In mijn bijna 63 jarige leven heb ik een aantal vervelende dingen meegemaakt. Vanaf dat ik een jaar of 12, 13 was, hadden mijn ouders altijd ruzie. Beiden gingen vreemd en vanaf mijn 15e kwam er veel geweld tussen hen bij kijken, waarbij ik er regelmatig tussen moest springen en een aantal malen zelfs de politie moest bellen. Ik werd door beiden gepusht partij te kiezen en moest regelmatig met mijn vader mee om te kijken wat mijn moeder uitspookte. Mijn schoolopleiding ging er door mis (kwam later weer goed, maar toch).
Mijn moeder was regelmatig perioden weg en dan wisten mijn vader en ik niet waar ze was. Communicatie met haar verliep dan via andere mensen. Uiteindelijk zijn ze gescheiden en dat bracht heel veel rust. Ik ben uiteindelijk getrouwd en vader van kinderen geworden. Dat huwelijk ging fout door overspel van de kant van mijn ex en er volgde een scheiding. Dat had zúlke onwrichtende gevolgen op mijn gezin, dat ik mijn hoofd er op mijn werk niet meer bij had. Ik had mezelf opgewerkt tot een hoge functie en helaas had ik te maken met een manager die er uiterst gemene streken op nahield, iets wat ik hier verder niet zal bespreken, maar wat voor velen onvoorstelbaar zou klinken. Uiteindelijk wist hij me op een vervelende fout te pakken en voor ontslag te zorgen. Daar raakte ik zo door in de put en zat ik zo vol woede en wraakzucht, dat ik jaren niet kon opbrengen weer te gaan werken. Ik had bovendien de zorg voor twee toen nog jonge kinderen die bij mij woonden. Uiteindelijk is dat gelukt en heb ik weer een fijne baan waar ik nu alweer een jaar of 10 werk. Alles is achter de rug, de kinderen zijn volwassen, ik ben op weg naar mijn pensioen en heb geen problemen meer, op geen enkel vlak.

Maar toch is daar de voortdurende onrust en angst dat het wéér mis kan gaan…Ze kunnen me nog zó vaak zeggen dat dit onnodig is, maar die angst is er altijd. Het bedrijf waar ik nu werk, voelt als een warm bad en de leiding is ontzettend vriendelijk en empathisch. Maar toch ben ik op iedere te van de dag op mijn hoede en bang om ook maar de kleinste fout te maken.
Steeds weer doemen de schrikbeelden uit het verleden op.
Ik wil daar van af, want het hindert mij om ongedwongen te kunnen genieten van mijn huidige leven. Die band met het verleden is een ongekende storende factor.
Wat kan ik het beste doen? Met de reguliere GGZ heb ik niet zoveel goede ervaringen, dat heeft mij destijds nauwelijks geholpen.

Je zou naar een vrijgevestigde psycholoog kunnen gaan. Overleg met je zorgverzekeraar hoe dat met vergoedingen zit.

Reageren