Beste mensen die dit lezen,

Mijn naam is Michael, ik ben 24 jaar oud. Ik heb sinds 8 juli (de dag dat voetballer Nouri helaas neer viel) last gekregen van paniek aanvallen, ik zag de gebeurtenis live op tv. Dit was op een vrije dag waar ik eindelijk na een hele druke periode even een dag niks deed. Ik keek erg uit naar de eerste wedstrijd van Ajax. Tijdens het moment was ik verbijsterd ik trok wit weg, ik besloot boodschappen te gaan doen en daar kreeg ik voor t eerst in 7 jaar weer een paniekaanval. Na enige ups en downs leek t in de directe weken erna mee te vallen en kreeg ik er af en toe nog last van. Ik was toen ook vol aan het werk en aan t verhuizen van me studentenkamertje terug naar huis. Toen werk en huis gedaan waren en al m’n vrienden op vakantie waren kreeg ik in de maand augustus een klap. Ik was vrij en bleef dagen, zo goed als de hele maand piekeren. Steeds maar weer bang dat wat nouri overkwam ook mij zou overkomen. Ik loop ondertussen sinds augustus bij de huisarts. Die mij heeft onderzocht, hij noemde me kerngezond. Sinds september bij de psyhgotherapeut maar nog steeds zijn er dagen dat ik voel als of me laatste uur heeft geslagen. Tijdens het kijken naar prinsjes dag met in me gedachten twee nare artikelen die door me hoofd spookte kreeg ik voor t eerst last van een hartklopping deze mij bevestigde in t gevoel dat ik zo iets zou krijgen als Nouri. Soms heb ik nu nog een paniek aanval. Zoals vannacht, ik werd om half 4 wakker met een apart gevoel. Ik had ik dit geval waarschijnlijk gedroomt over de nieuwe verlichting bij mij op de voetbaclub (ik ben ook coach) ik werd wakker eerst was er niks tot ik dacht dit is t eind. Ik liep naar de kamer van m’n moeder al waar ik klappertandend en met spiersamentrekkingen mij meldde. Ik begon te hyperfentileren en ik voelde em echt heel slecht ik begon braak gevoelens te krijgen en m’n gevoel dat t einde nabij was was nog niet zo heftig ook omdat er niks bij t braken uit kwam. Na ik naar buiten liep verminderde de klachten. Terwijl ik er van overtuigd was dat zo neervallen. Ik merk dat wanneer ik mer voetbal bezig ben ik me minder in senang voel. Gister tijdens de wedstrijd was ik bijvoorbeeld ook bang dat er iets zou gebeuren. Vrijdag op trainen (het was ook benauwd weer) (ik had vermoedelijk ook last van maagzuur) kreeg ik kort wat stelen onder m’n borstkas toen ik me moeder belde en ze op me inpraatte werd t minder. Ook toen was ik bang voor t einde. Tot slot heb ik gister na voetbal ik had ook weinig geslapen de hele middag en avond alleen maar aan nare dingen kunnen denken.

Ik baal er van dat ik opeens ben verandere van super actieve 20-er in een 20-er die bang is voor het einde, en specifiek z’n hart. Zoals ik zeg heb ik al hulp. Er zijn ook dagen meestal dinsdag en woensdag dat ik me relatief “normaal” voel. Soms ben ik bang dat t nooit meer weggaat. Zijn er meer mensen die dit hebben op deze leeftijd, die er uit zijn gekomen en die tips hebben.
Ik ben niet zo zeer bang voor de aanvallen maar meer voor m’n gedachten. Ik vertrouwde de artsen niet Nouri heeft perslot van rekening ook een medische keuring gehad.

Het zijn toch typische klachten, die bij angst- en paniekaanvallen horen met hyperventilatie. Je moet dit bespreken met je therapeut. Daarnaast zou je ademhalingsoefeningen en spierontspanningsoefeningen moeten doen om de klachten onder controle te krijgen.

