Hallo allemaal,

Doordat ik mijn behoeftes en gevoelens (onbewust) onderdruk, ben ik een aanpasser. Waardoor ik niet goed voor mijzelf kan zorgen en te goed voor anderen zorg, wat vervolgens mij het leven zwaar maakt. Ik ben erg hard aan het werk om alsnog mijn eigen identiteit te vormen en zelfredzaam te worden. En ben daarvoor in behandeling bij de GGZ.

Aangezien het een hele zoektocht is om mijn weg te vinden om ook een evenwichtige volwassene te worden, ben ik hier op zoek naar mensen die mij een stukje op weg willen helpen. Dat zou voor mij geweldig zijn !

Als aanpasser sta ik zo doelloos in het leven. Ik weet bijna nooit wat ik wil en heb amper wensen. Ik vind veelal alles best. Ik ben wat dat betreft net een lappenpopje.
Inmiddels weet ik dat, ergens diep van binnen onder een dikke laag stof, mijn wil en gevoelens wel ergens te vinden moeten zijn. Ik zou dat boven water moeten krijgen.

Nu zijn mijn vragen: Hoe kan je als mens nou weten wat je wilt ? Hoe kom je daar achter ? Hoe doen jullie dat ? Hoe werkt dat en hoe hoort dat in elkaar te steken ?
En hoe kan je die wil en gevoelens boven water krijgen ?

Wie kan me iets op weg helpen ?
Alle reacties (uiteraard serieuze) zijn van harte welkom !!!

Groetjes,
Maartje (,het lappenpopje in het lappenmandje).

Het is niet gemakkelijk om te doen maar ik kan het je wel uitleggen hoe het in theorie werkt.

Aanpassers zoals jij ze noemt hebben een belang om zich aan te passen, een hele goede reden, een egoïstische reden zelfs.

Als ze zich aanpassen dan is de kans dat er iets gebeurt waarvan ze ervaren hebben dat dat kan gebeuren als ze zich niet aanpassen kleiner.

Aanpassen is dus het vermijden van iets dat ze willen vermijden, namelijk de reactie op iets dat ze zelf doen, of zelf willen doen, en daarom laten ze het maar zitten omdat ze dan in ieder geval iets krijgen van wat ze willen.

Dat wat ze willen is omdat het aanpassen meestal in sociale situaties gebeurt waar mensen samen zijn, het samen zijn op zich.

Aanpassers passen ze zich aan omdat ze samen willen zijn, en dan maar op de manier van de ander. Ze hebben ervaren hoe het is als ze zich niet aanpassen, ze worden gekwetst en afgewezen en voelen zich dan alleen.

Dat alleen voelen, dat afgewezen voelen, dat doet pijn en voor die pijn zijn aanpassers bang, en daarom vermijden ze het risico om die pijn te krijgen.

Wat aanpassers op den duur steeds meer door krijgen is dat ze niet zozeer door anderen in de steek worden gelaten, maar dat ze zichzelf in de steek laten, zoals een grote broer of zus zijn kleine broertje of zusje in de steek laat, als je je kunt voorstellen wat ik met dit beeld bedoel. Op dit moment dat de aanpasser dus doorkrijgt dat ze zichzelf in de steek aan het laten zijn komen ze in een impasse.

Deze impasse is dan "laat ik de ander in de steek en word ik dus door de ander in de steek gelaten, of laat ik mezelf in de steek".

In de psychologie heet dit een loyaliteitsconflict.

Kleine opmerking bij bovenstaande:

Als de aanpasser doorkrijgt dat hij of zij zich steeds aanpast is dat een gunstig teken voor de ontwikkeling.

De aanpasser merkt dan dat hij of zij zich niet meer machteloos aanpast maar wel degelijk kan kiezen. Als je kunt kiezen, ben je per difinitie al niet meer machteloos.

Dit proces beschrijft de ontwikkeling naar meer autonomie en meer zelfbeschikking en meer tevredenheid en geluk, want je bent niet meer machteloos want je hebt door hoe het zit en je hebt door wat je er zelf aan kunt doen.

