Hoi,

Ik heb besloten dat ik mijn verhaal (in zijn geheel) is ergens kwijt wil. Ik hoop dat het hier kan/mag, sorry als het dus verkeerd staat. Het kan zijn dat het totaal niet in chronologische volgorde is. Ik weet namelijk niet wanneer wat gebeurd is.
Ik werd geboren toen mijn zus 3 was. Rond die tijd zijn ze er ook achter gekomen dat ze autistisch is (wat altijd veel stress thuis heeft gegeven). Ik heb een periode altijd in haar schaduw gestaan. Wat zij deed, deed ik. Wat zij vond, vond ik. Wat zij dacht, dacht ik. Kortom, mijn hele doen en laten was hetzelfde als die van haar. Ik zag haar als mijn held. In die tijd had ik ook heel erg last van angsten. Ik was bang voor de dood tot de meest absurde dingen. Driftbuien waren ook totaal geen uitzondering. Nu voel ik me schuldig daarover, dat ik het mijn ouders zo lastig heb gemaakt, terwijl het voor hun al moeilijk genoeg was (met mijn zus en de depressieve buien van mijn vader). Vooral voor mijn moeder moet het erg lastig zijn geweest. Mijn driftbuien en angsten waren zo erg dat mijn ouders besloten om me naar een kinderpsych te sturen. Ik weet nog goed dat mijn moeder zei dat ik daar was voor mezelf, niet voor mijn zus. Ik vond die psych totaal niet aardig. Als ik er nu aan terug denk zou ik niet eens weten waarom. Het enige wat ik eraan heb gehad zijn de ontspanningsoefeningen die hij me heeft geleerd. Op mijn rug op de grond liggen, mijn ogen dicht, mijn hoofd leeg maken en al mijn spieren ontspannen. Ik voelde me zo totaal niet op mijn gemak met hem in de buurt. Zo.. kwetsbaar. Tegenwoordig lukken die oefeningen me niet meer als ik gespannen ben, ik krijg het er benauwd van. De driftbuien gingen na die psych gewoon door, misschien in wel wat mindere maten. Ik weet niet wanneer het is gestopt, maar nu heb ik er in ieder al heel lang geen last meer van.
Ik weet niet precies wanneer en waarom, maar op een gegeven moment ben ik uit de schaduw van mijn zus gestapt. (Volgens mij was dat in de periode dat ik werd gepest op school.) Ik denk niet dat ze dat helemaal kon hebben. Vanaf dat moment heeft zij een tijd achter mij aangelopen. Waar het maar kon zat ze me dwars. Duwde me omver, kleineerde me, maakte me duidelijk dat ze me niks waard vond enz. Van ruzies tussen ons kreeg ik altijd de schuld, zij kon er immers niks aan doen. Ik kan het beeld niet uit mijn hoofd krijgen dat ik op de mat bij de voordeur stond en mijn moeder tegen me aan het schreeuwen was, terwijl ik niks had gedaan. Vakanties waren altijd het ergst, maar daar weet ik eigenlijk helemaal niks meer van. Het gedrag van mijn zus tegenover over mij heeft volgens mij een behoorlijke periode aangehouden, waarna het langzaam minder werd.
Ik geloof dat ze ergens na of in die periode opeens een enorme interesse kreeg voor mijn lichaam. Ze kon haar ogen niet van me afhouden. Op een vakantie ging ze verder dan alleen kijken, ze zat aan me. Die vakantie is een groot zwart gat (net zoals alle andere vakanties), behalve dat ze aan me zat. Gelukkig was dat alleen iets van die vakantie.
Ik heb een keer geprobeerd om er met mijn ouders te praten over hoe het voor mij was/is, dat mijn zus autistisch is. Dat heeft helaas helemaal niets geholpen, ze werden boos. Ik moest me niet zo aanstellen, het was mijn hele leven al zo. Misschien hebben ze wel gelijk, ik moet me niet zo aanstellen. Maar dat is zo veel makkelijker gezegd dan gedaan.
Op het moment gaat het eigenlijk niet zo goed met me. Stemmingswisselingen. Ik voel me vaak depri, heb momenten dat ik het niet meer zie zitten. Ben enorm onzeker en verlegen (altijd al geweest). Doe mezelf pijn (niks ernstigs, krassen met mijn nagels op mijn benen). Heb problemen met eten, waarvoor ik naar de huisarts ben geweest. Die heeft me doorverwezen naar een diëtiste, maar eigenlijk wil ik dit helemaal niet. Ik wil niet mijn laatste beetje ‘houvast’ (het niet (voldoende) eten) kwijt. Ik ben er bang voor. Bang voor wat er allemaal boven komt als ik wel weer normaal eet. En op een of andere manier bang voor iemand die naar me luistert. Ik ben het niet gewend en kan er niet goed tegen. Als iemand interesse in me toont of te ‘dichtbij’ komt krijg ik altijd de behoefte om diegene weg te duwen, om me compleet af te sluiten.
Nu ik dit zo aan het opschrijven ben voelt alsof het niet mijn verhaal, mijn jeugd, is. Alsof ik dat van iemand anders aan het opschrijven ben en ik er totaal buiten sta. Als ik het teruglees lijkt het een verhaal van een wildvreemde, maar het is toch echt dat van mij.
Bedankt als het je hebt gelezen. Ik wou het gewoon even kwijt, niets meer en niets minder.