Reageren

het allernaaste is nu gewoonndat ik me lichamelijk steeds beter voel maar mentaal t nog niet helemaal goed is. Ik ben deze periode ook of eigenlijk door eigen toedoen ook zo’n 15 kg afgevallen wat natuurlijk in een periode dat je lichaam energie vreet ook nog een verzwakking is. Ik heb nu soms enorme eet buien hoort dat er ook bij? Ook sta ik soms weer moe op. Het lijkt wel of ik me energie reserves weer heel erg moet aanvullen. De dag voor de angststoornis toesloeg eigenlijk de weken er voor leed ik ook een bijzonder druk (te druk) leven, de sky was de limit.

Reageren

Ik denk dat je je zelf hebt ingehaald…en niet erg goed op jezelf hebt gelet de afgelopen tijd.

Reageren

ja zo iets had ik me zelf ook bedacht de afgelopen weken, ik ben toen gewoon veel te ver gegaan en dat met Nouri heeft toen de noodstop in m’n lichaam getriggerd. Omdat dat een heftige gebeurtenis is op een voor mij ontspannend moment met iets wat ik altijd ervaarde als ontspannend heb ik die uitlaat klep ook nog eens verloren. Volgens de pshygoloog zit daar ook een (licht) trauma. Het valt me ook op dat wanneer ik praat over me dingetjes ik er steeds weer van opknap, als of t een medicijn is. Het is best wel bizar hoe een brein werkt. Het is ook bizar hoe je je zelf kan pijnigen zonder enige aanleiding.

Reageren

Het brein is inderdaad een vreemd “geval”  …en kan voor heel wat problemen zorgen

Reageren

Hi Michael!

Ik herken jouw klachten echt precies! Ik heb zelf ook een angststoornis. Ik had het als kind. Ook bang om dood te gaan, dood neer te vallen. Uiteindelijk heeft het geholpen toen ik mezelf er van overtuigde dat als het gebeurde dat dan jammer was. Die conclusie gaf zo veel rust dat het daarna eigenlijk jaren is weg gebleven. In mijn mid 20 (ben nu eind 20) kwam het zomaar random op vakantie zonder aankondiging terug. Dit keer niet bang voor de dood, maar bang om door te draaien. Bang dat mijn hoofd mij dingen laat doen die ik helemaal niet wil doen. Ook ik heb bij een psycholoog gezeten. Die heeft mij gezegd: “als ik zeg: je mag niet aan een roze olifant denken, dan denk jij gelijk aan een roze olifant” dat is hetzelfde met de gedachte. Hoe meer je ze wil blokkeren hoe vaker ze terug komen. Als je je gedachten laat komen, en ze weer laat gaan, in de zin van: ‘ik mag dit gewoon denken, het wil nog niet zeggen dat het ook gebeurd’ dan geeft dat rust.

Ik hoop dat jij de kracht kan vinden om, dan in jouw geval, te denken: “als het zo moet zijn dat ik zo dood neer val, dan is dat maar zo.” want hoe meer het in je hoofd gaat zitten hoe meer je verkrampt, hoe meer dingen je gaan opmerken, hoe angstiger je wordt.

Ik moet trouwens wel zeggen dat ik het ontzettend knap vind dat je nog steeds de dingen doet die je angsten triggeren. (voetballen, training geven etc) Ik moet zeggen dat ik daar echt heel veel bewondering voor heb.

Ikzelf heb daar echt heel veel moeite mee (gehad). Ik moest mezelf echt dwingen om dingen te blijven doen, en mijn angst niet de overhand te laten nemen…
En nog steeds betrap ik mijzelf erop dat ik soms toch keuzes maak gebaseerd op mijn angststoornis, zoals bijvoorbeeld niet te ver op vakantie (dus niet naar afrika of iets) en een hotel boeken met 24/7 receptie, zodat als er iets gebeurd (paniekaanval) ik te aller tijden iemand kan bereiken (zoals een dokter/ziekenhuis/reisverzekering etc.)

