Sinds een half jaar heb ik veel vage klachten. Het begon met duizeligheid en last van mijn oogspieren, daarna nekkramp, schouderpijn, hoofdpijn en zenuwpijn in mijn hoofd en nek (occipitalis neuralgie). Later kreeg ik er spierspanning in andere ledematen bij (met name benen en armen en ook eens bij mijn ribben). Ook heb ik nu zenuwpijn in mijn vingers en een blessure aan mijn been, waardoor lopen lastiger gaat. Die laatste twee zouden een losstaande muisarm en hardloopblessure kunnen zijn, maar zelfs daar twijfel ik aan. Ik ben vorig jaar bij de neuroloog geweest. Die vermoedde spanningshoofdpijn, ook omdat de klachten zich hebben opgebouwd en ik begin dit jaar veel spanning had. Hij heeft een paar testjes (geen scan) gedaan. Qua hoofdpijn en nekpijn gaat het inmiddels beter door het rustiger aan te doen en door op mijn houding te letten. En ik herken zeker dat spanning een grote rol speelt. Daar werk ik ook hard aan.

Maar de spierspanningen blijven en ik ben me heel erg overbewust geworden van tintelingen en zenuwpijn. Mijn grootste angst is dat ik (RR) MS zou hebben. Tijdens de belafspraak met de neuroloog heb ik dit aangegeven. Ik hoopte dat hij zou zeggen “Nee joh, dat is heel onwaarschijnlijk, want X, Y en Z.” Maar in plaats daarvan zei hij: “Het klinkt in eerste instantie niet verdacht, maar we weten het alleen zeker als we een MRI hebben gemaakt. In het beste gevel stelt het je gerust. En als er iets uitkomt ,dan maken we een plan.” Hij vroeg of ik dat wilde en ik kon niet zo goed zeggen dat ik eigenlijk een andere reactie had gehoopt.
De wachttijd voor de MRI is alleen 2 maanden en ik ben sinds dat bericht nogal gespannen.

Qua klachten gaat het inmiddels beter, maar ik merk dat die MRI ontzettend veel angst, paniek en zelfs paniekaanvallen aanwakkert. Ik zie steeds voor me dat ik een slecht-nieuws-gesprek heb en dat het helemaal mis is. Ik heb overwogen om de scan af te zeggen en te geloven dat het allemaal angst is (ik heb de afgelopen 5 maanden heftige hypochondrie ontwikkeld door alle vage en steeds wisselende klachten zonder duidelijke diagnose).

Maar volgens mensen om me heen is het juist een slecht idee om de scan te cancelen. Zij geven aan dat ik dan mijn kop in het zand steek .Want wat als het wél MS is? Dan moet ik dat weten. Dat wakkert bij mij dan nog meer angst aan. Ik dacht dat ik alleen op het MS-idee was gekomen door mijn hypochondrie, maar nu voelt het alsof het een serieuze optie is dat ik dit heb. Ook lukt het me minder goed om aan mijn spanning te werken doordat die scan gepland staat. Ik denk steeds: “Fijn dat het beter gaat. Maar misschien ben ik dus wel echt heel ziek!”. Het is alsof mijn leven tot die tijd stilstaat. Ik weet echt niet goed meer wat ik moet doen: wel of niet de scan doen? Als ik het wel doe kan dat veel opluchting geven als er niets uitkomt, maar moet ik wel heel lang spanning en paniek uitzitten. Als ik het niet doe, geeft dat rust, maar kan het zijn dat ik bij een volgende kwaal weer denk “Oh nee, zou dit toch MS zijn?”. Aan de andere kant kan de neuroloog me misschien ook zonder scan geruststellen door bijvoorbeeld uit te leggen welke klachten van mij niet bij MS horen, etc.

Wat zouden jullie doen, ook met het oog op mijn angst- en paniekklachten en hypochondrie?

Voor de volledigheid: ik heb afgelopen maand ook al een hartonderzoek gehad (omdat er “mogelijk iets” gezien was). Dat heeft me al onwijs veel stress gegeven. Ook heb ik de maand daarvoor op de SEH gelegen (ook niet mijn eigen keuze, maar doordat ik ontstekingswaarde en ademhalingsproblemen had – bleek niets te zijn). Daardoor zit ik al extra hoog in mijn stress.

Ik zou om te beginnen de huisarts om hulp vragen bij de angststoornis.
Vervolgens zou ik naar een fysiotherapeut gaan om aan de spierspanning te werken.
Dan kan hands on door de fysio, maar daarnaast ook dmv oefeningen die je zelf thuis kunt doen.
En verder zou ik de scan gewoon door laten gaan, je kunt ook tegen jezelf zeggen dat je hem ondergaat om ms uit te sluiten en het daarna los te kunnen laten.

Reageren

Dank je voor het meedenken! Ik ga naar een psycholoog voor de angststoornis en ga inderdaad ook naar een fysio (inclusief thuisoefeningen). Dus ik ben er wel aan alle kanten mee bezig.
Maar inderdaad met een andere mindset de scan in gaan helpt al, ook al vind ik het lastig om in dit opzicht van het positieve uit te gaan (bij het hartfilmpje kon ik bijvoorbeeld wel denken “Grote kans dat er niets uitkomt!” en dat was ook niet iets levensbedreigends, maar MS voelt wel heel heftig en definitief en geeft me daardoor ook meer angst).

Reageren