Mijn verhaal is lang. Ik wil jullie daar ook niet mee vervelen. Maar nu kom ik op een punt dat ik toch echt graag eens wil ventileren. Ik sukkel al heel mijn leven met depressies en angststoornissen. Ik heb het "geluk" (niet echt) dat dit in mijn genen zit. Zo heeft mijn vader het gehad, mijn tante, hun nichten en nonkels. Laat ons zeggen dat het serieus in de familie zit. Ik kan dus zeggen dat ik weet waar het vandaan komt. Mijn depressies zijn een resultaat van angsten. Ik lijdt aan een ernstige vorm van ziektevrees. Ik schrijf ernstig omdat het mijn leven beperkt in mijn doen en laten. Omdat het mij tegenhoudt om van het leven te genieten zoals ik zou moeten doen op mijn 35 jarige leeftijd.

Ik denk dat ik ondertussen al alle kankers gehad heb en momenteel ben ik bezig met een spierziekte (ALS) en een vermoeden van kanker (maag, darm, slokdarm). Ik schrijf het zo omdat ik het zo moe ben en zo beu. Mijn geest maakt mij gek en ik heb momenteel geen leven meer. Ik leef met een masker op. Ik heb twee lieve kinderen en ik wil hen behoeden van mijn échte ik momenteel. Al mijn energie gaat naar het verstoppen van mijn "ziekte" voor mijn kinderen. Ik wil hen geen trauma's bezorgen. Ik wil dat ze genieten van het leven en ik wil hen zo weinig mogelijk meegeven om dit bij hen uit te lokken. De genen hebben ze al. Het komt er dus op neer dat in het dagelijkse leven niemand weet dat er iets is.

De enige die er echt volledig van op de hoogte zijn, zijn mijn partner, mijn ouders en een goede vriendin. Mijn partner heeft het er heel moeilijk mee. Hij is een zeer logisch mens. Kent dit soort dingen niet en zegt dat ik moet stoppen om ermee bezig te zijn. Voor hem is het hetzelfde als een knop omdraaien en dan denk ik "kon ik dat maar" was er maar een knop dat ik plots al die gedachten niet had. Mijn ouders steunen me onvoorwaardelijk. Mijn vriendin ook maar ook zij hebben geen magische oplossing. Ik kan bij hen als eens mijn zeg kwijt en uithuilen dan voel ik me vijf minuten opgelucht en daarna komt het weer als een boomerang terug.

Ik zit nu op het punt dat ik een psycholoog heb gecontacteerd. Ik geloof er niet in maar ik ben zo wanhopig. Elke ochtend word ik trillend wakker. Letterlijk, met een gevoel van onbehagen dat ik niet kan afschudden. Ik kan dan de slaap ook niet meer vatten. Wat ik dan ook tegen mezelf zeg het helpt niet.

Zo kan ik nog uren doorgaan maar dan ben ik een boek aan het schrijven. Dit keer is vorige week een trigger geweest. Ik leek de donkere dagen wel oké door te komen maar plots kreeg ik een keer mijn soep niet weggeslikt een week later mijn vlees alsof mijn slikreflex effe zoek was. Sindsdien maak ik mezelf wijs dat ik ALS heb. Ik let continu op heel mijn lichaam. Elke spier, elke slik... Ik heb een krop in mijn keel nu al verschillende dagen, wat keelpijn. Ik let zelfs op hoe mijn stem klinkt. Daarstraks wou ik mijn stem opnemen omdat ik dacht anders te klinken. Ook een een teken van ALS. De paniek is continu op de loer. Veel heb ik niet nodig om in totale paniek te schieten.

Ik ben moe. Ik wil genieten van het leven en mijn geest laat het niet toe. Al had ik nog maar een dag dan zou ik nog willen kunnen genieten van die dag. Maar ik blokkeer en ik heb geen idee hoe ik er uit moet geraken.

Van medicatie neem ik paroxetine 20mg en dit al zes jaar. Hééééél af en toe een xanax retard 0,5mg maar ik heb niet echt de indruk dat het veel doet. Eerder me moe maken. Ik mag verhogen tot 1mg. Dat ga ik vanavond voor het slapengaan voor de eerste keer doen. Morgen is het zondag en de kinderen zijn op logement dus in het slechtste geval ben ik morgen wat suffig. Mijn tante rade mij uni traxine aan maar geen idee of dat beter is dan Xanax. Eigenlijk wil ik niks nemen en iets fundamenteel veranderen in mijn manier van denken maar hoe. 🙁

Sorry voor de lange tekst maar ik voel me echt alleen. De meeste mensen met ziektevrees gaan vaak naar de dokter. Bij mij is het net andersom. Ik ben zo bang voor een terminale uitslag dat ik de struisvogeltactiek toepas. Zo weinig mogelijk bezoekjes aan de dokter. Want ook dan schiet ik in paniek.

