Hey,
Dankjewel Suzan echt!

Ben er weer even om mijn hart te luchten,

Ik ben nu net wakker na een verschrikkelijke nacht, ik heb oprecht maar 2 uurtjes geslapen door de pijn, ik kon eerst niet in slaap vallen door dat ik de juiste houding niet vind waarin ik kan slapen omdat ik niet langer dan 20-30 minuten in dezelfde houding kan liggen door de pijn in mijn lichaam, ik heb letterlijk bijna overal pijn, mijn nek, schouders, rug, heupen, benen, knieën, armen, ik kan gewoon niet langer dan 20-30 minuten in dezelfde houding liggen dan voel ik mijn lichaam al vol tintelingen zeg maar op de kant waar ik slaap. ik merk ook dat ik mijn been niet kan strekken of plooien door de pijn zeg maar het kan wel maar ik merk al direct dat het echt boven de 7,5 op 10 is als ik een score moet geven op 10. Het is echt heel erg pijnlijk en wel erg frustrerend allemaal… vooral omdat is samen komt met mijn mentale ‘pijn’ de combinatie van deze twee zijn heel erg pijnlijk en vervelend ik weet dat ik eigenlijk moet leren leven met de pijn alleen is dit niet zo makkelijk. mijn hersenen maken letterlijk overuren ik moet heel de tijd maar nadenken over van alles ik wil gewoon dat alles stopt de pijn gewoon alles ik wil rust in mijn hoofd. ik wil deze verschrikkelijke nachtmerries niet meer het is oprecht zo eng dat die nachtmerries zo echt lijken… ik wil dit niet meer ik wil dit echt een plaats geven en dit hoofdstuk af ronden en er niet meer aan moeten denken maar ik ben bang dat dit me nooit gaat lukken en dat ik er altijd aan zal moeten denken en dat ik het nooit een plaats ga kunnen geven… ik wil dit niet ik wil dat de pijn stopt… zoals ik al eerder heb verteld weet bijna niemand hiervan en dan heb ik het over de ‘mentale pijn’ daar weet eigenlijk bijna niemand van enkel mijn huisarts en mijn fysio mijn fysio is een van de eerste aan wie ik het verteld had.

Eerlijk gezegd heb ik zelf niet echt vrienden ofzo ik kan in de klas en op school gewoon goed met iedereen zijn maar dat zijn geen vrienden meer klasgenoten en schoolgenoten meer niet.. over het algemeen heb ik maar 1 vriendin haar had ik ook alles verteld haar reactie was letterlijk ‘ ja vergeet het gewoon das het verleden en wat in het verleden gebeurd is is het verleden’ haar reactie had me eerlijk gezegd wel afgeschrikt waardoor ik mezelf eigenlijk heb terug getrokken op een bepaald moment ik had door haar zo een beetje het gevoel dat ik mezelf eigenlijk aanstel ofzo maar ik merkte dat ik er wel mee bleef zitten ook toen ze wist dat ik mezelf ‘verwond’ zeg maar toen zei ze ‘ben je gek geworden ofzo vergeet is gewoon wat er gebeurd is vroeger’ dit was letterlijk haar reactie en dit deed me oprecht wel echt pijn. Omdat ik natuurlijk zelf ook weet dat mezelf verwonden niet de juiste oplossing maar dit is voor mij een soort ‘uitlaatklep’ ofzo ik weet dat het niet goed is en dat ik hiermee moet stoppen maar dit lukt niet zo makkelijk ik heb nu sinds dinsdag mezelf niet verwond ik heb er wel echt heel erg hard tegen moeten vechten maar ergens ik wil wel ergens blij zijn maar ik mag ook niet te blij zijn want ik weet dat ik dit waarschijnlijk niet veel langer ga kunnen volhouden. Ik heb er echt oprecht tegen moeten vechten om mezelf niet te verwonden…

