Dus hij mag er niets van zeggen? Ook als ik niet heb aangegeven dat ik niet wil dat hij het zegt?

Hij mag daar met niemand over praten!

Reageren

Beste anoniem,

Omdat je er zelf niets over hebt gezegd, kan de huisarts in zijn onschuld denken dat je ouders hiervan weten. Hij kan het dus ook per ongeluk ter sprake brengen; mijn huisarts heeft zo ook weleens wat tegen mij gezegd over mijn ex (omdat ze niet wist dat we uit elkaar waren en omdat ze blijkbaar dacht dat ik van het probleem wist). Ook heeft een andere huisarts weleens prive info van mij doorgegeven aan iemand die dat niet hoefde te weten. Dat laatste kwam door de werkdruk.

Dus even los van wat wel of niet mag (wat klopt), je kunt beter even de praktijk bellen en aan de assistente doorgeven dat je niet wil dat de huisarts het met jouw ouders bespreekt, en of de assistente of huisarts hiervan een notitie in je dossier maakt.

Reageren

Hey,

Hartstikke goed van je dat je alles verteld hebt!
En helemaal dat je toch verder in gesprek gaat!!
Wat ik je nog graag mee wil geven: je bent niet de enige die een psycholoog als grote stap, iets met een zware lading, ziet hoor.
Heel veel mensen hebben daar beeld bij dat ze er wel heel erg aan toe zijn voor ze daar naar toe verwezen worden. Had ik ook hoor😉
Maar dat valt reuze mee!
Probeer er tegen aan te kijken alsof het een gewone specialist is, zoals je met een zere knie naar een orthopeed wordt verwezen of met oorpijn naar een kno arts.
Een psycholoog is er voor mentale pijn.
Hij of zij wil je graag helpen om je beter te voelen en jij wilt je graag beter voelen.
Het is dus iemand die aan jou kant staat en jou wil helpen. En net als je huisarts, daar met niemand over praten mag zonder jou toestemming.

Reageren

@ Alias

Ik weet dat je reactie goed bedoeld is, maar nu maak je me wel echt bang… denk dat ik dan toch maar zal bellen om het door te geven nu ik lees wat je geschreven hebt ik ben oprecht bang dat hij dat inderdaad perongeluk  iets zegt. Nu ben ik echt aan het twijfelen denk dat ik toch maar zal bellen dan…

 

@Suzan

dankjewel voor je lieve reactie

ik vind het oprecht fijn om dit te lezen het doen me toch wel iets. En ja bij mij is het toch wel meer het feit dat ik niet wil dat mijn ouders ervan weten aangezien ik hun reactie toch weet en ik weet hoe ze denken over psychologen enz vandaar dat ik hun negatieve reacties er op dit moment niet bij kan hebben dat is denk ik toch wel 1 van de redenen waarom ik niet naar een psycholoog wil gaan… ik ga de andere optie dat ik met de huisarts besproken had wel overwegen denk ik hoe moeilijk ik het ook vind het is bij mij ook dat ik niet echt kan vertellen dat is waar ik het meeste moeite mee heb maar ik wil het wel een kans geven al is het eenmalig gewoon om te zien hoe ik me er bij voel…

Zou ik de huisartsenpraktijk toch maar niet voor de zekerheid bellen? Ik weet dat hij het normaal tegen niemand mag zeggen maar nu twijfel ik… ik heb een tijdje terug wel aangegeven dat ik niet wil dat mijn ouders ervan weten maar toen wist hij nog niet het hele verhaal alleen weet ik niet of hij het genoteerd had of niet ik weet dat hij er normaal gezien met niemand over mag praten maar nu twijfel ik enorm

Reageren

Als het jou een beter gevoel geeft,bel je gewoon voor je eigen gevoel van zekerheid de praktijk even. Dan kun je dat stukje stress loslaten.

Had je voor de huisarts je verhaal nog op papier gezet? Anders zou je dat ook weer kunnen gebruiken om het gesprek te beginnen. ” Ik vind het erg moeilijk mijn verhaal te doen,daarom wil het graag op deze manier doen”
Goed dat je het in ieder geval een kans geeft. Onthoud dat ook deze persoon aan jou kant staat en jou wil helpen.
Je kunt in ieder geval zonder dat je ouders het weten nu een aantal keer je verhaal kwijt,maar daar gebruik van.
Wat daarna komt,hoef je je nu nog niet druk over te maken.

Reageren

Ik denk dat ik dat wel ga doen dus bellen naar de praktijk… gewoon zodat ik die stress kan loslaten.

