Hallo,

Gezien ik in een situatie zit waar ik niet/nauwelijks met iemand over kan praten, dacht ik, ik schrijf het van me af, misschien om gehoord te worden of bevestiging te zoeken dat wat ik doe het juiste is.

Om een lang verhaal kort te beginnen (;)) zal ik meteen met de deur in huis vallen; ik heb gevoelens gekregen voor een getrouwde vrouw, en andersom. Zij zoekt mij regelmatig op wanneer ze daar zelf tijd voor heeft (dit speelt nu een half jaar). Ik heb haar al vrijwel meteen geëist dat ze haar man informeerde over haar gevoelens en omgang met mij, zodat hij zelf conclusies kan trekken wat hij verder met haar wil.
Dit heeft zij gedaan, en ondanks alles is hij nogsteeds bereid voor haar te gaan ivm 2 jonge kinderen.
Het feit dat ik nogsteeds met haar omga/ging, kwam doordat ik erg op haar gesteld was, en omdat ze aan heeft gegeven voor mij te willen kiezen. Dit heeft ze haar man ook duidelijk gemaakt. Vervolgens is ze in de afgelopen maanden zo vaak van gedachten veranderd, dat ze mij meerdere keren heeft aangegeven toch weer voor haar relatie te gaan, of voor haar zelf en zonder mij. De laatste keer dat dit gebeurde was zo’n 2,5 week terug, waarbij ze in de ochtend nog bij me was en aangaf voor mij te gaan, maar nog geen 2 uur later ontving ik een berichtje dat ze toch maar weer voor haar huwelijk kiest… Hierop ben ik er een paar dagen tussenuit gegaan, om mezelf te herpakken en de situatie achter me te laten, maar tijdens deze dagen liet ze weer merken niet zonder mij te kunnen. Ik heb aangegeven geen waarde meer te hechten aan wat ze “wil” en zegt, maar dat ik het wil merken/voelen, ik wil stappen zien die ze maakt en ik wil overtuigd zijn van haar keuze door te zien dat ze er voor me is, ook op dit moment. De afgelopen 2 weken heb ik aangekeken of ze dit zou doen, maar vervolgens lijkt het niet uit haar zelf te komen.
Ze zegt dat ze de keuze nu echt op mij heeft laten vallen, dat ze een punt zet achter haar huwelijk. Ik heb nogmaals gezegd hier geen waarde aan te hechten, en heb haar gevraagd stappen te maken. Vervolgens stuurt ze mij vanochtend een bericht dat ze een paar dagen alleen tussenuit gaat, om uit te waaien, terwijl ze nogsteeds geen scheiding heeft aangevraagd. Ik heb haar aangegeven dat ik dit betreur, dat deze dagen een mogelijkheid was om mij te overtuigen, door bij mij te zijn om mijn onzekerheden weg te nemen. Toen ze onderweg was heb ik haar nog 1 kans gegeven, door te zeggen dat als je NU terugkomt en laat zien dat je er voor me bent, ben je welkom.. Als je doorrijdt zet ik er een dikke vette streep onder! Ze is doorgereden en ik heb aangegeven dat ik geen contact meer met haar wil.

Dit lijkt mij ook de beste keuze gezien haar wispelturigheid waar ik geen hoogte van kan krijgen, maar er zit me 1 ding dwars, en dat is; stel dat ze nu daadwerkelijk de knoop aan het doorhakken is om verder met me te gaan, dan zou ik me erg schuldig/naar voelen als ze dat voor me over heeft gehad en ik haar nu aan de kant zet. Aan de andere kant denk ik; zolang ze niet gescheiden is kan ik het maar beter nu aangeven.

Ben benieuwd of iemand hier een mening over heeft?

Ja ik weet dat het erg fout is, ik heb dit niet bewust opgezocht en voel me een slecht mens. Ik weet ook dat wat ze bij haar man doet misschien ook bij mij kan gebeuren, maar ze heeft haar hele familie al eerder ingelicht dat ze voor mij wilde gaan (en ook weer niet, maar dat terzijde, haar gevoelens naar mij zijn er wel degelijk).

Ik denk dat je de enige juiste beslissing hebt genomen die je kon nemen.
Laat je niet als speelbal gebruiken door iemand die geen keuzes wil maken.

Ze wil enerzijds geen afstand doen van de geborgenheid van haar huwelijk en anderzijds geen afstand doen van het avontuurlijke met jou. Dat kan dus niet. Ze zal een duidelijke keuze moeten maken. Je hebt dat duidelijk gemaakt, nu is zij aan zet.

Als jij in dit spelletje meegaat zul je daar zeker niet gelukkig van worden.

Reageren

Ik snap het wel, zit in een vergelijkbare situatie die nu al 2,5 jaar duurt. Ze heeft voor mij gekozen, maar zoekt naar het juiste moment om met haar partner te breken. Probleem is dat ik niet zonder haar kan, echter zij bepaalt wanneer we elkaar kunnen zien. Stapel gek word ik ervan.
Wat er ook gezegd wordt, liefde laat zich niet sturen.

Reageren

Hallo,

Ik vind een relatie met een getrouwd iemand niet gelijkwaardig. Ik heb zelf zoiets meegemaakt en toevallig net vanavond het contact verbroken. Ik zou dat iedereen aanraden want je wordt echt niet gelukkig.
Als de ander nog niet gescheiden is dan is die eigenlijk nog niet rijp voor een nieuwe relatie. Of het nu een vrouw of man is.

