Partner ongelukkig in vluchtmodes

Hallo,
Ik ben een vrouw van 30 met partner en een dochtertje van net 1 jaar. We zijn ruim 3 jaar samen en waren dolgelukkig met elkaar. Nu geeft mijn partner aan niet gelukkig te zijn, stress ervaart en zichzelf kwijt is. De vraag waarom hij zich zo voelt kan hij niet beantwoorden . Of het aan onze relatie ligt kan hij ook niet beantwoorden.
Mijn partner komt oorspronkelijk uit Griekenland ( moeder met bipolaire stoornis en vader met soms losse handjes) en is in 2019 naar Nederland gekomen voor zijn ex-vrouw en is heel snel getrouwd. Die relatie is stuk gelopen omdat hij ook toen zichzelf kwijt was, zich een robot voelde die zij bestuurde. Uiteindelijk online bevestiging , goedkeuring gezocht bij andere. Daar kwam ze achter , hij is naar de psycholoog geweest en toen gescheiden.

Als ik vraag of ik iets kan doen of als het aan mij ligt zegt hij van niet. Zegt hij dat ik de liefste persoon ben die hij ooit heeft ontmoet en dat onze relatie heel anders is. Wel zegt hij dat hij merkt dat hele kleine subtiele dingetjes hem soms herinneren aan oude routines uit de vorige relatie. Ook zegt hij het het iets anders aanvoelt dan in het begin maar dat hij heel veel van me houd. Hij is heel erg bezig met mijn gevoel en is heel gevoelig. En als ik aangeef dat ik de situatie lastig vindt voelt hij zich nog slechter omdat het in zijn ogen allemaal zijn schuld is. Voelt zich heel schuldig. Probeer mijn emoties voor me te houden omdat hij zich anders slecht voelt. Dit houdt ik natuurlijk niet eeuwig vol en soms bespreek ik het dan toch maar. Dat zijn dan hele emotionele gesprekken voor beide.

Inmiddels geeft hij aan weg te willen. Gewoon alleen zijn en even weg van deze wereld, rust. Dat zegt hij is het beste voor hem. Als ik vraag of dat betekent dat we dan maar uit elkaar moeten denkt hij misschien van wel. Bij de vraag waarom heeft hij geen antwoord en geeft nog steeds aan dat het niet aan mij ligt. Maar ook geeft hij aan eigenlijk helemaal niet te weten wat het beste is dus echt stappen nemen doet hij ook niet.

Zou het een terugkomend iets zijn in zijn relaties? Als ik hem vraag of het verlangen naar alleen zijn een manier van vluchten zou kunnen zijn en of dit niet iets is dat voor hem steeds weer opnieuw zou kunnen terugkomen in toekomstige relaties zegt dat het best zou kunnen kloppen.

Op heel veel vragen zegt hij weet ik niet. Door eerdere ervaringen met een psycholoog wil hij eigenlijk niet naar de dokter. Hij wil die put niet opentrekken zegt hij en is bang. Als ik hem vraag of hij dat voor zichzelf en ons gezin toch zou willen doen zegt hij dat hij het alleen voor ons doet en het dan weer voelt alsof hij geen keus heeft/ geen mening heeft. Hij heeft overigens ook een ontzettend laag zelfbeeld.

Ik zou graag willen dat hij toch eerst uitzoekt waarom dit nu gebeurt en waarom hij zich zo voelt. Er is nu namelijk zo veel onduidelijk. Misschien depressie door onderliggend trauma vanuit de jeugd? Codependency?Ligt het aan onze relatie en is daar echt moeilijk iets aan het doen dan kan hij altijd nog weg.

Bedankt voor het lezen van dit lange verhaal. Heeft iemand advies?
Het voelt alsof we helemaal klem zitten aan alle kanten.
Voor ons dochtertje / ons gezin vind ik de stap om op dit punt uit elkaar te gaan ook we heel heftig.

Groetjes D