xx

Beste Nyne,

Het is al een hele stap dat je dit zo nu toch maar heb opgeschreven!!
Dit is nu voor jou juist het begin van een verwerkingsproces uit jou verleden. Je hebt niet voor niets behoefte om het op te schrijven.

Mag ik vragen wat je leeftijd is?? En woon je nog bij je ouders, of ben je er al een tijdje weg.

Gr. Louissa

Reageren

Hoi,

Bedankt voor je reactie. 🙂

Verwerkingsproces? Dat is vast niet fijn.. 😛

Ik ben 18 en ik woon nog bij mijn ouders. Wat voorlopig nog wel even zo zou zijn. Ik ga over een paar weken beginnen aan mijn studie, en blijf dus thuis omdat het dichtbij is. Of dat nou zo’n goed idee is.. maar goed.

xx

Reageren

Erg begrijpelijk jouw verhaal, en het feit dat je dit opschrijft en wilt herbeleven, geeft aan dat je in dit acceptatieproces en verwerkingsproces zit. Lucht het op, of worden de klachten erger? Overweeg je psychische hulp te vragen? Hoe zie jij dit proces verder?
Het valt mij op dat je wat zwak bent wat betreft jouw eigen wensen, behoeften, gevoelens en gedachten. Zou jij jouw verhaal nog eens uitgebreider kunnen vertellen, en dan meer vanuit de ‘ik-vorm’, dus zoiets als ‘ik wil’, ‘ik voel’ en ‘ik denk’…?

Reageren

Hoi,

Jij ook bedankt voor je reactie. 😉
Ik weet niet goed of op lucht. Ik voel me.. raar. Ik weet het niet.
Verdere stappen..? Dat durf ik niet.
Mijn wensen, behoeften, gevoelens en gedachten hebben er nooit echt toe gedaan. Ik vind het heel erg moeilijk om ze te omschrijven, of om te weten wat ik nou eigenlijk echt voel. Ik kan het natuurlijk wel proberen..

[quote]Ik heb besloten dat ik mijn verhaal (in zijn geheel) is ergens kwijt wil. Ik hoop dat het hier kan/mag, sorry als het dus verkeerd staat. Het kan zijn dat het totaal niet in chronologische volgorde is. Ik weet namelijk niet wanneer wat gebeurd is.
Ik werd geboren toen mijn zus 3 was. Rond die tijd zijn ze er ook achter gekomen dat ze autistisch is (wat altijd veel stress thuis heeft gegeven). Ik heb een periode altijd in haar schaduw gestaan. Wat zij deed, deed ik. Wat zij vond, vond ik. Wat zij dacht, dacht ik. Kortom, mijn hele doen en laten was hetzelfde als die van haar. Ik zag haar als mijn held.In die tijd had ik ook heel erg last van angsten. Ik was bang voor de dood tot de meest absurde dingen. Driftbuien waren ook totaal geen uitzondering. Nu voel ik me schuldig daarover, dat ik het mijn ouders zo lastig heb gemaakt, terwijl het voor hun al moeilijk genoeg was (met mijn zus en de depressieve buien van mijn vader). Vooral voor mijn moeder moet het erg lastig zijn geweest. Mijn driftbuien en angsten waren zo erg dat mijn ouders besloten om me naar een kinderpsych te sturen. Ik weet nog goed dat mijn moeder zei dat ik daar was voor mezelf, niet voor mijn zus. Ik vond die psych totaal niet aardig. Als ik er nu aan terug denk zou ik niet eens weten waarom. Het enige wat ik eraan heb gehad zijn de ontspanningsoefeningen die hij me heeft geleerd. Op mijn rug op de grond liggen, mijn ogen dicht, mijn hoofd leeg maken en al mijn spieren ontspannen. Ik voelde me zo totaal niet op mijn gemak met hem in de buurt. Zo.. kwetsbaar. Tegenwoordig lukken die oefeningen me niet meer als ik gespannen ben, ik krijg het er benauwd van. De driftbuien gingen na die psych gewoon door, misschien in wel wat mindere maten. Ik weet niet wanneer het is gestopt, maar nu heb ik er in ieder al heel lang geen last meer van.[/quote] Ik weet eigenlijk niet zo heel veel van die periode meer, ik was ook nog best jong. Ik voelde me nooit belangrijk. Mijn zus eiste altijd alle aandacht op, maar dat kon ook niet anders..[/quote]

