nog niet top. elke maandagavond gaan we naar de kroeg pokeren. ik leer er met kritiek omgaan, praten met mensen. maar ik vertrouw mensen nog niet voor 100 procent.

laatst ben ik aangerand door een dronken idioot. de week erna was hij bezig dat het mijn fout was, dat ik maar niet naast hem had moeten zitten. dat ik het uitgelokt had, ik kon hem zo terplaatse iets aandoen. Ik heb me gelukkig ingehouden, maar hoe hij deed was echt erover. Maar gelukkig kon ik mezelf nog beheersen, dat kon ik vroeger totaal niet.

psychiaters heb ik echt slechte ervaringen mee, ik had wel waanideeen, maar die zijn echt weg. de klap met de realiteit was genoeg om ervoor te zorgen dat ik alles weer nuchter zag. en ik associeer ze nog steeds met mijn ouders, ik heb er al nachtmmerries over gehad.

Reageren