Hallo

Ik zoch mijn vorige bericht terug kon het niet vinden. Blij en verdrietig ben ik blij dat ik nog leef na een coma van 36 uur na een hypo en verdrietig mijn lijst wordt steeds langer. Gister is er pots aan toegevoegd waarvoor ik heb geknokt..na een zwaar onderzoek gister ben ik vandaag gesloopt kapot veel pijn ook. Ik kom niet verder steeds niet de juiste arts steeds het gemis van een stukje kennis en ik wil zo graag altijd positief.
Mijn lijstje schommelende schildklier, B12 tekort, vitamine D tekort, extreem moe, pcos, pds, uitval na coma hypo linkerkant, slijtage rug/schouder, nekhernia, zware migraine aanvallen, fistel, astma, diabetes voor stadium, dubbele longembolie gehad, fistel, vitiligo en wat ik vergeet en nu gister pots wat ik toe kan voegen…paar keer out gegaan kelder ingevallen dacht men epelepsie.
Ik ben te zwaar en al op eigen kracht meerdere keren 30kg afgevallen steeds weer komt het gewicht erbij ik let op eet gezond, let op mijn eten. Artsen zeggen wij weten het niet meer, we missen kennis, draaien mij de rug toe. Nu een top team om me heen, maar ze weten het niet. De afgelopen maanden stond mijn lichaam in crisis kon niks meer was niet aanspreekbaar iedere arts zegt jou instelling heeft je gered daar kwam een coma over heen van 36 uur, corona erbij en ik moest van ver heel ver komen. Ik geef nooit op ik ben moeder, schrijf boeken en geniet van de mooie kleine momenten. Ik leef, maar zoek nog steeds een puzzelstukje. Ik zeg altijd er is iets mijn lijf protesteert en zegt ho stop mijn lijst word langer artsen weten het niet meer. Mijn arts nu dacht dat ik kanker had en hij zegt ik ben zo blij dat het niet is, lyme er is zoveel getest. En ik ga acheruit moet vechten en knokken tegen mijn lijf. Is er nog ergens een tekort of is mijn lijst domme pech….nu pots er weer bij komt weet ik het even niet meer. En er wordt nu gezegd ik moet een iizeren discipline hebben rusten trainen trainen rusten voor vooruitgang vallen op staan ups en downs alsof pots komt door conditie en gewicht.
Pots had ik ook toen ik 65 kg woog en ook met een goede conditie. Niemand kijkt naar de rest. Ik knok tegen zoveel meer en vooral die extreme vermoeidheid is het ergste. Moet ik blijven knokken ben artsen moe moet ik de stap nog maken elders naar een ander ziekenhuis. Mijn fistel zeer speciaal overal geweest en ene ziekenhuis doet een bepaalde operatie wel en een ander ziekenhuis hetzelde land doet het niet meer daar is de operatie achterhaald. Soms zijn ze in een ander ziekenhuis wel verder, kundiger….welke arts…welk ziekenhuis of heb ik gewoon echt domme pech…even zie ik het niet meer.
Het is ook voor mij niet meer te overzien.
Ik ben even mijn verhaal kwijt dat is fijn en hoop nog op tips soms zie je het zelf ook even niet meer.
Ik vraag er niet om, wil heel graag en zoek ook naar duidelijkheid.
Het is soms vreselijk zwaar, maar het leven te mooi opgeven te makkelijk.
Toen corona kwam zeiden bepaalde artsen dat overleef je niet dus toen ik corona kreeg was ik bang kwam er angst logisch en het was vreselijk zwaar moest zelfs aan het zuurstof kwam terug en nu zonder zuurstof..
Ik ben te vaak te ver over mijn grenzen gegaan zegt men en ik merk ook nu ik kan het niet meer alleen. Goede fysio, goed team van zorg, maar ik moet verder voorruit…

En mijn verhaal delen is fijn lucht op en hoop ook altijd nog op tips…ik geef nooit op nooit knok door tot mijn laatste adem…nu meerdere keren zoveel geluk gehad dankbaar dat ik er nog ben. Wel is het zwaar met 41 zo beperkt te zijn. Er volgt nog een eeg en emg onderzoek voor mijn uitval links kunnen ze daar nog veel uit halen?

Dank voor het lezen fijne dag en geef nooit op….💪🏻🍀

Sterkte met je verdere herstel en de acceptatie van wat blijvend is

Reageren