Ik ben een man van 61 jaar. Ik ervaar de laatste jaren steeds meer spijt van hoe de dingen in mijn leven zijn gelopen.
Al in mijn pubertijd wist ik dat ik op mannen val (toen jongens). Toen ik 16 was werd ik lid van een sportclub, waar ik al snel vriendschap sloot met een één jaar jongere jongen. We konden heel goed met elkaar overweg en ik voelde me erg tot hem aangetrokken. Hoewel ik toen al twijfelde aan zijn geaardheid, want hij had een vriendin. Een jaar later sliep ik bij hem, omdat we best een eind uit elkaar woonden. Ik kon het niet langer verzwijgen en bekende verliefd op hem te zijn. Ik verwachtte boosheid, maar in tegenstelling daarvan ging hij bij me op bed zitten, vroeg me te gaan liggen, ging bovenop me liggen en begon mij te zoenen.
Om het verhaal kort te houden: ik werd smoor- en smoorverliefd op hem en zelfs nu nog zie ik hem als de grote liefde van mijn leven. Daarna hebben we nog meerdere keren samen geslapen en gevreeën.
Door de jaren heen werd dit minder, maar we bleven wel boezemvrienden en waren dag (en vaak nacht) bij elkaar. Ik merkte wel dat het vrijen steeds vaker uit bleef tot mijn spijt. Pas toen ik een jaar of 26 was, barstte de bom. We hadden al meerdere keren gesproken over samenwonen, maar op een dag liet hij weten dat niet meer te willen en hetero te zijn. Het brak mijn hart en oh wat ik heb toen een ongekende partij verdriet gehad! Ik was er kapot van, ziek, in paniek etc. Nog veel met hem gesproken, maar het was gewoon over wat de liefde van zijn kant betreft. Kort daarna ontmoette ik via mijn werk een vrouw van mijn leeftijd en ik heb me toen helemaal in die relatie gestort, we zijn gaan samen wonen, getrouwd en kregen 2 kinderen (die nu allang volwassen zijn).
Hoewel ik helemaal in mijn gezin opging en het echt goed naar mijn zin had, liep het toch mis. Seksueel was het namelijk heel matig tussen ons. Dat kon zij niet langer verdragen en ze ging vreemd en is uiteindelijk vertrokken. Ik bleef alleen en heb daarna nooit meer een relatie gehad.
Niemand buiten die vriend heeft ooit geweten van mijn homoseksualiteit.

Nu, vele jaren later, kijk ik terug op mijn leven en barst ik van de spijt over vroeger. Dat ik zó lang aan die jongen ben blijven hangen, terwijl ik eigenlijk wel wist dat het niks zou worden. Dat ik zo nodig moest trouwen met een vrouw, terwijl ik wist dat ik homoseksueel ben. Spijt van mijn kinderen heb ik zéker niet. Ze zijn prima terecht gekomen en we hebben allemaal een goede band!
Ik heb een leuke baan, goed inkomen en een mooi huis. Maar die spijt….Stel dat ik destijds wél uitgekomen was voor mijn geaardheid en opzoek was gegaan naar een gelijkgestemde vriend? Nu voel ik me oud en “te laat” om het tij nog te keren.
Misschien is dat niet zo hoor, maar ik durf er niks mee te doen, uit angst om mijn kinderen te kwetsen. Wat zullen die wel denken als ik er voor uit kom, op mannen te vallen? Ik wil niet dat ze zich ongewenst voelen!

Wat moet ik hier nu mee? Ik raak er regelmatig over in paniek, ook al omdat het verleden nu eenmaal niet overgedaan kan worden….

Beste Jan,
Wat vreselijk voor je. Alhoewel je een stel prachtige kinderen hebt kent iedereen dus maar een klein deel van je.
Weet dat je echt niet de enige bent!

Ik worstel met hetzelfde. Twee van mijn kinderen zijn nog in de middelbareschool-leeftijd en ik maak mij vreselijk zorgen of die niet ontzettend gepest gaan worden als blijkt dat hun vader homo is. Tegelijk wil ik heel graag uit de kast.
Steeds meer merk ik dat ik niet langer bang wil zijn om mijzelf te laten zien. Ik voel ook dat ik het wel ga doen, ook al zal ik mijn vrouw hier waarschijnlijk heel veel pijn mee doen.
Voor jou: je kinderen zijn volwassen, zij zullen het er waarschijnlijk wel even moeilijk mee hebben maar zij willen natuurlijk ook gewoon dat jij gelukkig bent! Je doet er toch niemand kwaad mee?! Met in de kast blijven zitten doe je wel jezelf kwaad: Ieder mens is het waard om ten volle te leven. Jij mag dat ook.

Ik heb veel aan de podcasts “Out Late with David” en “Graying Rainbows” en op outlatewithdavid.com vind je er veel over te lezen.

En je bent zeker niet “te laat”! Het is jammer van de voorbije tijd maar je hebt nog flink wat jaren te gaan. En er zijn veel meer mannen van jou leeftijd die gezelschap zoeken. (Naast de jongere mannen die juist op oudere mannen vallen.)
Ga anders een keer naar een CoC avond, als je het eng vind ga dan eerst eens in een stad wat verder weg waar je niemand kent.

Heel veel sterkte en wees goed voor jezelf!

Reageren