Het klinkt natuurlijk belachelijk maar in mijn hoofd heb ik die zekerheid nog nodig -voor het geval dat-  terwijl mijn laatste paniek aanval alweer een hele tijd geleden was. Ook voor mij is dit een proces om te overwinnen, en ik ben er van overtuigd dat het mij ook gaat lukken.

Ik hoop voor jou hetzelfde!

 

Reageren

Dank voor je antwoord,

Het lijkt wel elk weekend het hefstigst te zijn. Me stemming slaat dan om van best wel oke naar helemaal kut om het zo maar eens te zeggen. M’n hoofd ik zo frustrerend. Ik denk echt dat er een trauma zit rond Nouri. Waardoor ik elk weekend met voetbal dichtklap. T is echt allemaal klote. Ik heb vannacht ook weer extreem slecht geslapen. Ik had de dag er voor weinig geteten en de avond daarvoor met uitgaan te veel gedronken. Normaal zou ik niets hebben van dat allees en zou ik de klachten kunnen thuis bregen maar t lijkt wel of t gedeelte gevoel en de koppeling naar m’n hoofd totaal in de wat is. Ik ben er zo klaar mee.

 

vg,

karim

Reageren

Ik denk dat dat van Nuri inderdaad iets bij je getriggert heeft. Maar ik denk ook dat als je er aanleg voor heb het ook in een andere situatie getriggert had kunnen worden. Niet persé met/door voetbal. Ik heb ook gehad, dat ik aan het gamen was, en gewoon random krijg ik opeens een paniek aanval. Gewoon zonder aanleiding voelde ik het ineens opkomen. Het blijft een raar iets.

Maar ik zou zeggen zolang je het kan opbrengen, blijf naar het voetbal gaan. Blijf jezelf confronteren met die angst anders gaat het echt van kwaad tot erger. Je doet het echt heel erg goed en dat bewijst ook weer hoe sterk je bent. Na mate je blijft gaan gaat het echt steeds beter.

Zodra je de angst de overhand laat nemen, zoals ik dus heb gedaan dan is het echt heel erg moeilijk om die gewoontes weer af te leren. En 1 gewoonte wordt 2 en 2 worden 3… En dat maakt je leven echt onnodig gecompliceerd. Ook voor de mensen om je heen die rekening moeten houden met je. Maar als ik jouw verhaal zo lees ben je echt sterk. Je ziet het misschien zelf niet maar elke keer door die angst gevoelens gaan is echt heel erg veel moed en lef voor nodig. Respect.

Reageren

Als je een drukke periode hebt gehad kan zoiets een trigger zijn. Het had net zo goed iets anders kunnen zijn. Je zorgen maken, je op je angst richten, heeft niet zoveel zin. Beter zorgen voor een juiste balans tussen inspanning en ontspanning. Bij stress raakt het cortisol ontregeld, wat veel klachten kan geven.

Ook goed voor je voeding zorgen. De vele snelle suikers die veel mensen nuttigen zorgen voor schommelingen in je bloedsuikerspiegel, wat ontregelingen in hormonen en neurotransmitters kan geven en angstklachten kan uitlokken.

Ook tekorten aan allerlei vitaminen, mineralen, vetzuren en aminozuren kunnen het verergeren. Stoffen als magnesium, vitamine B C en D en omega 3 kunnen dan helpen. Dit helpt ook om minder stressgevoelig te zijn. Een stofje als theanine kan helpen te ontspannen en werkt angstverminderend. Gebruik zelf 5htp, wat de aanmaak van serotonine en melatonine bevordert.

De eetbuien kunnen ook duiden op een verstoring van de hormonen en neurotransmitters die de eetlust reguleren. Ontspanning is dan belangrijk maar ook je voeding en dus allerlei stofjes. Aanvullend zou je iets ontspannends kunnen doen, zoals yoga, saunabezoek, zwemmen enz. En de natuur in.