[quote]Ik weet niet precies wanneer en waarom, maar op een gegeven moment ben ik uit de schaduw van mijn zus gestapt. (Volgens mij was dat in de periode dat ik werd gepest op school.) Ik denk niet dat ze dat helemaal kon hebben. Vanaf dat moment heeft zij een tijd achter mij aangelopen. Waar het maar kon zat ze me dwars. Duwde me omver, kleineerde me, maakte me duidelijk dat ze me niks waard vond enz. Van ruzies tussen ons kreeg ik altijd de schuld, zij kon er immers niks aan doen. Ik kan het beeld niet uit mijn hoofd krijgen dat ik op de mat bij de voordeur stond en mijn moeder tegen me aan het schreeuwen was, terwijl ik niks had gedaan. Vakanties waren altijd het ergst, maar daar weet ik eigenlijk helemaal niks meer van. Het gedrag van mijn zus tegenover over mij heeft volgens mij een behoorlijke periode aangehouden, waarna het langzaam minder werd.[/quote] Er is ook een tijd geweest dat ik hoopte dat ik geadopteerd was. (Dat moet ergens tijdens de periode hierboven zijn geweest.) Ik heb toen alle foto’s en mappen doorzocht die boven stonden, in de hoop iets te vinden wat er opwees. Ik denk dat ik gewoon een reden zocht waarom mijn ouders meer van mijn zus leken te houden dan van mij. Die reden vond ik niet. Maar wat was er dan, waarom gaven ze dan meer om haar dan om mij? De enige reden die ik kon bedenken was dat ik dan wel een heel erg naar en rot kind moest zijn. Dat ik het niet waard was om van te houden. Ik voelde me.. tja.. niet goed genoeg, en dat was ik ook steeds. Ik wilde dat ze evenveel om mij gaven als dat ze dat om haar deden, maar dat heb ik nooit bereken. Hoe ik ook mijn best deed, het was niet goed.

[quote]Ik geloof dat ze ergens na of in die periode opeens een enorme interesse kreeg voor mijn lichaam. Ze kon haar ogen niet van me afhouden. Op een vakantie ging ze verder dan alleen kijken, ze zat aan me. Die vakantie is een groot zwart gat (net zoals alle andere vakanties), behalve dat ze aan me zat. Gelukkig was dat alleen iets van die vakantie.
Ik heb een keer geprobeerd om er met mijn ouders te praten over hoe het voor mij was/is, dat mijn zus autistisch is. Dat heeft helaas helemaal niets geholpen, ze werden boos. Ik moest me niet zo aanstellen, het was mijn hele leven al zo. Misschien hebben ze wel gelijk, ik moet me niet zo aanstellen. Maar dat is zo veel makkelijker gezegd dan gedaan.[/quote] Steeds als ik het probeerde, mijn eigen gevoelens te laten zien, dan leverde dat dus niks op. Dan werden ze boos, teleurgesteld of weet ik het.

[quote]Op het moment gaat het eigenlijk niet zo goed met me. Stemmingswisselingen. Ik voel me vaak depri, heb momenten dat ik het niet meer zie zitten. Ben enorm onzeker en verlegen (altijd al geweest). Doe mezelf pijn (niks ernstigs, krassen met mijn nagels op mijn benen). Heb problemen met eten, waarvoor ik naar de huisarts ben geweest. Die heeft me doorverwezen naar een diëtiste, maar eigenlijk wil ik dit helemaal niet. Ik wil niet mijn laatste beetje ‘houvast’ (het niet (voldoende) eten) kwijt. Ik ben er bang voor. Bang voor wat er allemaal boven komt als ik wel weer normaal eet. En op een of andere manier bang voor iemand die naar me luistert. Ik ben het niet gewend en kan er niet goed tegen. Als iemand interesse in me toont of te ‘dichtbij’ komt krijg ik altijd de behoefte om diegene weg te duwen, om me compleet af te sluiten.[/quote] Als iemand te ‘dichtbij’ komt houdt het in dat ik het kan verpesten. Diegene teleur kan stellen, pijn kan doen, of hij mij. Reken er maar op dat zodra er iets te verpesten valt ik dat ook doe, helaas. Dat wil ik niet.

