hallo.
om er maar direct in te vliegen zal ik eve heel het verhaal doen.

eerste jaren opgegroeid met mammie,pappie.. die altijd ruzie maakten en 24/7 in café zaten, maar geen klachten.

ze scheidde toen ik 6 was, geen probleem.
nog altijd leuke vriendjes op school en was de beste van de klas tot en met het middelbaar.

maar op mijn 8 jaar heeft mijn moeder iemand leren kennen, ze heeft het ons huis verkocht en is helemaal naar limburg vertrokken met haar vriend die daar woonde.

nu ze hadden een nieuw huis gekocht waar mijn moeder al haar geld heeft ingestoken, om een week erna te horen te krijgen dat die gast het niet ziet zitten. maar alles qua installaties was al betaald en gezet. maar omdat hij terug trok moest het terug verkocht worden, maar mijn moeder heeft daar amper nog een centje van gezien.

in de plaats van naar antwerpen terug te gaan heeft ze besloten een zielig appartementje te huren in limburg.
we hadde geen geld voor meubels, ik en mijn zus sliepen in 1 kamer op de grond en mijn moeder ook in een andere kamer op de grond.

ik ben toen naar mijn nieuwe school moeten gaan (4de leerjaar) maar omdat ik van het antwerpe kwam en de school was in een boeredorp (sorry voor de intelligente limburgers) was ik totaal niet welkom daar, ik werd telkens (gepest) door mijn leerkracht en vond het heel moeilijk om vrienden te maken.

2 jaar lang heb ik liggen wenen onderweg naar school.
maarja niks aan te doen, blijven goeie puntjes halen tem. het middelbaar.

maar intussentijd had mijn ma iemand anders leren kennen in antwerpen,
waar we alle verlof dagen,weekend etc etc verbleven.
ik bezag die man als mijn vader aangezien mijn eigen vader nooit om zijn kinder heeft omgekeken (nu nog, ik zie hem maar 1-2 keer per jaar, en het steekt hem tegen precies).

nu op mijn 11de verjaardag besloten ik en mijn moeders vriend een kampvuur te bouwen (hij was uitbater van een hobby café voor mensen die zicht graag verklede in cowboy’s en indiaantjes (raar maar waar)

maar het aansteken van het vuur lukte niet goed waardoor hij besloot een ton olie van 30kg te nemen en er over te gieten.. blijkbaar was er toch een klein vlammetje want heel de ton olie was ontploft tussen zijn hadden.

enigste wat ik nog weet is dat ik de enigste in de buurt was en dat ik niet wist wat ik moest doen toen ik een schreeuwende vuurbal op de grond zag rollen. heb na tientalle seconden mijn moeder en zijn dochter geroepen. en zij hebben het vuur met blote handen weggemept.
hij leefde nog maar het was een gruwelijk zicht.
even later stierf hij in het ziekenhuis.

ik heb een verklaring moeten afleggen bij de politie,
en zijn terug naar het cafe gegaan. er zaten nog een paar ladderzatte klanten. die dan maar niks beters vonden om tegen mij te roepen dat ik hun pinten moest tappen.. even later kwam de politie daar binnen en vroegen een paar vragen aan de zoon van de vriend van mijn moeder.
maar ik wouw iets vragen, waardoor zijn zoon mij heeft liggen uit te schelden dat het mijn schuld was dat hij dood is omdat ik niet snel genoeg reageerde.

toen de dag voorbij was terug naar ons appartementje in limburg gegaan, maar daar konden we niet binnen want de bewoner boven ons zijn waterboiler was kapot en heel ons appartement was onder water gelopen (alles kapot).

mijn moeder had toen besloten om terug te gaan naar de kerel die ons heeft achtergelaten in limburg.
maar bleek dat daar van alles mee scheelde.
hij nam drugs, hij had een geweer en hij had borderline en seks verslaafd.

hij en mijn ma zaten heel de dag in bed (jeweetwel te doen) terwijl ik op zijn autistisch kindje van 1 jaar en zijn dochter van 4 moest letten.

