Hey,

Ik ben een jonge mama (21j), en mijn zoontje is 3 ondertussen. Na de bevalling had ik het zeer moeilijk om mijn lichaam te accepteren. Je bent jong, en een buik die gaat hangen wil je dan al zeker niet. Ik was maar 14 kg bijgekomen en mijn zoontje woog 4kg300 dus op zich was het niet zo een ellende om de kilo’s er terug af te krijgen.
Nu krijg je snel complimentjes over hoe je vermagert bent.. en sindsdien is het niet meer gestopt. Momenteel weeg ik 47 kg, en ben ik 1.75m groot. Maar nog vind ik vetkwabben rond mijn buik, ook mijn billen zijn niet goed. Tegen beter weten in, want ergens besef ik wel dat het goed is zo.
Ondertussen heb ik al ong een jaar verslaving aan Laxeermiddelen (ook al weet ik goed genoeg dat dit schade aanbrengt en enkel vocht wegneemt, geen vet)zoals dulcolax, Bisolax. Ik neem er zo’n 20-30 tabletjes van per dag, zo erg dat ik zo nu al via internet moet bestellen(durf niet meer naar de apothekers in de buurt).
Mijn hele situatie is genant en maakt mijn leven kapot. Ik kan nergens meer naartoe want ik weet dat ik na een uur toch terug buikkrampen krijg.
’t is allemaal uit de hand gelopen.. Maar heb de moed niet om er iets aan te veranderen, zo een schrik om mijn gewicht niet meer te zien dalen op de weegschaal, maar te zien stijgen..

ja, je hebt echt hulp nodig, dit kun je niet alleen, dus ga naar de huisarts, hij kan je doorsturen.
door je lengte en gewicht denk ik dat je er inderdaad superdun uitziet, 47 kilo…. jemig en wat zul jij je rot voelen…. valt je haar ook uit? breken je nagels? heb je het koud?
en ach die darmen van je, probeer nu zo snel mogelijk hulp te zoeken want dit is niet goed.
als je inderdaad weer een normaal gewicht durft te krijgen, zul je je een stuk beter voelen en er ook beter uit zien, denk dat je er nu slecht uit ziet, maar helaas zie jij dat zelf niet.
vetkwabben kun je gewoon niet hebben… wel los vel, en daar moet dus weer wat gezond vlees in zodat je er weer mooi strak gaat uitzien/
veel sterkte! Brenda

Reageren

Ik schrik hier ook van!

Maar ik ben ook blij dat je nu aan de bel trekt want wat jij beschrijft zijn de eerste symptomen van anorexia. En anorexia is hoe eerder het wordt ontdekt, hoe beter te behandelen.

Wees verstandig en raap je moed en kracht bij elkaar en meld je bij de huisarts en vertel eerlijk en open jouw verhaal, en vraag wat de huisarts voor je kan betekenen.

Ik heb vooral te doen met jouw eenzaamheid hierin, en ik maak mij ook zorgen over jouw gezondheid op termijn.

Ga naar de huisarts!

Reageren

Hartelijk bedankt voor jullie reacties. Enkele steunbetuigende woorden kunnen veel betekenen voor mij. Maar de stap zal inderdaad van mij moeten komen, daar geraak ik niet onderuit en dat besef ik.

Ik snap zelf niet hoe het zo ver is kunnen komen, ook mijn ouders doe ik pijn dat zie ik aan hun ogen. Ondertussen krijg ik al geen centjes meer voor mijn verjaardag ofzo, maar gaan ze met mij eten, en ik weet wel waarom.

Ik hoop dat ik de moed bijeen kan rapen om de stap tot de huisarts te zetten, want ik wil echt wel terug een normaal leven, een gezond en vooral gelukkig leven..

Bedankt.

Reageren

Jonge mamma, ben je inmiddels al even bij de huisarts geweest. Het bespreken van jouw huidige situatie binnen de veilige muren van de spreekkamer met de huisarts kan al voor heel veel opluchting zorgen en de eerste stap zijn de goede kant weer op want jouw kinderen hebben een fitte mamma nodig hoor! Laat je weten hoe het je gaat? In ieder geval sterkte gewenst.

