Hallo, graag had ik even mijn verhaal gedaan, een verhaal waar ik zelf kop noch staart aan krijg.
Op dit moment ben ik op vakantie.
Mijn vriend, of wat hij ook mocht zijn de voorbije 6 maanden, kwam normaal gezien de laatste week, gisteren dus, ook naar hier.
Hij is er dus niet.
6 maanden geleden hebben we elkaar ontmoet op een cursus van het werk.
Ik vrijgezel, hij ook zei hij.
Hij vertelde wel dat er een gecompliceerde situatie was met z`n ex en hun dochtertje.
Hij zorgde er altijd voor, kreeg de opvoeding volledig op zijn schouders toegelegd… zei hij.
We spraken samen af, gingen iets eten.
Het was gezellig en na een tijdje daten, kwam de eerste kus etc…
We zij allebei geen pubers meer dus seks komt automatisch, alhoewel hij eerder terughoudend was, uiteindelijk toch van gekomen en het werd leuker dan ooit. Toch moest hij `s avonds altijd vroeg thuis zijn, blijven slapen zat er niet in en zijn gsm stond nooit stil wannneer we afspraken.
Enkel wanneer hij weer thuis was, ging de gsm automatisch af, was hij niet meer te bereiken.
Op een keer heb ik mijn goedgelovigheid aan de kant geschoven en ben ik `s nachts naar de woonst gereden van z`n vrouw (en blijkbaar ook van hem) om te gaan kijken en ja, ondanks de verhalen dat hij apart woonde, stond daar z`n auto.
Wat voel ik mij een domme gans nu ik moet vertellen dat ik toch weer de verhalen geloofde van hem, dat hij er nog woonde omdat alles nog niet rond was met de verkoop van het huis, in het belang van het kind etc…
Nu, maanden later, vele ruzies met z`n ex en lieve woordjes voor mij is de bom gebarsten.
Hij zei me dat hij een appartement heeft gehuurd, alleen verder wil of samen met mij maar vertrekt morgen met vrouwlief en dochter samen op vakantie… ik ben gebroken. Heeft hij me dan al die tijd zo belogen? Heb zo`n zin om naar haar te bellen en te vragen of zij werkelijk uit elkaar zijn en of ze weet waar hij de voorbije 6 maanden gezeten heeft. Maar ik kan het niet, iets in mij houd dat tegen.
De voorbije 6 maanden heb ik op hem weinig of nooit kunnen rekenen en het egoisme droop eraf, toch dacht ik dat het wel de moeilijke periode zou zijn geweest.
Nu, na een telefoontje dat hij morgen vertrekt met z`n gezin, uit bezorgdheid voor z`n dochter zegt hij, vertelde hij me dat hij me na hun vakantie wel weer zou terugbellen, nu wil hij tot rust komen. Had hij hier bij mij maar tot rust gekomen. Hij is onze ruzies beu en wil me misschien ook liever loslaten… ik heb het gevoel de schuld te krijgen van emoties die ik niet meer te baas kon. Tuurlijk hadden we veel ruzie, er was weinig of geen vertrouwen.
Ach, wat een gedoe… Mss heeft iemand van jullie iets dergelijks meegemaakt?
Vriendelijke groeten

Op de onderste vraag kan ik geen antwoord geven maar op de vraag in de titel wel. Antwoord lijkt me jammergenoeg voor jou vrij duidelijk. Het mobieltje alleen bij zijn ex uit zegt al behoorlijk veel. Daarbij kan niet precies uit je verhaal opmaken of dit het geval is maar indien het echt over zou zijn met zijn ex en hij is toch nog zo vaak bij haar zou hij jullie normaliter zeker wel aan elkaar voorstellen. Aangezien hij jou zo lijkt het igg compleet geheim houd voor zijn ex wil dat ook wel heel wat zeggen. Waarom zou hij jou niet voorstellen als zijn nieuwe vriendin als het al 6 maanden uit zou zijn met zijn ex? Plus hou kan hij zogenaamd tot rust komen als dat met zijn ex is waarmee hij dan al langer dan 6 maanden mee uit elkaar zou moeten zijn? Zal toch niet zo lekker moeten lopen neem ik aan. Daarbij ook nog de auto bij haar woning die bewijst dat hij liegt over apart wonen. Mijn excuses maar dit lijkt me echt als objectieve lezer voor 99% duidelijk. Hij is al die tijd nog steeds met zijn ex geweest. Moet je zelf maar kijken wat je met die conclusie wilt doen. Of je het toch voorgoed wilt afsluiten door toch even het lef te tonen om zijn ‘ex’ te bellen of misschien persoonlijk aan te spreken als je weet waar ze woont wat mij persoonlijk altijd makkelijker lijkt. Of je blijft je nog een tijd afvragen of het nou wel of niet zo was/is. 6 maanden lijkt me persoonlijk wel genoeg maar goed. Igg veel sterkte hoop dat je zijn ex toch durft aan te spreken zodat je het meteen af kunt sluiten anders zal je blijven twijfelen ookal zijn de situaties die je hier schetst maar al te duidelijk. Dat is altijd moeilijker te zien als de persoon uit het verhaal jezelf is.

