Hoi, ik ben een jonge meid van 22 jaar. Ik woon al mijn hele leven samen met mijn moeder. Mijn vader is niet veel in zicht geweest, maar ik heb wel goed contact met hem en zie hem heel af en toe (dit komt vooral door de afstand). Mijn moeder en ik hebben dus bijna 17 jaar samen gewoond en hebben alles gedeeld: lief en leed. Ik deed alles met mijn moeder, naar de stad, spelletjes, gezellige en leuke dingen, zelfs op stap met mijn moeder. Mijn vrienden waren zelfs bevriend met mijn moeder. Toen ik ongeveer 17 jaar was kreeg mijn moeder een relatie (hiervoor had ze ook al enkele relaties gehad, maar deze hielden niet lang stand). Ik zag aan mijn moeder dat ze erg gelukkig was en na een aantal maanden besloot ze dat we bij hem gingen wonen. Het huis waar we alles hadden gedeeld, dat zouden we verlaten. In de tijd dat mijn moeder een relatie kreeg en dat we weggingen uit ons huis, kreeg ik zelf ook een relatie. Ik was erg gelukkig en mijn moeder ook. Wel was zichtbaar dat we samen veel minder deden. We gingen daarom of apart of met z’n 4e dingen doen, maar meestal apart. De eerste twee jaar was het prima wonen. Vervolgens merkte ik dat er frustraties kwamen bij mijn moeder door discussies over een kind van een vorige huwelijk van haar vriend. Deze frustraties en discussies liepen uit op hevige ruzies waarbij mijn moeder meerdere malen (in haar ondergoed) op straat is gezet en/ of vaak bij mij in bed sliep. Dit is één van de incidenten die ooit zijn gebeurd. Dit liep zo erg op dat mijn moeders vriend ons buiten heeft gezet en we gedwongen bij mijn opa en oma moesten gaan wonen (want mijn moeder had op dat moment geen baan en niet genoeg geld/inschrijfduur van de woningbouw om aan een woning te komen). Zonder problemen konden we ‘natuurlijk’ bij mijn opa en oma komen wonen, maar we moesten wel een oplossing zoeken. Hier ben ik mijn opa en oma nog steeds heel erg dankbaar voor. Achteraf stond mijn moeders vriend smekend aan de deur of ze terug kon komen, maar dat deed ze niet. Dit vond ik erg goed van haar, ik dacht namelijk dat ze wel stand zou houden en dat dit het einde van hun relatie was. Helaas, dit mocht niet zo zijn, ze hebben het namelijk nog heel vaak geprobeerd of het toch samen goed ging. Dan was het een maand weer goed en dan kwam mijn moeder weer boos en verdrietig thuis. Ze is daarbij nooit terug bij hem gaan wonen. De periode dat we uit huis zijn gezet tot nu, heeft mijn moeder nog contact met hem (dat is nu dus al bijna 3 jaar). Hoe vaak ik haar heb gezegd dat ze moet stoppen met de relatie, en hoevaak hij haar weer had laten vallen.

Ikzelf had het hier erg moeilijk mee. Mijn moeder had verdriet en wilde niet naar me luisteren wanneer ik vertelde hoe ik erover dacht. Of tenminste, ze luisterde wel, maar deed er vervolgens niets mee. Ik heb een hele lange periode gehad dat ik huilend mijn vriend opbelde of hij me nog kon komen halen ’s avonds. Mijn moeder stond 3x per dag schreeuwend aan de telefoon met haar vriend en drie dagen later was het weer koek en ei (bij wijze van spreken). Deze periode was ik veel bij mijn vriend thuis en ging t minder goed op school en mijn werk. Mijn omgeving begon dit te merken en hebben mij hierin erg goed gesteund. Ik moest kiezen voor mijn eigen geluk en dat heb ik, ondanks alles, gedaan. Ik ging weer leuke dingen doen met vrienden en vriendinnen en was veel bij mijn vriend thuis om de thuissituatie te mijden. Ik was weer wat gelukkiger, maar had t er nog steeds moeilijk mee dat mijn moeder zoveel verdriet had.

Mijn moeder heeft het altijd moeilijk gehad op het gebied van werk vinden. Ze werkte wel altijd, maar werd altijd ontslagen omdat er bezuinigd moest worden. Ze heeft ooit een kappersopleiding gehaald, maar er nooit iets mee gedaan omdat ze het toch niet leuk vond. Ze heeft nu (+/- 9 maanden) een baan waarbij ze in shiften werkt van 06:00 – 14:00 en soms wel langer, want: het werk moet af. Dit zijn enorm lange dagen en mijn moeder is dus ook bekaf als ze thuis komt. Hierdoor ligt ze meer in bed dan dat ze beneden is.

Sinds een aantal weken is de relatie tussen mijn moeder en haar vriend echt voorbij (tenminste, dat denk ik, want dit heb ik wel vaker gedacht). Hij komt niet meer voorbij rijden met de auto en belt niet meer naar de huistelefoon. Wel weet ik nog dat ze contact hebben, omdat mijn moeder me dat heeft verteld.

Ik ga over een half jaar samen wonen met mijn vriend, die mij in die hele lange periode zo goed heeft gesteund. Mijn moeder was erg enthousiast toen ze hoorde dat we een huis hadden gekocht, maar heeft hier in die 5 jaar wel naartoe moeten werken. Ze wilde er eerst namelijk niets van weten.

Nu loopt de communicatie en de relatie met mijn moeder en mij natuurlijk al een hele lange tijd niet goed, vergeleken met de tijd dat we alles samen deden. Mijn moeder zegt nu dat ik voortaan achter mijn vriend aanloop en alleen maar ‘ja en amen’ tegen hem zeg (dat is niet zo), dat ik nooit meer iets met haar samen doe, dat ik zo enorm ben veranderd, nooit een knuffel geef of een arm om haar heen sla, dat ik nooit voorstel om iets leuks met haar te gaan doen. Ook dingen als ‘onze relatie is stuk en die gaat er nooit meer komen’, ‘ik voel me nu al niet welkom in jullie nieuwe huis en zal ook niet vragen of ik langs mag komen’ en ‘ik zie het leven niet meer zitten en wil er een einde aan maken’ doen me veel pijn.

Sommige dingen die ze zegt vind ik dat ze gelijk heeft, andere dingen totaal niet. Ik kan nu op voorhand al voorspellen dat ik problemen ga krijgen met mijn vriend hierdoor in het nieuwe huis dat we hebben. Ik weet zelf niet meer wat ik moet doen en hoe ik de relatie tussen mij en mijn moeder weer kan versterken. Kan het zijn dat mijn moeder een depressie heeft? En wat moet ik dan doen om mijn moeder en mij te helpen?

Ik vrees dat je moeder vooral jaloers is… Ik zie niet zo veel aanknopingspunten van een depressie in hetgeen je vertelt, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat het niet zou kunnen.

Wees voorzichtig en laat je niet claimen door je moeder…want dat kon dan wel eens ten koste van jouw relatie gaan… Ze verwijt jou dingen die ze zelf fout heeft gedaan.  Mijn moeder zegt nu dat ik voortaan achter mijn vriend aanloop en alleen maar ‘ja en amen’ tegen hem zeg

Reageren