Ik zelf zou wel mijn gedachte willen verzetten en ‘leuke’ dingen proberen te doen waardoor ik misschien mijn gedachte zou kunnen verzetten maar dat lukt niet echt ik ben sowieso iemand die het moeilijk vind om het initiatief te nemen en om iemand de sturen en te vragen om af te spreken omdat ik niet goed wie ik zou moeten sturen. deze vakantie bijvoorbeeld heb ik alleen met mijn nichten afgesproken maar het probleem is dat die me juist ook doen denken aan iets wat me heel erg pijn doet en ik daarmee geconfronteerd wordt als ik met hen ben en dat is natuurlijk niet goed en dan lukt het me niet echt om me te ontspannen. verder is er eigenlijk niet echt iemand waar ik mee zou kunnen afspreken die vriendin waar ik het over had heeft ook nooit tijd om af te spreken we zouden normaal zaterdag afspreken maar dat heeft ze zelf afgezegd zaterdag zelf ik had me al omgekleed en ik stond letterlijk al op het punt om te vertrekken maar toen stuurde ze me om te zeggen dat ze toch niet kon afspreken en had ze het verplaatst naar zondag en zondag ochtend had ze het weer afgezegd toen had ik ook zo iets van ja laat het maar zitten, ik vind het sowieso al moeilijk om mijn gedachte te verzetten en om iets te gaan doen maar toch had ik iets om naar uit te kijken en dan zegt te het af dat is toch wel teleurstellend en heb ik niet echt zin om nog wat te gaan doen eigenlijk.

Na lang twijfelen heb ik toch alles waardoor ik me niet goed voel in mijn vel en wat er gebeurd is in het verleden verteld aan mijn fysio. het heeft wel lang geduurd, hij merkte al direct dat ik ergens mee zat en vroeg er ook vaak naar en liet me ook vaak weten dat hij er voor me is maar ik vertelde het nooit, tot een paar weken geleden toen had ik er wel echt behoefte aan en begon ik stap voor stap wat te vertellen aan hem. en nu is hij wel echt mijn vertrouwenspersoon, ik heb er oprecht geen spijt van dat ik het hem verteld heb, de gesprekken met mijn fysio doen me wel goed.

eerlijk gezegd zou ik gewoon willen dat het pijn stopt die ik van binnen heb dit is zo pijnlijk en frustrerend en op sommige momenten heb ik toch wel schrik dat ik mezelf iets zou aandoen ofzo..

en dan nog even terug over mijn lichamelijke pijn, ik weet dat ik er eigenlijk een beetje mee moet leren leven alleen zou ik niet weten hoe, ik probeer om er niet te veel aan te denken want ik weet dat dit de klachten kan verergeren en juist voor meer klachten zou kunnen zorgen maar ik kan er niet veel aandoen, ik heb oprecht echt zoveel pijn niet normaal ook op dit moment dat ik dit typ nu echt zoveel niet normaal, ik kan wel janken van de pijn, iets wat ik ook heel vervelend vindt is dat ik heel de tijd het gevoel heb dat ik moet bewegen en niet stil kan zitten heel vervelend eigenlijk. soms heb ik wel is een moment dat ik minder pijn heb maar dat duurt nooit lang, en als ik pijn heb dat heb ik echt pijn de pijn kan letterlijk door een kleine aanraking erger worden maar dat begrijpen de mensen hier thuis niet soms komt mijn zusje me uit het niets slaan (ze is 13) gewoon om me te irriteren maar dat moet ze niet doen want oprecht dit maakt de pijn echt erger ik zeg dat dan ook maar het boeit haar echt niet dan zegt ze ook echt van stel u niet aan het was niet eens hard maar dat is ook niet nodig bij mij een kleine aanraking kan de pijn erger maken en dan moeit mijn vader zich dan en zegt hij ook van stel u niet zo aan klein kind bla bla bla… hoe vaak ik het ook heb proberen uit te leggen ze begrijpen het niet… dat is ook echt enorm vervelend dat ik niet echt de nodige steun krijg van mijn omgeving zeg maar.

en met de testjes van het ziekenhuis die volgende week woensdag gaan komen heb ik nog meer stress dan normaal en moet ik er dag en nacht aan denken dit nog meer pijn en ik had gehoopt dat ik de nodige steun had zeker omdat ik heel bang ben ofzo voor de uitslag van de testjes en ik eigenlijk niet bij mijn familie terecht kan hiermee eigenlijk bij niemand en ik heb het gevoel dat ik er alleen voor sta ofzo…

Het sporten lukt me ook niet echt meer dat doet oprecht echt te veel pijn, hoe graag ik het ook doe ik krijg er achteraf altijd spijt van door de extreme pijn die ik achteraf heb. in het begin ging het sporten nog wel, ik had toen ook wel pijn maar niet zoveel als nu nu zit ik al direct tegen de pijngrens aan en dan is wel erg frustrerend. Soms heb ik letterlijk zoveel pijn dat ik niet eens kan wandelen door de pijn. Het enige wat ik nog doe wat niet met pijn is of waar de pijn heel miniem is, zijn de oefeningen die ik van mijn fysio gekregen heb.

