Ik ben zeker al 4 jaar single en wou tot mijn studie zeker geen vriend hebben. Tot een poos geleden. Ik kwam de perfecte man tegen. Gevoelig, charmant en zo lief. Alleen ik ben zeer onafhankelijk en vind het lastig om intimiteit te hebben met hem. (gekwetst door mijn oudere relaties) Hij vind het vervelend en ik ook. Want hij is echt een knuffelaar en wil constant kussen enzo. Wanneer ik het huishouden doe stoort hij mij, wanneer ik probeer te werken stoort hij mij, kom ik uit de douche en ben aan in de slaapkamer om te kleden stoort hij mij.

Hij is vreselijk gek op me en ik voel me gevleid. Alleen het is me to much. Hij heeft constante bevestiging nodig van me. Die ik niet altijd kan geven.

Ja ik heb een hoge temparement en kan soms echt een bitch zijn. Hij laat zich maar over zich zelf lopen.

Eergister avond sloeg de bom in. Hij wou lekker in bed knuffelen en ik wou aan mijn blog verder werken. Vervolgens staat hij op en gaat roken in de woonkamer. Als ik vraag waarom krijg ik een sullig antwoord. Ik moet dan echt door vragen (zoals ouders doen bij hun kinderen) en krijg ik te horen ja je negeerde me. Uit frustratie begon ik aan een discussie, hij kromp alleen maar in.

De seks is waardeloos, voel niks en hij is te voorzichtig en enorm bang dat de condoom scheurt waardoor hij praktisch niet beweegt.

Ik hou van hem alleen hij is niet zelfverzekerd genoeg om mij te temmen en aan te kunnen. Moet ik aan mezelf werken en door gaan met de relatie of kappen en wachten tot een man met pit?

Volgens mij ben jij niet echt verliefd op hem als je je zo irriteert, zo vroeg in je relatie. Meestal komen irritaties pas later en vind je degene waar je verliefd op bent in het begin geweldig. Ook dat je geen zin hebt in intimiteit spreekt volgens mij boekdelen. Weet je wel zeker dat je van hem houdt?

Reageren