Hallo Jasper, ik denk dat doordat jij het uitgemaakt hebt, je je daar onbewust toch vreselijk rot over voelt. Het ligt je letterlijk zwaar op de maag. Liefdesverdriet hebben is absoluut niet leuk, maar ook al heb jij er geen (of minder) last van, dat wil niet zeggen dat je er niet mee zit. Ik denk dat je het gewoon tijd moet geven. Ook tijd heelt alle wonden. Trouwens, interessant wel dat Aikido!

Groetjes Roos

Ik heb net hetzelfde, ik eet thuis super, maar eens er vreemde bijzijn krijg kk braakneigingen. Echt niet leuk. Ik kan na 1.6 jaar nog steeds niet met mijn vriendin eten. Ik weet niet wat het is

Beste Jasper,

Ik zie dat deze forum uit 2012 is en dat je toen nog 18 was. Ik zit in een exact dezelfde situatie en ben benieuwd of je een oplossing hebt gevonden.

Groeten,

Linda

Hoi Jasper, mijn vriend heeft hier ook last van. Hij heeft bij een voedingsdeskundige gezeten, maar dit heeft niet geholpen. Nu is hij doorverwezen naar een psycholoog, het is afwachten wat daaruit komt. Is dit ‘probleem’ bij jou ondertussen over? Zo ja, hoe?
Groetjes

Jaren geleden heb ik exact hetzelfde gehad. Uiteindelijk was het een angststoornis en geen eetstoornis. Ik heb eerstelijns zorg bij de psycholoog gehad, daarna tweedelijns omdat het probleem behoorlijk ernstig was en verder behandeld moest worden. Na jaren therapie m.b.v. ondersteuning van medicatie, gaat het gelukkig al jaren goed en kan ik gewoon eten met anderen erbij, in een restaurant of gewoon thuis etc. Zelf heb ik dit probleem lang aangekeken en gedacht dat het vanzelf over zou gaan: dat ging het niet. Professionele hulp heeft geholpen, dus iedereen die hier ook last van heeft raad ik echt aan de stap te nemen om naar de huisarts te gaan, en daarna naar de psycholoog. Vaak kan je het toch niet helemaal zelf oplossen en heb je een zetje in de juiste richting nodig.

beste sjoerd, ik kamp nu een tijdje met deze problemen en zou graag willen weten welke medicatie je neemt. ik pak nu zelf ook pilletjes maar zou willen weten of ik andere medicatie zou kunnen voorstellen aan mijn psycholoog

Dat moet je dan gewoon met je psycholoog bespreken

Hey!

Ik ben Julie en ik ben 15 jaar. Ik ben al heel lang aan het zoeken naar iemand met dezelfde symptomen als ik. En die heb ik nu gevonden!

Als ik opsta komt er opeens stress. Ik krijg stress als ik aan eten denk en wanneer ik alleen zou eten, is er geen probleem. In de avond kijk ik met mijn mama wel naar een serie dus dan heb ik er ook niet echt veel last van. Maar op restaurant gaat het helemaal mis… Toen ik met mijn mama op restaurant was, kreeg ik een soort aanval ofzo waardoor ik ineens stress kreeg en niet meer deftig kon eten.

Weet iemand hoe ik dit kan oplossen, want ik vertrek bijna op vakantie en ik ben bang dat ik de hele vakantie voor mijn ouders zal verpesten met mijn probleem.

Groetjes
Julie

@Julie

Voor je vakantie zul je het helaas niet op kunnen lossen.
Ik zou het in ieder geval met je ouders bespreken, dan kunnen zij er rekening mee houden door bijvoorbeeld of zonder jou uit eten te gaan of naar een rustig plekje waar minder mensen zijn.
En zoals eerder genoemd is, een psycholoog kan je helpen er mee om te gaan, vraag je huisarts een verwijzing naar een psycholoog voor hulp.

Bedankt voor het antwoord.

Ik durf het echter niet goed te vertellen aan mijn ouders, omdat ze mij niet snel geloven. We gaan sowieso nooit bij de dokter als ik ziek ben. Dus ik weet niet of ze mij wel zullen geloven.

Je kan ook zonder je ouders naar de huisarts om dit te bespreken en te kijken welke oplossing er mogelijk is.

Ja maar hoe doe ik dat?

De huisarts bellen en een afspraak maken voor het spreekuur. Eventueel kan je telefonisch met de assistent(e) al bespreken waar je mee zit en dat je niet weet wat je ermee moet.

Als jij enig begrip van je ouders wilt, is de enige manier om dat te krijgen, er met ze over praten.
Of zelf een afspraak maken bij de huisarts en vragen of de huisarts er met je ouders over wil praten.
Als jij therapie zou gaan volgen om van je "probleem" ( het is echt een sociale angst/stoornis waar veel meer mensen last van hebben, dus echt een aandoening, die met therapie genezen kan worden of in ieder geval makkelijker leefbaar kan worden) ,dan zul je er ook met je ouders over moeten praten.
Want in die therapie leer jij o.a. je grenzen aangeven, dus "nee" zeggen tegen situaties die je onprettig vindt.
Dan is het voor jezelf prettiger als je omgeving weet wat er bij jou speelt en waarom jij op een bepaalde manier reageert.

Oke dankjewel voor het antwoord. Ik zal proberen met mijn ouders te praten.

Groetjes
Julie