Ik ben 33 jaar en kamp al jaren met hypocondrie. Nu ben ik 17 weken zwanger en doe niks anders dan gans de dat te piekeren ivm de k ziekte. Eerlijk gezegd had ik nooit voor een zwangerschap gekozen als ik geweten had dat ik er zoveel last van ging krijgen, ik ben echt bang dat het babytje iets zal overhouden door al die stress dat ik ervaar. Op 6 maanden tijd heb ik al zeker 10 verschillende soorten k ziekte gehad in mijn gedachten. Nu als laatst heb ik een verdikte plek onder mijn oksel. Eergisteren aan mn gynecoloog laten zien, volgens haar niks om mij zorgen over te maken dat het gewoon wat verdikte weefsels ivm de zwangerschap. Opgelucht voor een uur of twee maar daarna begon het dus terug. Wat als de gynecoloog ernaast zit (ze heeft zelfs niet met de echo gekeken) vandaag ook gelijk een verharde plek op mijn borst gevoeld. Of het een plek of borstklier is weet ik niet. Maar ik word letterlijk gek. Maandag terug naar de huisarts. Ben ook heel bang voor huisartsbezoeken. Vorige week recent een bloedonderzoek gehad alles was ok. Maar natuurlijk is ook niet alles te zien in bloed. Volgens mijn therapeut heeft dit allemaal te maken met aanranding tijdens kinder en pubertijd door jammer genoeg mijn eigen vader. Ik voel me echt op en weet niet meer hoe ik uit deze situatie geraak. Ben nu echt wel bang voor die verdikte plekken. Aan de ene kant denk ik mss hormonaal maar aan de andere kant kan ik me echt niet gerustsellen. Ik kan echt niet meer functioneren en ben op

Ik zou dit met je therapeut bespreken, die kan je waarschijnlijk het beste begeleiden om je angst onder controle te krijgen of in elk geval te verminderen

Reageren

Ik ga al jaren bij de therapeut. Heb een periode gehad dat dat geholpen heeft. Bijna 2 jaar geen last gehad van hypocondrie. Maar sinds vorig jaar is het terug begonnen met een hoofdpijn waarvan ik dus overtuigd was dat het een hersentumor was. En sindsdien helpt therapie ook niet meer echt

Reageren

Dat wat je schrijft bedoel ik met “ik zou dat met je therapeut bespreken “.

Dan kan die kijken of  een andere insteek  of therapie methode of een andere therapeut beter zou kunnen werken.

Als je het niet kenbaar maakt dat de therapie niet helpt, kan je therapeut er ook niet op inspelen.

Reageren

Ik denk dat je dan eens met een psycholoog moet gaan praten. Goed voor jou en voor de baby

Reageren

Ga ik zeker doen, bedankt voor de adviezen

Reageren

Ps. Dinsdag tijdens mijn routine controle heb ik het laten zien aan mijn gynecoloog. Ze heeft het onderzocht met haar handen en vond het het niet verontruststellend. Ze zei dat het hoogstwaarschijnlijk hormonale extra borstweefsels waren en heet zelfs niet de moeite gedaan om snel nog eens te bevestigen met de echo. De dag zelf was ik gerustgesteld maar de volgende dag zat ik fdis weer te piekeren of ze er misschien toch niet naast zat. Zou het kunnen zijn dat ze het toch mis heeft gehad met haar diagnose?

Reageren

Daar kan iemand antwoord op geven…. Maar ze heeft niet voor niets 10 jaar gestudeerd

Reageren

Ik ben gisteren ondertussen bij de huisarts geweest voor controle en hij heeft gezegd dat het gewoon een vetweefsel is en was eigenlijk gerust waardoor hij het niet nodig vond om het met een echo te laten bekijken. Dus was ik eigenlijk wel gerustgesteld tot ik vandaag aan mijn borsten harde klieren en harde plaatsen voelde. Ik weet niet of dit met zwangerschap te maken kan hebben? maar maak me wel gek

Reageren

Even heel kort door de bocht:
Je huisarts en gynaecoloog hebben jaren gestudeerd om een oordeel erover te mogen geven.

Nu vraag jij eigenlijk op een forum waar helemaal geen enkele arts aanwezig is, of je arts en gynaecoloog het goed beoordeeld hebben. Vind je dat zelf logisch?
Ik niet……

Reageren