ik heb sinds 1,5 mnd last van paniekaanvallen met daarbij gig hartkloppingen en de angst om dood te gaan. Slikte al jaren 20mg paroxetine maar dacht eind vorig jaar wel met minder te kunnen. Nou niet dus, sinds 4 weken weer op 20mg. Ging vorige week eigenlijk wel weer beter maar sinds het weekend weer helemaal mis met nu ook huilbuien. Wordt gek van mezelf. Hartkloppingen starten gelijk bij opstaan uit bed. Vanmorgen bij huisarts geweest en deze heeft mij metoprolol 50mg gegeven en advies psycholoog in te schakelen. Gelijk gedaan. Wie herkent zich hierin?

Het zijn toch typische klachten die angst en paniekaanvallen passen. Vooral door hyperventilatie.

Reageren

Ik herken je helemaal in je verhaal , ook ik zit op dit moment in een vreselijke periode waar de angst en paniek aanvallen me hele leven overnemen.Zodra ik mijn ogen open begint direct de angst en paniek , word er helemaal gek van. Ik werk 40 uur per werk maar ook dat is iedere dag een overleving. Soms neem ik een halfje oxazepam om even rustig te kunnen ademen. Ik weet dat we het zelf veroorzaken maar toch lukt het me niet om de cirkel te doorbreken.

veel sterkte en succes met alles!

Reageren

Antidepressiva, betablokkers en benzodiazepinen remmen de aanmaak van melatonine en zorgen voor tekorten aan diverse vitaminen, mineralen en andere stoffen in je lichaam, die juist belangrijk zijn voor de aanmaak van je neurotransmitters. Op de kortere of langere termijn kan dit klachten geven en het kan het afbouwen/stoppen bemoeilijken, omdat je die ontregelingen dan extra voelt.

Denk bij angstklachten vooral ook aan de rol van voeding en tekorten aan diverse vitaminen, mineralen, vetzuren en aminozuren. Stoffen als magnesium, vitamine B en D en omega 3. Er zijn ook natuurlijke middelen maar die mogen niet altijd samen met antidepressiva, zoals 5htp.

Reageren

In oktober 2014 (ongeveer) kreeg ik mijn eerste echte zware paniek aanval dat ik dacht dat ik dood ging. Benauwd, misselijk, buikpijn, duizelig etc. Sinds die tijd is het echt ellende. Bijna elke week krijg ik een paniek aanval (niet zo zwaar als de eerste keer), maar nu is het telkens alleen vlagen van misselijkheid, oppervlakkig ademen waardoor ik duizelig word, buikkramp en een opgeblazen gevoel. Ookal weet ik dat het nergens voor nodig is, en mezelf zeg dat er niks gebeurd, de paniek blijft. Ik krijg er vooral last van als ik last heb van mijn buik (ik heb het prikkelbare darm syndroom). Ik heb emetofobie, dus telkens als ik last van mijn buik krijg krijg ik een paniek aanval waardoor ik juist misselijk word en het dus alleen maar erger wordt.

In openbare ruimtes heb ik het om de een of andere reden ook heel erg, vooral de bioscoop.. dan kan ik echt 2 uur lang met stijve spieren, een misselijk gevoel en duizelig in die zaal zitten.

Reageren