- Anoniem3 oktober 2016 om 06:40
Hallo allemaal,
Ik ben een meisje van 23 jaar en heb een relatie van iets langer dan een halfjaar met een jongen van 27. Omdat hij al alleen woonde en ik net ben beginnen werken en geld verdien, zijn we zo’n drie maanden geleden samen een appartement beginnen huren. We beseffen dat dit zeer snel is, maar voelen ons er zeer goed bij. Voelden althans, want ik begin soms te twijfelen of we elkaar niet te veel zien.
We hebben allebei in het verleden meerdere (puberale en oppervlakkige) relaties gehad en af en toe een onenightstand of fuckbuddy. Het was al snel duidelijk dat we beiden een hoog libido hebben en veel belang hechten aan seks. Een perfect match dus: veel experimenteren, open over seks kunnen praten, elkaars noden tegemoet komen, …Dit is veranderd sinds we zijn gaan samenwonen. Ik heb nog steeds bijna elke dag zin in seks maar hij wijst me steeds weer af. Kussen en knuffelen vindt hij leuk, maar vanaf dat ik initiatief neem om verder te gaan, breekt hij dit abrupt af. Als ik hem vraag wat er is, antwoordt hij dat hij moe is en stress heeft. Hij werkt inderdaad lange dagen en in zijn familie doen er zich enkele problemen voor ivm een erfenis. Ik begrijp dat hij hier mee zit, maar hij kan hier met mij moeilijk over praten en ik weet niet hoe ik hem kan helpen. Voor mij hoeven we uiteraard niet elke dag seks te hebben, maar 1x per week vind ik wel veel te weinig, zeker voor een koppel dat nog maar een half jaar samen is. Ik heb al heel veel geprobeerd om hem terug zin te doen krijgen: aandringen, net niet aandringen, me sexy kleden voor hem, voorstellen dat hij gewoon mag liggen en verder helemaal niets hoeft te doen, porno opzetten,… Soms krijgt hij lichamelijk dan wel zin (jullie snappen wel wat ik bedoel) maar zelfs dan nog draait hij zich plots om of doet het licht uit. Als hij dan – na lang aandringen langs mijn kant – zegt wat er scheelt, dan blijkt zijn hoofd er gewoon niet naar te staan. Hij zegt me vaak genoeg op zo’n momenten dat het niet aan mij ligt en hij me nog steeds aantrekkelijk vindt, maar dit voelt zo niet voor mij. Als ik hem vraag wat ik kan doen om te helpen, antwoordt hij dat het probleem bij hem ligt. Ik voel me steeds meer onzeker, gefrustreerd en soms zelfs heel erg kwaad. Hoe los ik dit op? Moet ik het maar gewoon los laten en een hele tijd geen initiatief meer nemen? Moet ik er met hem een serieus gesprek over hebben en zeggen dat het zo niet meer kan? Zou ik hem aanraden om hulp te gaan zoeken, iemand om mee te praten over zijn problemen? Zou het helpen als ik hem ruimte en tijd geef door terug thuis te gaan wonen? Misschien zijn we toch te snel gaan samenwonen. Ik heb deze vragen ook aan hem gesteld, maar krijg hier geen eenduidig antwoord op.