Ook even vermelden dat ik ook een b12 te kort heb, vitamine D en aan chronische hyperventilatie lijdt. De eerste twee krijg ik een behandeling voor.

Ik weet niet wat ik verwacht van het hier neer te schrijven. Ik weet het écht niet.

Als je een angststoornis hebt, is het toch goed om naar een psycholoog te gaan. Er is namelijk wel een behandeling d.m.v. therapie voor beschikbaar.

Ik ga de psycholoog een kans geven. Morgen wordt er besproken wat zij eventueel voor mij kan betekenen. Ik hoop iets. Al is het maar iets...

Ik heb de xanax niet genomen. Ik wil niet suf zijn. Als resultaat zit ik nu nog te daveren. Ik zeg al heel de ochtend tegen mezelf dat ik zo niet mag denken dat die angsten en gevoelens moeten weggaan maar ze blijven vandaag goed lang hangen.

Ik heb het al van dichtbij meegemaakt mensen die echt terminaal waren en echt nog genoten van het leven. Zo sterk waren. Uiteraard angst hadden maar die er voor knokte om te genieten van elke dag. Mijn oma is ook recent overleden aan terminale borstkanker en ik heb nog nooit iemand haar einde zo waardig weten dragen. Ik heb lange babbels met haar gehad en zij had geen greintje angst voor wat er komen zou. Ze heeft gekozen voor een eerder einde.

Waarom kunnen zij zo sterk zijn en ben ik hoe ik ben...

Dat is alvast een goede vraag voor de psycholoog...

Waarom zijn die ochtende toch zo zwaar? 🙁 Gisterenavond voelde ik mij al bij al best ok. Na een zware dag vol angst was dat een welgekomen afwisseling. Vandaag werd ik wakker om half zes en moest pas een uurtje later opstaan. Normaal val ik dan zonder problemen terug in slaap maar nu voel ik mij écht zo slecht. Ik probeer dan van alles. Vrolijke liedjes in mijn hoofd zingen, alle lichten aan (donker doet me geen goed smorgens), radio op, bezig blijven... Maar mijn lichaam blijft precies trillerig en onbehagelijk. Ik weet echt niet wat ik meer kan doen. Ik sta nu zo al een dikke week op met dit gevoel ik wil dat het stopt. 🙁

Ik kom het hier wat van me afschrijven. Ik ben ten einde raad. Het lijkt wel alsof ik geen lucht meer krijg door de paniek die ik bijna heel de dag voel. Vannacht was echt een dieptepunt. Ik werd om 3u snachts met een schok wakker en ben daarna niet meer deftig in slaap kunnen komen heel de tijd een paniekerig bibberig gevoel. Het is nog steeds aan de gang nu. Ik heb de xanax klaar liggen maar ik wil het gewoon niet nemen. Ik ben momenteel zelfs bang van het moe zijn. Want moe zijn wil toch zeggen dat je iets ergs hebt. 🙁 ... Zo denk ik heel de tijd. Ik heb nu het idee dat ik hier nooit meer ga uitgeraken. 🙁 Ik voel me zo slecht.

Probeer anders eens Mindfulness. Deze app is gewoon gratis te downloaden en helpt je om gewoon even nergens aan te denken en volledig te ontspannen. Daarnaast denk ik dat je ook niet genoeg afleiding zoekt. Probeer eens een half uur per dag te wandelen of iets anders om de gedachten te verzetten.

Ikzelf heb nu al bijna een jaar last van CHV en ben nog maar een paar stappen verwijderd om hier volledig afscheid van te nemen. Wat voor mij werkt/heeft geholpen:

- Levensstijl aanpassen. Gezonder gaan leven. Minimaal 2 liter water en 2 stuks fruit per dag + voldoende lichaamsbeweging.
- Ontspanningsoefeningen zo'n 2x per dag. Kan bijvoorbeeld met behulp van Mindfulness
- Ademhalingsoefeningen ook structureel 2x per dag. Weet niet of ik voorbeelden mag noemen, maar ikzelf heb bijvoorbeeld Hyperven gedaan.
- Denkpatroon veranderen. Het slechte gevoel wat je hebt is vervelend, maar niet levensbedreigend. Ondanks het slechte gevoel adem je nog steeds. Daarnaast is het slechte gevoel maar tijdelijk.