Reageren

ja, het is ook wel zo dat ik ook op stress dagen heel veel minder ben gaan eten. Ik at toen 2 broodjes en 1 bord(je) avondeten ik ben toen in 2 maanden ongv 14 kilo kwijt geraakt. Nu de laatste maand qua lichamelijke stress meevalt eet ik redelijk normaal en blijft m’n gewicht eigenlijk stabiel. Ik ben deze week weer een soort van begonnen m’n leven op te pakken, gister naar studie gegaan. Vandaag weer gewerkt een paar uurtjes. Wel ervaar ik in deze twee dagen een surrealistisch gevoel. Doe ik dit echt, ben ik wakker, dit voelt apart, zijn zoal gedachten die door m’n hoofd rondspoken. Zelf dacht ik dat dit komt omdat ik nu al 3 maanden op een paar dagen na thuis zit en vrijweinig doe. Ik was al die dagen erg in me zelf. Ik kijk nu voor m’n gevoel als klein kind naar alles om me heen. Soms vind ik het ook moeilijk om te schakelen dan ben ik in mezelf maar vang ik ook signalen op van de buitenwereld. School voelde ook erg apart in t begin tot ik na 3 uur ging schrijven en foccusen op wat er werd gezegd.

 

dit gevoel leide er vanavond toe dat ik merkte dat me hoofd echt strak stond leek wel of ik een facelift had gehad. Zoals ik eerder al gezegd heb ervaar ik wel dat ik heel erg snel moe ben. Wat ook opvalt is dat de paniek aanvallen steeds meer afnemen van dagelijks een paar naar nu een keer per week. Wel merk ik dat ik erg gefrustreerd raak dat m’n hoofd maar blijft kutten terwijl ik me lichamelijk eigenlijk wel redelijk normaal voel. Ik mis mezelf zoals ik was .

Ik heb ook 100.000 vragen ik merk dat ik minder denk aan t thema dood van de hele dag naar nu af en toe op een dag. Maar t blijft kut. Ik denk elke dag wel als of t de laatste is en dat vind ik naar want zo ben ik helemaal niet. Ik zou graag jullie ideeen willen lezen over wat ik hier nu typ.

Reageren

Ons brein werkt 24/7. Alle indrukken, waarnemingen en gedachten, moeten worden verwerkt en opgeslagen. Onze hersenen doen dat in een razend tempo en kunnen heel veel informatie tegelijk aan. Als er sprake is van een stoornis, zoals een angststoornis, wordt dat proces verstoord. Het verwerken van alle informatie vertraagd.

Je zou het kunnen vergelijken met een volledig geautomatiseerd logistiek centrum. Op een bepaalde plek komen alle pakketten binnen op een stortband. Daar worden alle pakketten gescand op eindbestemming en via verschillende lopende banden vervoerd naar plekken waar ze gereed komen te liggen om opgeslagen of afgehaald te worden. Als het stortband stopt komt te liggen of vertraagd, of als een van de andere banden met een eindbestemming, stopt of vertraagd, ontstaat er een ophoping op dat stortband. Pakketten kunnen niet goed meer worden gescand met als gevolg, dat ze blijven liggen. De hele afhandeling vertraagd of stagneert.

In ons brein gebeurt eigenlijk hetzelfde. Alleen zijn de pakketten dan informatie/gedachten/waarnemingen. Er is een verstoring waardoor ons brein/onze hersenen de informatie niet meer op de gewenste snelheid kan verwerken. Er ontstaat een ophoping. Ons hoofd wordt net als het stortband in het voorbeeld, te vol. Te veel informatie/gedachten/waarnemingen die niet tijdig verwerkt kunnen worden.

Je hoofd staat strak, je krijgt een onrealistisch gevoel, derealisatie, depersonalisatie, gevoel van onbehagen, temperatuursverhoging van je lichaam, onrust, opgejaagd gevoel..en natuurlijk ook paniekaanvallen kunnen hierdoor weer ontstaan.

Gelukkig is ons brein zelf-herstellend, maar soms, is er net als bij het lopende band in het voorbeeld, een monteur nodig om de boel weer op gang te krijgen.  Voor het brein is die monteur een psycholoog. Maar ook een cursus mindfulness, kan een goede oplossing zijn.

Reageren