Ik weet dat ik in dit berichtje van het ene naar het andere gesprongen heb maar dit is letterlijk hoe het op dit moment een beetje de helft van mijn leven is samengevat in dit bericht,

De laatste tijd merk ik ook aan mezelf dat ik heel erg snel moe word en me niet goed kan concentreren op school en op mijn stage ik merk dat ik veel dingen vergeet en dat is natuurlijk niet goed, ik heb vaak ook echt ontzettende hoofdpijn (dit komt zeker door de stress enzo volgens mij) wat ik ook aan mezelf merk is dat ik veel last heb van afwisselende humeur, de ene keer voel ik me best oke en nog geen 10 minuten laten moet ik ineens aan van alles denken en dan ineens ontzettend veel huilen en ik weet wel dat dit er zeker bij hoort maar het is wel slopend en frustrerend eerlijk gezegd.

Ik vind het moeilijk als ik eraan denk dat ik met mijn (lichamelijke) pijn moet leren leven maar eerlijk gezegd weet ik niet goed hoe ik dit zou moeten doen. Ik merk aan mijn lichaam dat ik niet uitgerust raak (logisch als ik niet veel/goed slaap) en ook door de pijn in mijn lichaam kan ik niet slapen, ik merk dat ik vaak in de nacht veel meer pijn heb en dan kan ik daardoor niet slapen…

Ik wilde even mijn hart luchten, ik heb nu het gevoel dat ik alleen maar kan klagen en mezelf aanstel maar dit moest er even uit voor ik aan de dag begin. nogmaals dankjewel nogmaals Suzan!

Hey,

Om te beginnen: je mag best even klagen hoor! Ook dat hoort bij je hart luchten .

Er komt op dit moment heel veel op je af en dan is het heel logisch dat het je allemaal een beetje te veel wordt.
Niet leuk,maar wel logisch.
Je hebt in een korte tijd heel veel stappen gezet en dat ben je nog aan het verwerken.
Maar het zijn wel allemaal stappen waarmee je bent begonnen aan je herstel te werken.
Alleen kan dat soms ook even als een terugslag voelen,omdat er zoveel tegelijk gebeurt waar je in je hoofd mee bezig bent.
Maar daarvoor ga je dus hulp krijgen,zodat het weer rustiger in je hoofd zal worden.

En ook je lichamelijke pijn krijg je hulp bij. Dat begint bij de onderzoeken.
En als daar uit zou komen dat het idd chronische pijnklachten zijn,betekent dat nog echt niet dat je je de rest van je leven zo hoeft te voelen hoor!
Als ze niks aan de oorzaak van de pijn kunnen doen,gaan ze kijken hoe ze de pijn het beste aan kunnen pakken,zodat je er beter mee leven kunt.
Dus dat je je voor altijd zo moet voelen,mag je alvast uit je hoofd zetten,dat scheelt misschien een klein beetje stress.

Je hebt al een hele grote stap gezet, daarvoor mag je echt trots op jezelf zijn!
Probeer alles verder rustig op je af te laten komen en niet te ver vooruit te denken.
Want hoe meer je piekert en stresst,hoe moeilijker alles gaat lijken.

Reageren

Hey

eerst en vooral danku voor je antwoord Suzan. Ik probeer om even alles wat te laten rusten en rust voor mezelf te zoeken en ik probeer om me zelf zo weinig mogelijk nog meer onnodig belast zeg maar. Zoals ik al had gezegd was het gisteren (maandag) mijn laatste dag bij mijn fysio voorlopig tot na de resultaten van de testjes in het ziekenhuis. Mijn fysio heeft wel tegen mijn gezegd dat als ik er nood aan heb dat ik hem wel mag appen.

maar ik heb nu eigenlijk een andere vraag misschien een rare vraag want dit is totaal iets anders maar ik dacht aangezien het toch over mij gaat dacht ik laat me de vraag maar gewoon hier stellen ik weet wel dat die vraag hier niet past in deze onderwerp zeg maar.

maar ik wilde eigenlijk weten of het raar is dat ik mijn menstruatie 2 weken te vroeg gekregen heb deze maand? normaal moest ik pas binnen 2 weken ongeveer ongesteld worden. Normaal gezien heb ik altijd mijn menstruatie wel gewoon rond dezelfde tijd en elke maand maar in juli, augustus en september had ik mijn menstruatie niet gekregen vorige maand wel dat was toen in het begin van oktober en nu moest ik mijn menstruatie normaal pas binnen 2 weken krijgen maar ik heb nu mijn menstruatie wel 2 weken te vroeg is dit raar of ?

