- V.4 maart 2026 om 10:28
Hallo allemaal,
Ik zit in een zeer moeilijke situatie, waarover ik mijn verhaal kwijt wil. Ik vind het zelfs lastig om met mijn psycholoog te bespreken, omdat ik toch schaamte ervaar. Vandaar dat ik het nu van me af ga schrijven. Hopelijk hebben jullie tips voor mij hoe om te gaan met deze situatie.
Ik heb een relatie van 18 jaar met mijn vriend. Huisje, boompje, beestje. Ergens was ik altijd wel gelukkig met zo’n stabiele relatie waarin ik hem helemaal vertrouwde en al die jaren gewoon nog kriebels voelde. We hebben dezelfde vrienden, hobby’s etc. Natuurlijk hadden we onze down-momenten. We zijn in de afgelopen jaren veel familieleden verloren. Verder is het zo dat hij een vorm van autisme heeft (pdd-nos). Een man met een gebruiksaanwijzing, maar altijd vond ik hier wel mijn weg in. Recent ben ik erachter gekomen dat hij ook de diagnose zwakbegaafdheid heeft. Iets wat ik niet zozeer achter hem zocht, maar alle vreemde gewoontes toeschreef aan zijn autisme.
Lang verhaal kort, in april 2024 ben ik erachter gekomen dat hij contact had met andere vrouwen via een seksdating-site. Volgens hem was dit alleen erotische chat en zo nu en dan een belletje. Hoe moeilijk ik het ook vond, ik heb dit door mijn vingers gekeken. Ik wou onze relatie niet meteen opgeven omdat we zo lang samen zijn en er toch liefde is en wij veel hebben meegemaakt. In april 2025 heb ik een van zijn telefoonnummers uit zijn telefoon nagetrokken. Ik ben er toen achter gekomen dat het toch niet alleen chatcontact en bellen was. Het komt erop neer dat hij 2,5 jaar een dubbelleven had. Hij kwam in parenclubs waar hij met meerdere vrouwen seks heeft gehad. Ook heeft hij daar een vrouw leren kennen waar hij 1 jaar lang een soort van relatie mee had. Op de momenten waarvan ik dacht dat hij gezellig met een collega naar de sauna was, zat hij dus bij andere vrouwen. Mijn vertrouwen in hem is zo ernstig beschadigd momenteel. Ja, we zijn nog samen. Dit omdat hij mij beloofde dat hij hier echt mee zou stoppen, hulp zou gaan zoeken en hij zich besefte dat hij echt fout bezig was en mij niet kwijt wilt. Nu is zijn hulp bij de praktijkondersteuner GGZ bijna afgelopen, omdat dit maar een traject is van 8-9 sessies. Verdere hulp wilt hij wellicht niet omdat hij in de overtuiging is dat hij het wel goed vind gaan en hij echt niet meer vreemd zou gaan. Ik ben zo hopeloos momenteel. Hulp van een professional vind ik essentieel. We hebben vanalles besproken, zelfs een open relatie. Dit ziet hij echter niet zitten omdat hij zelf erg jaloers is. Momenteel zit ik ook zonder werk. Zelfs al zou ik met hem uit elkaar gaan, het huis zou ik graag willen behouden vanwege emotionele waarde. Het lijkt erop dat hij me helemaal heeft leeggezogen van alle energie en ik gewoonweg niet meer weet hoe ik alles moet aanpakken. Ik ben gewoon op. Vooral omdat ik ook denk dat we niet in alle vrede uit elkaar kunnen gaan en ik de steun van mijn overleden moeder mis en al mijn familieleden die vrij recent zijn gestorven allemaal. Wat moet ik nu?