op 1 dag was er iets gebeurt (hij was geflipt) en heeft naar het schijnt zijn geweer naar mijn moeder gewezen, en mijn moeder is toen met allerlij zware drank in de badkamer gevlucht en haar eigen opgesloten, ik dacht dat ze zich zelf wat ging aan doen (ik was aan het wenen) en die kerel komt af en zei da ik moest zwijgen of hij ging me verot slaan.

mijn moeder was toen in de ochtend terug uit de badkamer gekomen, ladderzat zonder kleren aan etc..
en het was gedaan tussen die 2 (nogmaals)

ik zat toen in het 6de leerjaar.
door een of andere reden hadden we een sociale woning gekregen.
met een lening die we amper konden afbetalen voor meubels enzoverder.

het was grote vakantie (2maanden voor ik naar het middelbaar ging) en we krijgen tijdens onze vakantie (met toen nog mijn vader omdat er gepushed werd dat hij zijn kinderen meenam) dat mijn moeder onder het mes lag. hernia’s dus ze kan ook nooit meer gaan werken, en leeft nu van een invaliditeit.

in het eerste middelbaar begon het mis te gaan met mij.
ik werd een gepest op school. wss omdat ik geen fatsoenlijke kleren had en mij nooit kon klaarmaken vanwege mijn zus die heel de badkamer voor zich alleen nam.

de paar vrienden die ik had zijn ook tegen mij beginnen te keren, omdat de populaire meisjes, en spastjes het op mij gemunt hadden.

ik ben op die moment in de war geraakt. haalde slechte punten, was depressief, en wouw niet meer naar school.

de momenten dat ik wel naar school ging en gepest werd had ik altijd wel iemand in elkaar geklopt omdat ik van principe was mijzelf niet te laten doen.

2de middelbaar begint, aangezien mijn punten zo slecht waren in het eerste middelbaar aso moest ik tso volgen maar natuurlijk kwam ik in de klas terecht met al de gene die het op mij gemunt hadden.
en als dat nog niet genoeg is. is mijn moeder trug samen gegaan met die ene kerel. en ik was ertegen, dus deed er alles aan om hem buiten te krijgen.

met als gevolg dat ik in elkaar werd geklopt door hem.

ik ben vanaf die moment niet meer naar school gegaan, en ben beginnen s’nachts leven met niets anders te doen dan maar wat pc spelletjes spelen..

toen heeft mijn moeder mij laten opnemen in een instelling voor 14 dagen, waardoor ik van de eerste dag een hoop pillen verplicht moest slikken waarvan ik na een paar minuten van inname letterlijk tegen de grond ging en ze me in mijn bed hebben moeten leggen.
1 van die pillen was toen al prozac trouwens.

na die 14 dagen ging ik terug naar school maar toen ging het helemaal mis. ik begon aanvallen te krijgen.
heel harde hartkloppingen, niet durven ademen, een hele tsunami angstzweet, met daar boven op de sufheid van de medicatie.

ben toen terug gestopt met school omdat ik die aanvallen niet meer aankon.

ik ben toen onder de jeugdrechtbank komen te staan en het jeugdcomite voor een verplichte observatie periode van 6 maand in een instelling.

terug volgestoken met allerlij pillen, geen beterschap.
maar de dag dat ik naar huis mocht (na 6 maanden)
zeide ze me wel dat ik autisme spectrum stoornis, post-traumatische stress stoornis, en een zware depressie had.

ik ben toen ook van school verandert maar moest mijn jaar opnieuw overdoen.

maar nog altijd geen beterschap en ik kon geen vrienden maken omdat ik te veel kampte met die paniekaanvallen.

en toen hebben ze me maar naar een buso school gestuurd voor kinderen met autisme.
waardoor ik heel de dag moest aankijken hoe die kinderen tegen zichzelf waren aan het praten en in mijn ogen raar deden. terwijl ik van mezelf wist dat ik niet zo was.

ik was toen 15, maar mijn moeder geraakte geobsedeert door dat hele autisme gedoe, er werd niets anders gedaan dan daar over gepraat, en elke keer iemand thuis was zei mn moeder dat als die persoon me wouw aanspreken dat ze me moest roepen en zeggen (kijk in mijn ogen) met wijzende vingers…

ik was toen ook het gespreksonderwerp van heel het dorp..