Reageren

Hey Pien,

Nee ik ben nog altijd niet naar de dokter geweest. om eerlijk te zijn durf ik dit nog steeds niet, ik weet dat ik de stap moet zetten hoor.. En ik hoop datk sterk genoeg zal zijn om dit dan ook te doen. Ik laat zeker iets weten als ik mijn ‘angst’ overwin.

Bedankt voor je bezorgdheid, kstel dit erg op prijs. Groetjes

Reageren

Ik hoop dat jonge mamma meer gaat lezen over anorexia, want ze moet echt niet te lang wachten met hulp zoeken volgens mij.

Heb je deze site al gezien: De Stichting Anorexia en Boulimia Nervosa (SABN)
http://www.sabn.nl/

Lees daar eens goed de informatie door en verdiep je serieus in deze materie want het kan een serieus probleem zijn. Als je weet wat het is, kun je hopelijk de juiste beslissing nemen.

Reageren

Hey iedereen. Nog eens bedankt voor jullie reacties. Ik heb er ondertussen allemaal eens goed over nagedacht en besproken met mijn partner. Deze heeft me nu aangezet om hulp te zoeken.
Mijn eerste afspraak is vandaag om 15.00uur. Ik hoop datk alles ga durven zeggen in levende lijve, want het blijft nogal een genant onderwerp vind ik. van achter je computerscherm gaat dit toch voor mij iets vlotter vrees ik.
Ondertussen weeg ik 44kg en ik weet dat ik het alleen niet meer kan oplossen. Hopelijk lukt het via deze weg.

Reageren

Hallo Jonge Mama,
Ik wil alleen maar even zeggen dat ik het al heel goed van jou vind dat je een afspraak hebt gemaakt met de HA! Het feit dat je je verhaal hier kwijt kunt, betekent dat je weet dat er ergens iets niet goed is en door een afspraak gemaakt te hebben, geef je aan dat je er zelf iets aan wilt doen. Heel dapper en een wijs besluit! Laat je ons weten hoe het gesprek is gegaan? Zet ‘m op!
Berend

Reageren

Hey,

Ik laat eventjes weten hoe het gegaan is. Het was geen afspraak bij de Huisarts, die had me doorverwezen naar CAW Delta(ik ben vlaams, geen nederlander dus kweet niet of ze dat bij jullie ook hebben?)
In ieder geval, tis goed verlopen. Kheb er me wel op betrapt dat ik niet Alles heb verteld, maar dat zal misschien nog komen. Ze gaan nu bespreken of ze mij verder kunnen helpen, of ze mij eventueel doorverwijzen naar een andere hulpverlener.
Kben wel blij datk de stap gezet heb. Nu nog hopen dat ik kan doorbijten!

Groetjes

Reageren

Waarom houd je informatie achter die juist van nut kan zijn bij de diagnose en de mogelijke genezing van de problemen?

Reageren

Aan jouw reactie te zien weet jij niet wat dit probleem juist doet met iemand, en hoe beschamend alles kan zijn.

Reageren

Als schaamte de reden is dat de oorzaak en mogelijk bron van uw matige welbevinden verborgen blijft en niet in beeld komt voor behandeling, blijft u uzelf in de steek laten op basis van normen en waarden waar u wellicht niet achter wilt staan, maar dat wel doet, en dus niet verder geholpen kunt worden.

Reageren

Hai Jonge Mama,

Als je het moeilijk vindt om alles open en eerlijk tegen de hulpverlener te vertellen, waarom schrijf je niet alles op papier en geef je hem de printversie. Als hij nu geen duidelijk beeld van jou kan krijgen, kan jou ook de juiste hulp niet geboden worden en ga je van de ene hulpverlener naar de andere gestuurd worden. Ik denk niet dat je daar op zit te wachten?

Je hebt de eerste stap gezet, je wilt hulp. Speel dan nu ook open kaart. De schaamte waar jij het over hebt vind ik valse schaamte!
Je kunt het!

Sterre

Reageren

Goed idee Sterre, en een verstandig advies. Ik kan mij trouwens goed voorstellen dat het gemakkelijker is vertrouwelijkheden aan het papaier toe te vertrouwen dan tegen een op dat moment vreemde persoon te vertellen. Zeker als het erg kwetsbare dingen zijn. Ik wens je moed en kracht om zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen!

Reageren