Voor diegene die mijn bericht hebben ingelezen, alvast dank hiervoor.

Ik probeer een levensloop van 11 jaren relatie kort samen te vatten.

Ik leerde mijn partner 11 jaar eerder kennen (vanaf dan is hij bij me ingetrokken). Op de eerste avond bevroeg hij me om een kindje samen, dat heb ik nog 6 maanden uitgesteld. Hij was een periodieke drinken, ik was toen nog erg jong en begreep niet veel van deze problematiek. Ik was tot over mijn oren verliefd en zou werkelijk alles voor hem gedaan hebben. Achter 6 maanden raakte ik in verwachting maar zijn drankprobleem nam toe. Bij de geboorte van onze zoon was hij beschonken in het moederhuis en wanneer ik de afdeling mocht verlaten liet hij me 6 uren wachten met een pasgeboren kindje. Hij zou de wagen van de parking halen en ons meenemen naar huis. Hij is 6 uur later toegekomen en was behoorlijk aangeschoten. Met een pasgeboren kindje en een dronken vader reed hij ons naar huis… in die tussen periodes verdween hij vaak ettelijke dagen, hij verzuimde zich dan in de drank en belande vervolgens tegen de grond op straat of kwam terecht in het ziekenhuis. Ik werkte destijds voltijds in de zorg en werkte onregelmatige uren. Ik heb mijn werk moeten stoppen omdat mijn partner onze zoon “vergat” op te halen van de crèche of zelfs gewoon achter liet op de straat als hij besloot zijn drankje te nemen. Zo heb ik eerder alarmerende telefoons gekregen van de crèche of sympathieke buren die onze zoon in huis namen.

Zo ging zijn getoxiceerde periode voor een 6 tal jaar door. De eerste 3 jaar verzweeg ik dit voor iedereen omdat ik me ervoor schaamde. Het waren erg zware jaren en ik heb veel met hem meegemaakt. Hij trok soms naar zijn ex vrouwen (4 verschillende vrouwens waarbij hij ook een kind van had), reed onze voertuigen stuk, belanden op de straat na herrie die hij gemaakt had, kwam me dronken opzoeken (ik moest telkens de zoon elders brengen), veel leugens en bedrog maar het ergste dat kon gebeuren gebeurde ook die ene dag. Hij had me fysiek van de grond getild en tegen onze wagen aangegooid. Omdat toen een vriendin me de kans aanbood van hem weg te gaan had ik er voor mijzelf ook een punt achter gezet. Ik was duidelijk en trok alles niet langer. Mijn partner ging op mijn stee-vast besluit in opname.

Deze opname heeft ons wederom bij mekaar gebracht, inmiddels is hij 4 jaar clean. De daarop volgende 5 jaar ben ik gaan zorgen voor hem. Ik richten een bedrijf op waar we samen de arbeid konden verrichten en dit met het oog op hem te kunnen ondersteunen en bij te staan als hij het moeilijk zou hebben. Echter in al die jaren heeft hij een ziekelijke jaloezie die nooit een plekje gekregen heeft. Hij beschuldigd me vaak van bedrog en wantrouw. Het zijn beelden die hij zichzelf maakt in het hoofd en dan precies werkelijkheid worden. Deze reflecteert hij dan vervolgens naar mij toe. Die jaloezie heeft lang bijzaak geweest omdat het alcoholisme toen zwaarder door woog.

Een 3 tal weken deed zich opnieuw zo een incident voor. Omdat we hier tegen een probleem aanliepen met de paarden was ik genoodzaakt een oplossing te zoeken. Deze oplossing was op locatie en van huis weg. Het dwingde me ertoe ettelijke keren tot daar te gaan. Al snel voelde ik zijn argwaan opkomen, hij begon mijn gsm vaker te controleren, timde wanneer ik vertrok en terug kwam, heel duidelijke signalen voor mij. Als ik erover met hem in dialoog wilde gaan verteld hij me dat ik het me verbeeld, dat het tussen “mijn 2 oren” zit. Zelf weet ik telkens beter. Ik wist dat de bom weer zou barsten, ik wist gewoon niet wanneer. En zo gebeurde het weer. Ik kwam thuis en moest weer alles opbiechten, ik zou hem bedrogen hebben en hij maakte zich erg boos.

