Goedenavond allemaal,

Ik moet even van me aftypen vandaar dat ik hier terecht gekomen ben.
Het is een enorm lang verhaal wat helaas al vanaf mijn kindertijd bezig is, nu ben ik 29 jaar en lijkt het alleen maar erger te worden..

Vanaf kinds af aan ben ik al gevoelig voor angsten, destijds was dat om alleen te slapen, angst voor de dood, angst voor ‘spoken’ e.d.

Sinds mijn puberteit leek deze angst volledig weg en was ik een gewone jonge puber die altijd leuk mee deed,
echter komt er bij puberteit ook een aantal andere dingen kijken zoals meedoen met de rest, stoer willen doen,

Hier is waar (ik noem het even fase 2) begonnen is.
Op mijn 15e af en toe roken, proberen te blowen met de grote jongens, en dit heb ik een half jaar gedaan,

totdat ik zo een verschrikkelijke bad trip kreeg (wat een ENORME paniekaanval met zich meebracht), hier is het toen berg afwaarts gegaan,

Elke dag paniekaanvallen, angst aanvallen, hyperventilatie, derealisatie, depersonalisatie, niets meer alleen kunnen en durven doen.Iedereen moest voor mij zorgen want zelf kon ik niets meer, psycholoog in, psycholoog uit, jaren lang, medicatie (Seroxat, Oxazepam, Diazepam, Remeron, en nog een hele lange lijst met medicatie, tot aan anti psychotica aan toe)

Af en toe ging het beter, af en toe minder,

Tot dat wij als gezin te horen kregen dat mijn moeder (DE enige persoon in mijn leven waar ik gerust door gesteld kon worden) terminaal ziek was, zij had nog 2.5 jaar te leven.
Tijdens deze periode probeerde ik me echt enorm te vermannen en te proberen het beste uit mezelf te halen, ik kreeg een nieuwe baan, ik haalde mijn VMBO diploma, ik haalde mijn ROC niveau 3 diploma en was blij dat ik dit aan mijn moeder kon laten zien.

Na weer een periode van enorme angst en paniek overleed zij aan kanker in 2012.
Na enorm veel verdriet en rouw samen met mijn huidige vriendin het e.e.a. kunnen opbouwen,

Goede baan, leuk huis gekocht,

Echter in al deze tijd heeft mijn angst en met name een ziekelijke vorm van hypochondrie mijn leven op alle flanken beinvloed, elke dag weer, ik sta er mee op, ga er mee naar bed,

ik hou van sport, maar elke minuut met sport ben ik bang dat mijn hart er mee stopt, of dat er iets met mijn hart staat te gebeuren, zo heftig dat ik soms onbewust (denk ik) aan het hypoerventileren ben,

2 keer zelfs met een ‘hart ritme stoornis’ van de baan gehaald en naar het ziekenhuis gebracht omdat het echt niet goed gaat.

De laatste keer is nu 5 weken geleden en sinds dien is het hek van de dam,

Niets lukt me meer, paniek, angst, huilen, depressief,
Elke dag maar geruststelling zoeken, of een soort van controle krijgen op wat ik heb via google, via partner, via vrienden en familie,

Ik leg de lat ook vreselijk hoog voor mezelf en ik merk gewoon dat ik helemaal gek word, voor mijn gevoel,

Dokter in, dokter uit,
nu volgende week mijn intake bij PSYQ en ga ik weer aan de slag,

Ook heb ik in mijn hoofd gehaald dat als ik minder dan 6 uur slaap ik een aandoening krijg, dat het slecht voor me hart is, dat ik door alle stress en slecht slapen ik dood ga,
zo bang..

Wordt echt GEK.
Wie herkent dit?

Er is nog zoveel meer, maar weet niet hoe ik 10 jaar paniek en angst en hypochondrie en dwang hier moet beschrijven..

Niemand?!

Reageren

Hoi ikkedus,het is Beetje ook mijn verhaal.ik had in mijn jeugd ook altijd angst van dood gaan en panikeer altijd snel….nu ben.ik 27jaar ik.heb stress angst van slechte ziekte….vaak naar dokters geweest ze vinden niets.maar ik blijf angst hebben.van hartinfarct of ….ik.denk altijd aan.gevaarlijk ziekte.dokter zegd puur angst….

Reageren