En ja ik had het alsnog op papier geschreven het was moeilijk maar het is me toch gelukt.
Ik wil het wel een kans geven inderdaad. Het ding is alleen dat ik niet weet wanneer aangezien ik zelfs niet zomaar naar buiten mag van mijn ouders enkel als ik met een vriendin afspreek of naar de winkels ga maar zelfs dan mag ik nooit alleen van mijn ouders mijn zusje moet altijd mee… erg stikkend dit laatst hadden we er nog ruzie over ik wilde alleen gaan wandelen om even rustig te kunnen nadenken en dat mocht niet me zusje moest mee van mijn moeder maar dat wilde ik niet omdat ik echt even alleen wilde zijn na een hele ruzie ben ik uiteindelijk toch alleen gegaan. Het is niet dat ze bezorgd is het is dat ze me niet vertrouwd ze denkt dat als ik alleen ga wandelen dat ik dan afspreek met jongens (het mag niet van onze geloof afspreken enzo met jongens) maar dat doe ik niet maar dat is wat ze denkt ze vertrouwt me gewoon niet…

Reageren

Ik zeg er gelijk bij dat ik normaal niet zo van het achterhouden of verdraaien van dingen ben……
Maar misschien zou je kunnen zeggen dat je een extra afspraak bij de fysio hebt.
Dat kun je vast met hem overleggen,dat hij bevestigd dat je bij hem was als je naar die andere afspraak gaat, mochten je ouders hem vragen of dat waar is.

Reageren

He ben er weer

Ik weet oprecht echt niet wat dit is vandaag had ik best een oke dag ik voelde me in de ochtend wel wat down maar daarna best een leuke dag gehad met mijn nichten en zusje maar tegen de avond begon ik weer geïrriteerd te raken en dan weer wat beter en dan nu voel ik me zo verdrietig en moet ik gewoon huilen ik weet niet wat ik moet doen ik word gek van dit gevoel echt waar😢

Reageren

Waarschijnlijk komt dat omdat er op dit momemt zo veel speelt in je leven en de spannende dingen waar je op dit moment mee bezig bent.
Die emoties kun je ( gelukkig ) even vergeten als je leuke dingen doet.
Maar als je dan ‘savonds weer thuis bent en tot rust komt,komt de onrust in je hoofd weer terug.
Dat is een normale reactie hoor. En daar kan een psycholoog of hulpverlener je bij helpen om daar mee om te gaan, zodat je er uiteindelijk minder last van gaat hebben.

Reageren

Dit is wel echt ontzettend vervelend en moeilijk… ik ben nu oprecht echt kapot zowel lichamelijk als mentaal ik heb heel de nacht niet kunnen slapen gewoon van het huilen uiteindelijk ben ik rond 04u30-05u00 in slaap gevallen maar moest er vandaag vroeg uit ik moet mijn stage inhalen maar ik ben er zo niet bij met mijn gedachten ik ben bang dat ik veel fouten ga maken of dat ik te traag ga werken aangezien me klaarmaken ook echt niet lukt op een normaal tempo…

Ik weet ook niet wat het is en of het er bij hoort maar ik heb op dit moment een soort van heel leeggevoel vanbinnen of is dit raar als ik dit zeg? Maar ik voel me echt zo leeg van binnen na deze moeilijke emotionele nacht.

Reageren

Ook dat is helaas normaal.
En daarom is het ook zo belangrijk dat je binnenkort hulp krijgt om al die emoties te verwerken.
Even volhouden dus en houd voor jezelf in gedachten dat je de eerste stap al gezet hebt om aan dat nare gevoel te werken!

Reageren

Bedankt voor je reactie Suzan!

Het is wel heel erg vervelend ik hoop echt dat ik hier snel uitkom want dit is zo slopen en vermoeiend mentaal en fysiek…

Ik heb nog een vraag weet u misschien wat; bio-psycho sociale klachten zijn en wat het eigenlijk inhoud? Ik heb het opgezocht maar vind niet echt duidelijke informatie erover…

Reageren

Hey,

Precies zou ik het niet kunnen zeggen,maar volgens mij bedoelen ze daar psychische en lichamelijke klachten mee die veroorzaakt worden door je sociale omstandigheden,dus je omgeving/leefsituatie.
Ik heb mijn fysio de term wel eens horen noemen, misschien kan die van jou het uitleggen.

Reageren

Bedankt voor je reactie, ik zal er zeker meer informatie over vragen aan mijn fysio.

Ik heb wel nog een vraag ik weet niet of iemand hier die kan beantwoorden…

Kan het dan eigenlijk een soort ‘herstelbelemmering’ zijn? En kan daar ook chronische pijn door ontstaan?

Reageren