Waar ik mij de meeste zorgen om maak zijn de handeling die hij gebruikt. Ik herken een patroon zoals voorheen als hij dronk. In het begin gaat hij zijn stem verheffen, dan beweegd hij met zijn armen en vervolgens gaan we eindigen in fysieke agressie. Dit laatste incident bracht hem met zijn wijsvinger tot aan mijn neus en met een dreigende stem “ik maak jullie kapot”. Hier lijken bij mij wederom de alarmbellen af te gaan.

Na dit incident ben ik echt gaan nadenken en hoe meer ik bij de dingen stil stond hoe meer ik besef dat deze persoon mij geheel geïsoleerd heeft. Ik mag eigenlijk nergens heengaan, hetzij naar een speeltuin alleen met de zoon ofzo. Alle mensen waarmee ik in contact ben gekomen beschouwde hij als “niet goed voor mij” telkens wanneer ik een ervaring wil opdoen sluit hij die deuren voor mij. Ik merk nu ook meer dan eens dat hij de tuin vol met dieren gezet heeft op mij hier binnen deze 4 muren te houden. Wanneer we even niet samen zijn gaat mijn telefoon voortdurend met oproepen van hem. Geen fijne gesprekken, eerder controle. Zekerheid dat ik nog steeds in huis ben…

Ik ben dit alles opeens heel klaarhelder gaan zien omdat de plaats waar ik naar toe moest met de paarden echt openbaarlijk was. De mensen zijn vriendelijk, goedlachs het gaf me een opmerkelijk fijn gevoel. Dit wilde hij opnieuw met zijn daden en wantrouwen gaan ontnemen.

Nu ben ik aanbeland op een punt in mijn leven waarbij ik echt opzoek wil gaan naar de juiste keuzes voor mijzelf. Mijn partner draagd mij op handen maar ik voel me gevangen in een gouden kooi en momenteel voelt alles ook erg verstikkend. Ik voel me eigenlijk eenzaam en lijk niet veel meer van mij zelf te herkennen. Ik vraag mij af of ik deze man eigenlijk in werkelijkheid ken.

2 jaar geleden kwam er opeens het bericht van hem dat hij ook nog een tweeling heeft van bij een andere vrouw, inmiddels heb ik de kinderen mogen leren kennen. Dit heeft hij 9 jaar voor me verzwegen. Ik heb hem dit zeker bevraagd toen een vrouw me op de schouder tikte en me vertelde “pas op ik heb 2 kinderen van hem” desondanks heeft hij dit al die jaren blijven ontkennen.

Ik heb het gevoel dat ik zorg voor 6 + kinderen 3+ kleinkinderen, mijn partner en onze zoon samen… we hebben een groot leeftijdsverschil, weliswaar 18 jaar. Echter heeft nooit deze leeftijd een rol gespeeld.

Het lijkt of een deel van mijn leven voorgelogen is, gemanipuleerd, ik kom er zelf met mijn hoofd niet altijd bij. Er schuilt ook wel iets moois in hem, iets zorgend…

Ik hoop met dit schrijven dat iemand zich herkend in dit verhaal, dat mensen me kunnen adviseren. Ik ben op eigen initiatief na dit laatste incident bij een relatie therapeute binnen gestapt, ik heb geen medewerking. Naar zijn gevoel kan hij de dingen zelf oplossen. Mij doet het wel deugd erover te praten.

Na jou lange verhaal een heel kort antwoord:

Kies voor jezelf, want hij zal NOOIT voor jou kiezen…….

Reageren