Hoi,
ik weet niet zo goed hoe ik mijn verhaal moet vertellen, maar ik wil gewoon heel graag mijn hart luchten. Ik ben een meisje van 15 jaar ik zit op het vwo en houd van sporten (sportschool en voetbal).
Ik ben vorig jaar in behandeling geweest voor mijn eetstoornis en werd uitbehandeld alleen de eetstoornis is weer terug. ik eet nog niet heel weinig zo als ik eerst altijd deed maar wel aanzienlijk minder en ben weer heel erg bezig met kcal tellen, en alleen maar gezonde dingen eten. Psychisch gezien is mijn eetstoornis wel erg heftig. Het is nu vakantie dus ik hoef de deur niet uit, maar ik durf echt de deur niet meer uit a helemaal niet als school maandag weer begint. vorige week donderdag moest ik naar de fysio en daarna ben ik niet meer teruggegaan naar school omdat de spiegel bij de fysio mij enorm ongelukkig heeft gemaakt. Ik vind mezelf dus echt HEEL ERG lelijk en durf me dus niet meer te vertonen ergens. Ik heb te weinig kleding omdat het bijv. kapot is gegaan of vies is geworden maar ik durf ook geen nieuwe kleding te bestellen (mijn moeder zeurt al een maand lang wanneer ik nou eens nieuwe kleding ga bestellen maar ik durf gewoon niet). Ik huil erg veel de laatste tijd bijna elke dag en ik wil dan ook zelfmoord plegen. Ik voel me echt een mislukkeling. Mijn beste vriendin weet dat ik een eetstoornis heb/had alleen andere vriendinnen beginnen nu ook aan mijn beste vriendin te vragen of ik misschien een eetstoornis heb omdat ik zo weinig eet. Ik schaam me hier ook heel erg voor. Verder ben ik de laatste tijd erg schrikkerig, ik slaap soms overdag en als mijn moeder me dan wakker maakt schrik ik altijd soms ben ik er van gaan huilen :$
Er lijkt ook een soort angst te zijn voor iets wat er niet is(ik kan het niet zo goed uitleggen sorry haha). Maar ik heb ook al een half jaartje ongeveer last van de bel. En dan bedoel ik als de bel gaat. Het klinkt echt heel stom maar ik word altijd heel angstig als de bel gaat ik ren dan altijd weg naar de keuken(waar ik niet zichtbaar ben) en doe alle deuren dan opslot. Vooral in de avond en als ik alleen thuis ben ervaar ik het heel hevig. Een keer werd er aangebeld en ik was ervan overtuigd dat het mijn moeder was dus ik deed de deur van de gang open maar ik zag een vrouw? (het was donker ik kon het niet goed zien) voor de deur staan en in een split second schrok ik me dood en ik besloot keihard weg te rennen en de deur dicht te gooien en weer de keuken in te rennen, ik heb alle deuren toen weer op slot gedaan en voor de zekerheid wilde ik een mes gaan pakken maar dat heb ik uiteindelijk niet gedaan. Ik weet niet waar mijn angst of iets wat er op lijkt vandaan komt.

het is echt een heel lang verhaal volgensmij, sorry daarvoor maar ik wilde gewoon heel graag mijn hart luchten.

Ik denk dat je er toch goed aan zou doen, om naar de huisarts te gaan en het met hem/haar te bespreken. Het toch beter om nu weer tijdig professionele hulp in te schakelen voordat het te laat is.

Reageren

Belangrijk is om de juiste hulp te krijgen.

Misschien dat je wat aan de volgende site hebt proud2bme.nl Daar staan ervaringstips, kan je ook chatten. Het kan een prettig gevoel geven om te lezen over lotgenoten. Heb zelf ook een eetstoornis gehad, al blijft het nog een gevoelig punt.

Misschien goed om te weten dat zogenaamd gezond eten eigenlijk niet bestaat. Het gaat om de balans tussen dingen. Worteltjes zijn gezond maar als je alleen worteltjes eet is het weer niet gezond. Je hebt allerlei voedingsstoffen nodig, ook eiwit en vet. Mensen met een eetstoornis hebben vaak wel tekorten, zoals zink en vitamine b en natuurlijk de in vet oplosbare vitamines als je weinig vet gebruikt. Ik hoop dat je daar ook hulp bij krijgt.

Reageren