Dus kiezen om je aan te passen is dan geen 'slachtoffer-actie' meer waarvan je op den duur zelfs depressief kunt worden maar een vrije keuze waar je welafgewogen achter kunt staan.

Zo leer je jezelf kennen, en zo maak je keuzes, steeds opnieuw weer, en dat doet iedereen eigenlijk de hele dag door, en jij vanaf nu dus bewsut en niet meer angstig onbewust. In het begin zal het best wennen zijn maar op den duur voel je de kracht terugkomen naar wie je werkelijk bent en wat je werkelijk wilt en waarvoor je werkelijk kiest.

Begrijpie? Doei!

Hoi "Aanpassen",

Dankjewel voor deze uitleg ! Ja, hier kan ik wat mee. En ik ben zo blij, er is weer een kwartje gevallen waardoor ik mij weer een stukje gegroeid voel. Mijn hartelijke dank daarvoor.

Als ik het goed begrijp, is het gekwetste kind in mij degene die bepaalt om mij te laten aanpassen. Om zo de gevoelens van de totale afwijzing en de gevoelens van de absolute eenzaamheid uit mijn jeugd te onderdrukken. Nu is het aan mij om controle te nemen. In iedere situatie zelf een keuze te maken en die nare gevoelens aan te gaan. Zodat ik mijzelf niet in de steek laat en anderen niet voor de gek hou. En zo kan ik worden wie ik van binnen werkelijk ben.

Ik schrok ervan "jezelf in de steek laten". Och hemel, wat heb ik mijzelf aangedaan ? Maar het is zeker een eye-opener. Waar ik de komende weken eens flink mee aan het werk ga. Oh, ik kan niet wachten om te weten wie ik ben (en wat ik wil) en de wereld kennis met haar te laten maken.

Nogmaals bedankt dat je me een zetje in de goede richting op m'n weg hebt geduwd.

Groetjes,
Maartje.

Bij ontwikkeling gaat het nooit direct om het resultaat maar om de volgende stap en de moed om de volgende kleine stap te nemen, en je bewust te zijn van de volgende kleine stap. Het einddoel is dus ondergeschikt en als je je ontwikkelt op dat moment niet van belang, en vaak alleen maar een storende en beperkende factor.

Mooie discussie dit trouwens.

Ha Maartje,
je bent nu anderhalf jaar verder. Ik ben heel benieuwd wat je in die tijd hebt bereikt. Ik ben net zelf met PMT begonnen en loop steeds tegen mezelf aan. Het mooie verhaal van aanpassen is een eye-opener maar ik kan er zelf niets mee.
Groetjes

Hoi Frensje, wat bijzonder dat deze eenvoudige therapie je nu al zoveel over jezelf laat leren, namelijk dat je steeds tegen jezelf aanloopt en dat jij jezelf dus in de weg staat. Dat je dus een bepaalde kant op zou willen maar dat je zelf de belemmerende factor bent. Bijzonder hoor. Weet je al welke twee visies in jouzelf met elkaar strijdig zijn? En welke visie is volgens jou de beste? Lukt het jou de 'slechte' visie al los te laten?

Hoi,

Herken mezelf erg in het verhaal van Maartje.. de 'aanpasser'. Ook ik ben me hier bewust van en ook dat het te maken heeft met een 'kindpijn'. Zou heel graag in mijn kracht gaan staan, maar weet alleen niet hoe. De bovenstaande uitleg op Maartje dr verhaal is zeker een mooi inzicht, maar niet nieuw voor mij en concreet kan ik hier zelf niet zoveel mee. Ik weet dat ik het in mijzelf mag gaan zoeken, maar weet niet zo goed hoe en waar. Ofwel.. wat kan ik doen om in mijn kracht te gaan staan en erachter te komen wat IK nou eens wil (heb dat vanaf mijn kind zijn al nooit geweten, dus aan de ene kant heb ik ook zoiets van: 'misschien mag ik dat wel loslaten dat ik exact weet wat ik wil') Maargoed dat maakt het gewoon erg moeilijk, zeker in deze tijd. Is er iemand die mij wellicht hiermee kan helpen of advies kan geven? (alleen serieuze reacties). Alvast bedankt.

Vr. groet,

Kelly

Misschien een cursus assertiviteit volgen?