Reageren

Hey,

Fijn dat je in geval van nood toch nog bij je fysio terecht kan!

Het is prima hoor,om ook vragen over andere dingen in dit topic te doen. Dan kan je het voor jezelf ook makkelijker terug lezen als je dat zou willen.
Maar bij veel stress kan het wel gebeuren dat je menstruatie onregelmatig wordt,dat heb ik zelf ook.
Als je er zelf onrustig van wordt,omdat je er ongerust over bent,kun je het ook even aan je huisarts melden. Waarschijnlijk zal die ook zeggen dat het wel eens gebeuren kan,maar dan weet hij er in elk geval van.

Reageren

Hey

Ja het is inderdaad gemakkelijker voor me als ik alles gewoon in 1 topic vraag zodat het makkelijker terug te lezen is.

Ik maak me er niet echt zorgen over maar het was wel even schrikken eerst ineens uit het niets onregelmatig dan ineens 2 weken te vroeg het was wel even schrikken vooral omdat ik altijd echt heel erge buikpijn krijg voor en tijdens mijn menstruatie eerst had ik niet zo veel last van menstruatiepijn maar sinds 10-11 maanden terug krijg ik altijd echt heel erge buikpijn en misselijkheid enzo.
Maar dus van dat het dus 2 weken te vroeg is zou dus kunnen komen door de stress

dankjewel voor je reactie !

 

Reageren

Graag gedaan hoor!

Reageren

Hey ben er weer,
Het is ondertussen alweer een paar dagen geleden,

(Ik wilde weer even mijn hart komen luchten hier en een kleine update geven)

Ik had een paar dagen geleden verteld dat ik dus naar de huisarts geweest ben en dat die me aangeraden had om toch te gaan praten met een psycholoog gezien ik dat niet zag zitten stelde hij voor om langs te gaan bij die organisatie waar ik over verteld had het zijn eigenlijk mensen die ook hierin gespecialiseerd zijn (soort van psychologen) maar dan voor jongeren. Ik twijfelde heel erg of ik dit wel zou doen uiteindelijk toch gedaan, ik vond het oprecht echt erg moeilijk had ik ergens wel verwacht dat het moeilijk zou zijn. In het begin was het nogal ongemakkelijk en was ik best zenuwachtig en bang, uiteindelijk toch geprobeerd om toch wat te vertellen (heb ik ook gedaan) natuurlijk heb ik niet meteen alles verteld maar ik had gewoon verteld waar ik op dat moment even behoefte aan had om erover te vertellen, ik vond het wel niet zo aangenaam dat ze bleef graven en probeerde alles in 1 keer naar boven te halen ondanks dat ik aangaf dat ik het er toen niet over wilde hebben bleef ze erover verder vragen ik vond dit oprecht echt niet aangenaam, eerst vond ik het wel oke maar dan bleef ze maar doorvragen ondank dat ik het vaker had aangegeven dat ik het er toen niet over wilde hebben, ik heb me er daarna dagen erg slecht door gevoeld, veel meer pijn, nachtmerries, frustratie, alsof ze de wonden nog meer heeft open gemaakt zeg maar. Nu voel ik me nog steeds niet helemaal oke, ik ben ontzettend emotioneel, en lichamelijk voel ik me ook erg zwak, heb nog steeds erg veel last van mijn rug enzo… en heb het idee dat het zelfs meer is deze week (waarschijnlijk door de emoties en stress enzo), ik heb bijna niet geslapen deze voorbije dagen, ik sliep sowieso al slecht en weinig maar ik heb gemerkt ik nu zelfs nog slechter en minder slaap. Ik weet niet of dit erbij hoort dat ik me juist slechter zou gaan voelen maar ik voel me oprecht slechter. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik nog eens zou gaan.