waardoor ik totaal niets meer deed. de aanvallen, waren gaan aanvallen meer maar het was iets wat 24/7 duurde, ik moest om het uur van kleren veranderen voor het angstzweet, ik droeg zelf in de zomer een jas omdat vanwege de koude rillingen.

dus dan maar jaren lang s’nachts geleefd met enkel pc spelletjes om alles te vermijden.

ik ben op die moment ook helemaal beginnen doordraaien denk ik.

maar op mijn 18 ben ik in contact gekomen met cannabis en had dat 3 jaar lang aan een stuk gerookt in combinatie met pillen omdat het zweten daarvan stopte.

maar als je jezelf slecht voelt en daar nog eens 24/7 heel de nacht stoned rondloopt werd het slechter.

ik was paranoia, hield me met niks anders bezig dan dingen opzoeken over quantum physica. en had zware zelfmoord neigingen, omdat ik letterlijk niemand in mijn leven had.

toen een jaar opgenomen geweest, waarbij ik nieuwe pillen kreeg waardor 275mg effexor, xanax, 200mg solian en een hele hoop slaappillen.

na 3 maanden daar angstig in mijn bed te liggen 24/7 ging het uiteindelijk beter.

heb toen nieuwe tests laten afleggen, en al mijn iq gegevens waren gemiddeld. en er was geen sprake van autisme meer.

ik voelde me redelijk, ookal was ik onder invloed van een hoop pillen.

dus ik wil werk zoeken, of trug gaan studeren. maar nu is het probleem dat ze mij geen gewoon werk of studies willen aanbieden, waardoor ze mij zitten te zeggen dat ik maar vrijwilligers werk moet doen of in een beschutte werk plaats moet werken.

terwijl mijn psychiater zei dat er niks meer met me scheelde. en dat ze me waren aan het klaarstomen om na 10 jaar terug een normaal leven te leiden.

de reden dat ze mij niet toelieten is voor het feit dat ik als invalide onder FOD sta, en dat mijn dossiers nog niet zijn aangepast/opgestuurd naar de instanties die dingen voor mij willen zoeken om te doen.

ik ging dat allemaal in orde brengen.
maar ik merkte dat ik eigenlijk geen mens meer was door al die pillen, ik had geen emotie’s meer ik was heel aphatisch, en vrij impulsief.

dus ik heb de gigantisch domme beslissing genomen om in 1 keer alles te stoppen van medicatie.

met als gevolg 4weken zwaar afzien, tot op het punt dat ik dacht dat ik ging doodgaan door een of andere reden, en een crisis opname van een week heb gevraagd voor mij te helpen ontwennen.

ik zeg tegen de docter die mijn in-take deed dat ik geen pillen meer wouw slikken, dus hij zegt “niet akkoord” ik antwoord toch is het zo. met als antwoord , Ok ik zal je dan maar gewoon iets geven dat de ontwennings verschijnselen wegnemen.

ik ga dat pilletje halen, bleek het tranxene te zijn. terug een benzo…

heb toen heel de week in bed gelegen en niemand heeft met mij gesproken of heeft mij opgevolgd.. dus ik ben het toen afgetrapt.

maar nu… ik zit terug heel de dag met zelfmoord gedachten, ik kan geen 3 uur lang wakker blijven door die pillen, voel me terug depressief en ik voel dat de angstaanvallen terug komen. aangezien ik nu ook probeer af te bouwen van die tranxene.

terwijl ik nu nog bij mijn moeder woon die haar elke avond k.o zuipt, een zuster die mij heel de dag uitscheld, een vader dat niet naar me omkijkt. en 0 mensen om tegen te praten.

ik zit terug 24/7 met het gedacht in mijn hoofd dat ik abnormaal ben en niet in deze maatschappij pas.
met terug heel de dag zweten (niet van de warmte)
en hartkloppingen, kippenvel etc etc..

simpweg ik weet niet of ik ooit nog beter ga kunnen worden..

ik was vroeger een normaal kind,had vrienden genoeg was sociaal, slim en vrolijk totdat de miserie begon..

en nu word ik als een gehandicaptje 24/7 behandelt op mijn 21 jaar, en ik heb geen goesting om er nog tegen in te gaan. ik zwijg terug en iedereen kan terug de boom in..

ik vraag mij af wat het beste nog is om te doen (behalve mij terug in een gesticht te laten zetten)

om uiteindelijk een normaal leven te starten…

Hai, ik heb je hele verhaal gelezen… Best wel heftig. Heb je misschien iets aan deze link:

Heb je problemen zoals angsten of depressies? Of heb je last van vastzittende patronen in de kijk op jezelf, je relaties, je studie en/of werk?