En over schuld zou ik me maar helemaal geen zorgen maken.

Groet

Reageren

Voor een getrouwde vrouw is het ook heel lastig om uit haar vertrouwde omgeving weg te gaan zeker als er kinderen in het spel zijn en ze deze niet pijn wil doen. Daar komt de wispelturigheid vandaan denk ik. Ik heb in een soort gelijke situatie gezeten en werd er dood en dood ongelukkig , zeker van dat getouw trek van gevoelens. Ik heb een keuze kunnen maken door te denken dat elke relatie weer in een sleur terecht komt en je gewoon aan je relatie moet werken en deze niet moet laten versloffen. Passie mis je natuurlijk en heftige verliefdheid maakt ook alles mooier. Ik werd voornamelijk gek van het stiekeme en dat ik m’n man en kinderen ook pijn deed, en tegelijkertijd ik bij mijn minnaar wou zijn. Het werd veel te druk in mijn hoofd.

 

Ik zal altijd een zwak hebben voor mijn minnaar en aan het denken maar mijn man en kinderen zijn mij zoveel meer waard. Succes allemaal.

Reageren

Je bent zielig.🤣

Reageren

Ik herken dit.
“Ik hou van je en wil je niet kwijt” zei ze.
Week later heeft ze het op de ene op andere dag uitgemaakt, na 5 maanden relatie.
Ik was er kapot van kan ik je zeggen maar ik liet de deur altijd openstaan tot ze zei “ik weet niet wat ik wil maar ik weet wel zeker dat ik met jou niet verder wil”.
Toen was het voor mij duidelijk. Al die tijd heeft ze geacteerd.
Ik heb al haar gegevens gewist en ben er nu klaar mee.
Sterkte in ieder geval

Reageren

Ik heb 1,5 jaar in een relatie gezeten met een getrouwde vrouw.
Het is begonnen als avontuurtje met medeweten van de man omdat ze “spanning miste”. Hierna is het in sneltreinvaart overgegaan in Friend With Benefits, maar daarvoor waren de wederzijdse gevoelens al genesteld. Dit resulteerde in een onveilig voelende, met euforische momenten en vasthouden en weer loslaten soort relatie. Ik at met een aantal avonden met dit “stel” mee en ging zelfs mee naar de voetbalwedstrijd van hun zoontje. Ook mijn kids waarmee zij leuke activiteiten deed.
Mn familie zag haar als mn eigen vriendin, wisten van niks…
En voor haar kant was ik gewoon een “goede vriend”.
Met idd het : Ik wil voor jou gaan maar moet nog mn huwelijk loslaten etc etc.
Dan nam ze weer afstand en dan kon ze weer niet zonder me… Het vreet energie… en tussen de fijne genietmomenten, kan je je doodongelukkig voelen.
Mensen kijk enorm uit voor dit soort relaties, als er gevoelens bij komen is het een recept voor teleurstelling.

Reageren

De ongeschreven regel onder heren is simpel: Niet rommelen met een getrouwde vrouw en al helemaal niet als zij een gezin heeft. Blijf hiervan weg voor jezelf en al helemaal voor het gezin van de vrouw. Dit is geen basis voor een relatie, overdag bij jou en in de avond bij haar man in bed. Wil je daar een toekomst mee opbouwen? Los dat ik het persoonlijk moraal verwerpelijk vindt, zoek een vrouw met standaarden. En wees een vent.

Reageren

Eind juni een leuke getrouwde vrouw leren kennen, beide zijn we rond de 60jaar. En gedurende de afgelopen maand, na verschillende terras bezoeken en uit eten, bleek dat we wederzijds sterke gevoelens voor elkaar hebben. Haar man weet dat ze met mij omgaat, maar ik denk niet dat hij op de hoogte is van de manier waarop wij met elkaar omgaan. We zien elkaar vaker dan hij weet en we hebben inmiddels één keer het bed gedeeld.

Ik had nog nooit een affaire gehad, en ben er ingerold én zie geen uitweg, behalve helemaal stoppen, maar …. dat voelt niet goed, ik wil haar in mijn leven.
De dagen met haar zijn hemels, de dagen zonder haar de hell. Ze lijkt niet bang te zijn om betrapt te worden, dat vind ik vreemd. Iemand een idee hoe ik hier vorm aan kan geven zonder de helse dagen. Ik denk steeds vaker dat ik wil stoppen, maar ik wil haar niet kwijt. Maar ik besef ook dat ik op deze manier mezelf te kort doe en mezelf misschien kwijt raak. Help ?

Reageren

Het begint ook niet met rommelen met een andere vrouw. Het kan een collega of een vage kennis zijn, waar je meer contact mee krijgt, en op een gegeven moment merk je dat jij gevoelens hebt voor haar en in het ergste geval is dat wederzijds. Je hebt dan waarschijnlijk goede gesprekken en er ontstaat fysieke aantrekingskracht én een verbinding.
De relatie hoeft geeneens fysiek te zijn, om wel heel bepalend voor iemand te zijn. De normen en de waarde die de vrouw daar aan hangt of die de man daar aan hangt worden waarschijnlijk overspoeld door emoties.
Het kan de besten gebeuren.

Reageren