Verder (thuis) gaat het ook niet zo goed eigenlijk ze denken dat ik me aanstel en dan heb ik het over mijn lichamelijke klachten dus de rugpijn beenpijn nek schouders enzo soms doet het echt zoveel pijn dat ik bijna niet kan bewegen (vooral s’avonds en s’ochtends) merk ik dat de pijn echt bijna ondragelijk is soms doorheen de dag doet het ook erg veel pijn maar probeer ik er gewoon niet aan te denken soms lukt het maar soms ook niet. Voor hun (mijn ouders) is het nooit goed genoeg wat ik doe en dan heb ik het bv over het huishouden als ik dan bv de kamers en keuken opgeruimd heb en met veel pijn en moeite maar ik doe het omdat ik geen zin heb ik commentaar en gezeik van hun dan zeggen ze alsnog waarom heb je de andere ruimtes niet gedaan en dan vooral mijn vader die commentaar blijft geven zoals je doet nooit iets, je stelt je aan, doe niet alsof je dood aan het gaan bent, wat een mislukking ben je, je nichten doen alles beter enzo van die opmerkingen oprecht dit doet echt pijn om z’n dingen en harde pijnlijke woorden te horen aangezien ik ondanks de (bijna) ondraaglijke pijn die ik heb toch mijn best doe en met moeite toch het huis opruim en dan om zo iets te horen doet wel erg veel pijn ik weet niet wat ik hiermee aan moet eerlijk gezegd.
Ook dat om te horen dat ik me aanstel (dus over de pijn) is ook erg frustrerend om te horen aangezien ik me eigenlijk echt niet aanstel hoeveel pijn ik ook heb ik zeg er eigenlijk bijna nooit iets over juist omdat ik bang ben dat ze gaan vinden dat ik me aanstel maar dat vinden ze toch al… ik weet eerlijk echt niet wat ik hiermee aan moet…

Reageren

Hey,

Goed je toch gegaan bent!!
Waarschijnlijk bleef die mevrouw doorvragen omdat ze hoopte dat jij dan nog meer zou vertellen en dat ze je daar mee zou kunnen helpen.
Omdat ze aan jou kon merken dat jou pijn en verdriet dieper zit dan de dingen die je wel los liet.
Ik zou je dan ook het advies willen geven om toch wel weer naar haar toe te gaan en haar proberen te vertrouwen, ze wil je echt helpen.
En het het is normaal hoor,dat je na zo’n stap het gevoel het dat je je nog naarder voelt. Dat zijn de emoties die het gesprek los hebben gemaakt. En dat heeft weer zn weerslag op je lichamelijke klachten.

Wat je situatie thuis betreft,probeer nog even vol te houden! Volgende week ga je ook naar het ziekenhuis voor onderzoek.
Als daar uitkomt wat je huisarts en fysio verwachten, kunnen je ouders daar ook niet meer omheen.

Reageren

Het is toch wel heel pijnlijk, de wonden die is precies nog dieper dan ervoor het doet wel erg veel pijn, het voelde niet goed toen ze probeerde om echt alles eruit probeerde te halen ( ik neem haar niet kwalijk natuurlijk) maar het doet me wel erg veel pijn. alsof ik me geforceerd voelde om meer te vertellen ofzo…, maar dat is ook al wat ik dacht dat het er toch wel bij hoort dat ik me zo voel. ik ga er toch wel over nadenken om misschien nog is te gaan.

Ik ga zeker mijn best doen om het vol te houden (over mijn lichamelijke pijn) het kom nu wel erg dicht bij woensdag al bijna dus ik ga me proberen sterk te houden. De komende dagen het gaat wel moeilijk zijn maar ik ga mijn best doen,