Wil je clean worden? En dat ook volhouden? De verleiding weerstaan? We begeleiden je naar een levenswijze waarin verslaving niet meer nodig is.

http://www.lievegoed.nl/

Reageren

Hallo iemand92

Kom je nog wel eens op deze site?
Ik heb je verhaal gelezen. Je hebt veel meegemaakt, al met al een heftig verhaal.
Ook herken ik er dingen in. Misschien dat we contact zouden kunnen hebben?
Via hier is ook prima wat mij betreft.
(Ga ik nu zou kijken of ik me moet aanmelden voor het forum 😉 )

Geef asjeblieft niet op, ook niet ná 10 jaar (zo lang is één van de herkenbare zaken voor mij) en heel veel kracht gewenst!

Anne

Reageren

Hee ,…… Jij bent niet maf ,…. Je hebt veel , heel veel mee gemaakt .
Ikzelf weet wat het is om ptss te hebben .
Volgens mij ben je een dood gewoon iemand ,…. maar met een enorme rugzak shit die je moet dragen ,… een rugzak die andere voor jou met enorme gewichten vulden .
Je bent niet gek ,… weet dat ,… je rugzak trekt je naar beneden ,… daarom is alles onmogenlijk zwaar .
Al die pillen ?? ,…tsja , wie weet is het goed ,… thuis heb je in iedergeval niks !!
Weet ; je bent niet vreemd ,… ik denk raar gezegt dat het wel klopt dat je zo klem zit met jezelf ; lees je eigen verhaal maar !!
Ik denk dat ons echte medicijn twee oren zijn die nu is echt naar je luisteren , of twee ogen die je welkom heten wanneer je erin kijkt , of twee zwanen vleugels die je geheel omsluiten en je een thuis aanbieden om te schuilen .
Jij bent niet maf ofzo ; je voelt het gewicht van je verleden , je hoort de echo van vroeger ,….
Het klopt zoals je je nu voelt ,… Het lijkt alsof ; andere mensen , hoe dokterachtig ze ook lijken , je nog niet konden helpen .
Alleen jij weet hoe zwaar alles voor je was , wees lief voor jezelf , wees jij lief voor jezelf , wijs jezelf nu OOK niet af , want jij bent alleen degene die weet en begrijpt hoe zwaar het was .
Je bent niet aan het einde , je heb je juiste plekje nodig om je eigen leventje te kunnen starten ,….. het klopt als jr denkt dat dat veel te zwaar is , want dat is die rugzak die je verpletterd ,…. en dat is ook echt veel te zwaar nu . Dat klopt best , maar ik wens je het beste toe , om je eigen weggetje te vinden .
Ik ging met ptss problemen ( en cannabis verslaving ) naar Stichong de Hoop te Dordrecht nl ) , in 1993 al en in 2001 keerde ik even terug en nu sinds 2011 ook weer even .
Ik ben REUSACHTIG verandert en vrij ” van vroeger ” .
Op ” de Hoop ” kan je zelfs ook gewoon werken en diploma’s halen wanneer je dat zou willen opbrengen .
Jou eigen levendje kan echt vrij worden van vroeger ,….. Ga je eigen weg , kom vrij van jr familie , gun jezelf even tijd .
Alles is wel !! 🙂

[email protected]

Reageren

Ik hoop dat je er wat aan hebt, maar ik geloof. In je. Het zal waarwaarschijnlijk eem lange periode duren eer anderen zien dat je sterk bent, daarvoor Heb je veel geduld en kracht nodig. Blijf vooral in jezelf geloven Hoe lang het ook duurt, liefs karinV

Reageren