Beste,

Een aantal maanden geleden zijn er genitale wratten geconstateerd. Het ging om 1 kleintje. Eigenlijk is mijn leven sinds deze dag niet meer het zelfde. Ik voel me soort van melaats, alsof ik nooit meer ‘normaal’ word. Ik voel me niet meer mooi en kan gewoon geen toekomst meer voor me zien.
Ben altijd erg bezig met uiterlijk dus dit is voor mij echt onbeschrijfelijk erg. Op internet lees ik uiteenlopende verhalen en kan daardoor geen rust vinden. Ik begrijp dat de situatie voor iedereen verschillend is maar ben door de wat vage uitleg niet ik staat om mijn leven te leven zoals ik hiervoor deed.

Vooral als ik lees dat het virus nooit meer uit Mn lichaam gaat ga ik echt kapot van binnen, alsof ik een levensbedreigende ziekte heb ofzo.

Moet ik nu echt mijn leven lang mezelf angstig gaan controleren in de spiegel? Zal ik nooit meer seks kunnen hebben zonder dat ik dit aan iemand vertellen? Dat is gewoon geen doen. Ik zou dit nooit aan iemand kunnen vertellen. Of is er nog hoop ik een normale toekomst?

Ik kan gewoon niet leven met de gedachte dat ik dit voor altijd heb, of dat ik andere mensen kan besmetten. Er wordt vrij luchtig over gedaan ‘Het kan wegblijven, maar ook terugkomen’.. ja uiteraard waar maar ik kan hier gewoon niets mee!

Als dit iets permanents is, dan weet ik niet of ik überhaupt nog wel zin heb in mijn leven. Seks en menselijkcontact is een groot en belangrijk deel, en van de verhalen die ik lees zal dit misschien wel de
van mijn leven verpest zijn.

Van genitale wratten heb ik niet zoveel verstand, maar ik denk, met alle respect, dat je de impact ervan wat overdrijft. Natuurlijk willen we er goed uitzien en ons schoon voelen, maar dat is niet altijd de realiteit. Genitale wratten zijn vervelend, maar nu ook weer niet zo’n heel erge SOA, dus het leven hoeft niet op te houden.

Ik denk dat je misschien wel wat gespreksondersteuning kunt gebruiken hoe in het leven te staan met deze situatie, misschien een psycholoog. Als je door deze wratten misschien wel geen zin meer hebt in het leven is dat best een big deal, daar mag je best over praten met iemand. Misschien kom je er achter dat er meer speelt.

In eerste instantie kun je natuurlijk altijd naar de huisarts gaan. Het is mij niet duidelijk of je die stap al hebt gezet.

Reageren