Groeten van iemand die hier toevallig op dit forum terechtkomt maar moest hier toch even op reageren 🙂

Reageren

Hallo, bedankt voor je eerlijke reactie.
Intussen zijn we een aantal weken verder en is het niet echt makkelijk maar `k doe m`n best.
Hij heeft me gecontacteerd vanop zijn reis maar ik heb geantwoord dat ik geen contact meer wil.
Nu, talloze gemiste oproepen en spijtbetuigende smsjes later, heb ik nog steeds niet geantwoord.
Het is hard maar ik kan het niet.
Zijn vrouw heb ik niet gecontacteerd, al is de zin er soms wel.
Maar dan vraag ik me af, wat bereik ik ermee?
Misschien is het belangrijker hierdoor te geraken op mezelf en te denken aan m`n eigen geluk in plaats van verder te gaan in boosheid en verdriet.
Toch, makkelijker gezegd dan gedaan…

Reageren

Als jij uiteindelijk de ware blijkt, komt hij terug, maar dan wel op jouw voorwaarden… Op dit moment zou ik zeker zijn ‘ex’ niet inlichten. Wat schiet je daar (inderdaad) mee op? Zij ligt niet naast een ander – om daar maar even van uit te gaan – maar hij. Hoef je haar niet mee te confronteren, maar hém. Ik zou voor jezelf kiezen en een leuke vrijgezel proberen te vinden. Succes.

Reageren

Jouw situatie is voor mij heel herkenbaar. Het is een lastige en pijnlijke situatie.
Ik heb afgelopen 7 maanden een (wat ik dacht) relatie gehad, of in ieder geval proberen op te bouwen. Hij had ook nog praktische zaken af te handelen met zijn ex. Overtuigde mij ervan dat hij voor mij wilde gaan, vroeg geduld en verleidde mij bij hem te blijven op het moment dat ik wilde stoppen tot hij helemaal los was van zijn ex. Had ik dat achteraf maar gedaan, hem toen loslaten. Ik begrijp heel goed je goedgelovigheid hierin, al voelt het terugkijkend als naief en te goed van vertrouwen. Hierna ook veel ruzies gehad. Uiteindelijk alsnog ermee gestopt, toen hij bleef volhouden haar niet over mij te willen vertellen uit reapect voor haar gevoelens. Ehh en ik dan? Ik was duidelijk naar hem over mijn behoefte en verwachtingen. Maar dit had natuurlijk niks met zijn gevoelens voor mij te maken. Zelf toen het echt over was tussen ons bleef hij beweren nooit gelogen te hebben tegen mij en dat het uit was en is met haar.
Nu ben ik er achter gekomen (behalve mijn intuitie, rode flaggen, nu ook bewijs)dat hij een relatie met haar heeft. Hij heeft over veel dingen gelogen vanaf onze eerste ontmoeting! Dit alles is nog best pril en probeer alles achter mij te laten en verder te gaan. Wanneer hij contact zoekt negeer ik dit. Hij zegt mij te missen en niet los te willen laten.
Hopelijk vind je ook wat herkenning in mijn verhaal 😉 Ik begrijp je vraag heel goed. Ik weet feitelijk zo goed als zeker dat ik zijn minares was. Toch zijn er momenten dat mijn gevoel dit niet wilt geloven. Ik heb veel bijzondere momenten gehad met hem en vind het heel moeilijk te accepteren dat hij mij en zijn vriendin zo voor kan liegen.. Voel me boos over het feit dat ik onvrijwillig een minnares was! Daarbij worstel ik met het gegeven dat ik ook dingen heb toegelaten, hem geloofd en gevoelsmatig over mij heen heb laten lopen. Ook al was het maar ‘kort’, het voelde wel heel intens.
Daarbij idd de vraag of je haar wel of niet moet inlichten. Het liefst wil ik mijn energie op mezelf te richten op een constructieve manier. En het zijn probleem laten zijn, zijn leugenachtige relatie, niet de mijne. Nooit meer. Al hoewel ik momenten heb dat ik haar de waarheid wil vertellen en zelf ook zeker wil weten hoe het zit om het af te kunnen sluiten. Ik zou het denk ik ook willen weten als mijn vent vreemd gaat, echter wil niet iedereen dit weten en wie ben ik om dit voor haar te bepalen..

Lang verhaal..(ook even mij ‘ei’ kwijt;) Veel sterkte iig met het loslaten! Liefst A.

Reageren

…Ik zou het denk ik ook willen weten als mijn vent vreemd gaat, echter wil niet iedereen dit weten en wie ben ik om dit voor haar te bepalen…

Heel wijs besluit!

Reageren