[quote]Nu ik dit zo aan het opschrijven ben voelt alsof het niet mijn verhaal, mijn jeugd, is. Alsof ik dat van iemand anders aan het opschrijven ben en ik er totaal buiten sta. Als ik het teruglees lijkt het een verhaal van een wildvreemde, maar het is toch echt dat van mij.
Bedankt als het je hebt gelezen. Ik wou het gewoon even kwijt, niets meer en niets minder.[/quote] Het is dus net of het niet mijn verhaal is. Alsof ik dat van iemand anders aan het schrijven ben, zo voorkom ik denk de emoties. En als ik dan ga schrijven hoe ik me bij iets voel kan ik er niet meer omheen.

Is dit trouwens wat je een beetje bedoelde, of niet?

xx

Reageren

Beste Nyne,

Fijn dat je hebt gereageerd!!

Goed van je om aan een studie te beginnen, wat ga je precies voor studie doen??
Je gaat je in ieder geval ergens op richten, je kiest iets wat je leuk lijkt voor later, plezier in je werk is het belangrijkst.
Ook zul je weer nieuwe mensen ontmoeten en er veel bijleren. Je geeft wel aan dat als mensen te dichtbij voor je komen dat je ze dan gauw weer van je af duwt, dit is iets wat jij de laatste jaren zelf (onbewust, begrijp me niet verkeerd) hebt aangeleerd. En dit moet je langzaam beetje bij beetje leren, iedereen leert hoe oud je ook bent, 😉

Je bent nog best jong, en als ik me in jou probeer te plaatsen, lijkt het net of je het gevoel hebt, altijd afgewezen te zijn door je ouders, zij jou niet geloven en de aandacht die je zus krijgt..

Eerst keek je tegen haar op, maar nu heb jij je eigen ik, je eigen ding, je bent nu gewoon jij

In het leven gebeuren er altijd weleens nare dingen bij de een wat erger dan bij de ander maar je moet het op een gegeven moment wel verwerken, en dit een plekje gaan geven

Ga nu voor je toekomst, je studie en ga er wat van maken want je kan het wel, nu sta je er ook alleen voor, dus dat kan je in de aankomende tijd ook

Je bent eigenlijk sterker dan je denkt, weleens gedacht om met iemand te gaan praten Hier kan je het ook met de Dokter over hebben, en niemand hoeft dit te weten, je bent niet gek als je naar zo’n speciaal iemand toe gaat, vele gewone mensen zitten niet lekker in hun vel, of hebben iemand dierbaars verloren, zitten in de knoop met zichzelf, hebben geldproblemen ze kunnen je met alles helpen zoveel mensen die met een psygoloog een gesprek aangaan

Het zal je echt goed doen

Ik hoor van je

Fijn weekend

xx Louissa

Reageren

Hoi,

Ik ga biologie studeren. 🙂

Ik kan niet met iemand (proffesioneel) gaan praten, dan moet ik het namelijk aan mijn ouders vertellen ivm de verzekering. En dat wil ik echt niet, dat gaat niet. Daarbij, als het net zo gaat als bij die kinderpsych dan hoeft het van mij echt niet.

xx

Reageren

Hoi,
ik heb vroeger veel dingen meegemaakt.
ik ben misbruikt toen ik 8 was 10 en 14. Het raakt mij erg. ik ben op nu 16 jaar.
ik ben ook 1 keer in elkaar geslagen door scooterboys op mijn 9de.
ik zit er veel in mijn hoofd mee.

Reageren

@Alias

Wat heftig!
Je zou naar je huisarts kunnen gaan en het daar vertellen.
Je huisarts kan je dan verwijzen naar de praktijkondersteuner om er verder over te praten en hulp bij het “een plekje geven”, zodat je er niet steeds aan hoeft te denken.
(Zowel huisarts als praktijkondersteuner mogen er met niemand anders dan jou over praten, tenzij jij daar toestemming voor geeft)

Reageren