Het is alleen erg pijnlijk en frustrerend om te horen dat ik me ‘aanstel’ en ik ken ze goed genoeg wat er ook uit de onderzoeken uit zal komen het boeit echt niet ik weet hoe ze denken en ze vinden dat ik me aanstel (dan heb ik voornamelijk over mijn vader)
Over de thuis situatie het is niet enkel daarover het gaan altijd zo thuis om eerlijk te zijn niet alleen nu en niet enkel over mijn rug. Ik heb met mijn vader eerlijk gezegd nooit een goede band gehad, het is alsof hij me eigenlijk echt niet mag, alsof ik een stuk vuil voor hem ben zo behandeld hij me. Hij doet me echt pijn met woorden en al en dat is altijd zo geweest eerlijk gezegd, hij mag me echt niet voor zover ik me nog kan herinneren is het al echt jaren zo. meer dan 7 jaar, hij doet niet normaal tegen me, tegen mijn zusjes, tegen mijn nichten en neven enzo hij is met hun echt anders dan met mij hij lacht met hun en praat met hun en alles en doet gewoon lief en leuk tegen hun en tegen mij praat hij echt bijna niet alleen om commentaar te geven en me te vernederen en me pijn te doen met woorden en daden en me het gevoel geven dat ik niet kan en niet goed doe en ik voel me dan echt een mislukkeling, het feit dat ik niet weet waarom hij zo tegen me doet doet ook pijn, ik snap niet waarom hij zo doet…

Reageren

Hey,

Ik snap het best hoor, dat je het niet fijn vond dat ze zo aan drong.
En dat mag je haar ook best vertellen.
Probeer haar de volgende keer aan te geven dat je liever kleine stapjes neemt.
Of geef haar,voor je weggaat, je verhaal op papier. Dan kan zij daar tot de volgende afspraak over nadenken hoe ze dat in kleine stukjes met jou bespreken gaat,dus niet alles in één keer.
Je mag rustig zeggen dat dat bij jou teveel emoties naar boven brengt.

Wat je vader betreft,vind ik heel lastig om wat over te zeggen,behalve dat ik het heel naar voor je vind. Zo zou een vader zich tegen zijn kind mogen gedragen.
Dat vind ik,maar daar heb jij weinig aan….
Misschien zou je huisarts daar over met je ouders kunnen praten als je straks de uitslag hebt.
Alleen het lichamelijke deel bedoel ik dan hoor!
Wat dat voor jou inhoudt en wat voor beperkingen je daardoor hebt.
Dat je je dus niet aanstelt,maar echt een aandoening hebt.

Reageren

Hey

Ik ga het inderdaad nog een kans geven en toch wel terug gaan naar haar om toch te praten maar dan ga ik wel echt duidelijker proberen aan te geven wanneer het voor mij te ver gaat of toch zeggen dat ik het inderdaad echt niet fijn vond dat ze zo aandrong, maar ik wil het wel zeker nog een kans geven wie weet ga ik me juist wel beter voelen maar dat kan ik natuurlijk alleen maar weten als ik het langer dan 1 keer doe en dus vaker langs ga. Ik ga het proberen nog een kans geven want ik wil weten of het voor mij helpt om zeg maar ‘ in therapie’ te gaan.

wat betreft mijn vader, ik snap wel dat je er niet echt iets over kans zeggen geen probleem hoor, ik wilde mijn hart even luchten aangezien je reacties me wel deugt doen.

ik ga er inderdaad over nadenken en misschien toch over laten aan mijn huisarts om de uitslag te vertellen aan mijn ouders en dan hoop ik dat ze het wel gaan begrijpen (hoop ik) maar ik vrees ervoor. Maar we zullen het wel zien als het zover is…

dankjewel voor je reactie Suzan!

Reageren

Goed van je hoor,dat je het toch een kans gaat geven!

En het is best normaal dat het in het begin heel veel emoties op roept, waardoor je je even wat minder voelt. Maar daardoor kun je juist samen met je therapeut aan die emoties gaan werken,waardoor je er straks makkelijker mee om kunt gaan. En geef maar gewoon aan dat jij tijd nodig hebt en graag kleine stapjes tegelijk wilt zetten.

 

Reageren

Dankjewel voor de tip!
Ik voelde me oprecht echt niet goed na het gesprek dagen lang heel erg slecht gevoeld maar ik besef wel dat het er wel bij hoort in het begin. ik zal er zeker met haar over praten en duidelijk aangeven dat het voor mij te snel gaat en dat ik wil dat het in kleinere stapjes gaat.

Ik zal snel weer terug komen voor een update en zal zeker terug komen als ik weer even nood heb om mijn hart te luchten.

Dankjewel!

Reageren

Je weet het forum te vinden als je even wat kwijt wilt😉

Reageren

Dag John

niet slecht bedoeld maar mag ik vragen waarom u die lach emojis’s geplaatst hebt?

Reageren