Eigenlijk beetje zelfde vraag als van vorige schrijfster maar toch eigen verhaal natuurlijk…
Vorig jaar december heb ik iemand leren kennen, alles ging goed, vlot, we voelde ons goed, hij wou dadelijk mee naar mijn familie, ik mocht naar de zijne, …
Ik was wel wat onzeker want hij had een relatie achter de rug van 17 jaar en een dochter van 10 jaar.
Ik ben toen mss wat onzeker geweest, 100x vragen ‘ge gaat toch niet terug naar Mieke?’, ‘Mieke is schoner als mij’, … Ik zei ook dat hij zich niet mocht forceren want zo een relatie kruipt niet in je koude kleren en de relatie was ook nog eens gedaan doordat Mieke hem bedrogen had.
Hij bleef beweren dat hij heeeeel graag bij me was, zag een toekomst voor zich, …
Na een maand heb ik ook zijn dochter leren kennen, ben bij nieuwjaar bij zijn familie geweest dus ça va.
Na een 3-tal maanden zag hij me graag, maar er klopte toch iets niet, ging te snel voor hem, misschien eerst vrienden zijn en dan hopelijk terug meer.
Op dat punt dat ik al veel verder dan ‘vrienden’ dus lukte niet.
Ik mocht vanaf toen niet meer komen als de dochter er was, maar om de 14 dagen, wanneer zij bij haar mama was, ging ik wel nog langs … we gingen samen op restaurant, wandelen, bij zijn thuis of mijn thuis eten of tv zien, we bleven nog bij elkaar slapen, hadden soms nog wel eens sex … wel enkel in het weekend en om de 14 dagen. Smsjes elke dag.
Na een hele tijd is de sex gestopt, mocht ik wel terug de dochter zien en deden we dingen samen …
Nu is het al weer een hele tijd geleden dat ik de dochter heb mogen zien, sex heel af en toe als ik goed zeur want uit zichzelf zal hij niets doen. Ik blijf wel nog altijd slapen. Hij zegt nu opeens dat ik zijn type niet ben, dat hij al langer zegt dat we vrienden zijn (wat klopt maar in’t begin met het gedacht op ooit terug meer) en hij zegt nu dat hij niet terug zal komen, dat hij gewoon een ander zal kiezen wanneer hij klaar is voor een nieuwe relatie … want dat was het beginprobleem, dat hij toch nog niet klaar was voor een relatie na die lange relatie van 17 jaar…
Wat doe ik nu? Ik zie hem doodgraag, zie het leven met hem en zijn dochter compleet zitten, we passen wel goed samen, hebben het leuk samen, ik voel me voor de eerste keer in mijn leven mezelf in een relatie …
Waarom kan hij nu niet inzien dat we het goed hebben samen en dat je van een schonere tafel niet kan eten en dat een ander daarom niet beter gaat zijn…
Ik hou van die mens en wil hem niet kwijt … ook al is dat eigenlijk al gebeurd. Wat kan ik best doen?

andersom natuurlijk 🙂

Reageren