Daarnaast kan ik een psychiater natuurlijk nooit kwaad. Voor mijzelf was gelukkig bovenstaande voldoende. Medicijnen zijn eigenlijk alleen bedoeld om de pijn/het slechte gevoel tijdelijk te verminderen. De onderliggende oorzaken worden hiermee niet onderuit gehaald.

Merciekes voor je raad. Ik ga het zeker uitzoeken en ter harte nemen.

De voorbije twee dagen ging het best goed. Tot gisterenavond. Ik was nog iets aan het eten en weer kreeg ik mijn eten niet weggeslikt. Ik ben kalm gebleven en na drie keer proberen ging het weer. Nu heb ik weer een globusgevoel en ik merk ook dat ik wel wat slijmpjes heb. Traag maar zeker blijft dat toch weer in mijn hoofd hangen. Wat als ik toch ALS heb. Nu let ik weer op mijn stem, mijn slikken, mijn verslikken... Het is zo vermoeiend. Nu denk ik zelfs als het dan geen ALS is mss is het toch iets terminaal. Gewoon om alles te dekken wat slecht is en waar je dood van kan gaan.

Ik heb mijn eerste intake gesprek gehad bij de psycholoog maar daar over kan ik nog niet veel vertellen. Ik was vooral zelf aan het woord en heb nog niet heel veel feedback gekregen. Volgende woensdag eerste sessie. Ik ben benieuwd.

Kan je van stress en angst slikklachten krijgen en een naar gevoel in de keel?

Het brok gevoel in de keel, is een typisch verschijnsel van angst, stress en hyperventilatie

Ik kan je aanraden om te beginnen om beter contact te maken met je lichaam, zodat het je vriend wordt in plaats van een vijand.

Bij angst- en paniekklachten en depressie spelen je voeding en tekorten aan diverse voedingsstoffen een rol. Beter dus geraffineerde producten vermijden en matig te zijn met snelle suikers. Beter bij elk eetmoment zorgen voor complexe koolhydraten, voldoende eiwitten, vetten en vezels, dit om je bloedsuikerspiegel stabiel te houden, wat beter is voor je hormonen en neurotransmitters. Verder kan histaminerijke voeding ontregelend werken en angstklachten uitlokken/

Daarnaast kunnen allerlei vitaminen, mineralen, vetzuren en aminozuren de aanmaak van allerlei neurotransmitters bevorderen. Denk aan stoffen als magnesium, zink, vitamine B, C en D en omega 3. Een goeie ontspanner is theanine, wat ook in thee zit.

Antidepressiva en benzodiazepinen zorgen voor een verlaging van het melatonine; antidepressiva zorgen ook voor tekorten aan diverse B-vitaminen. dit alles kan ook klachten geven. Ik weet niet of de slikklachten daarmee samenhangen.

Eventueel gebruik van de pil verstoort ook je systeem. Het bevordert oestrogeendominantie en berooft je lichaam van allerlei  vitaminen en mineralen. Veel vrouwen hebben sowieso te maken met oestrogeendominantie, dan is het oestrogeen relatief te hoog ten opzichte van het progesteron. Is bij te sturen met evenwichtige voeding en gebruik van natuurlijke middelen, zoals natuurlijke progesteroncrème.

Kortom, verdiep je eens in je eigen gezondheid. Daar zal best mee te behalen zijn als je goed voor jezelf zorgt. Doen hè?

Even een update. Straks mijn eerste echt gesprek met de psycholoog na de intake. Ik ben benieuwd en hoop dat zij mij de nodige tools aanreikt waarmee ik zelf aan de slag kan. Ik hoop dat ik niet te veel verwacht.

Momenteel gaat het op en neer. Ik merk dat de paniek minder is maar de angst is nog zéér aanwezig. Ik heb de laatste tijd veel last van mijn darmen. Toen ik 18 was hebben ze mijn gal weggenomen. Sinds dien heb ik last met mijn darmen. Maar de laatste twee weken heb ik veel last van lucht in mijn darmen en zo'n bandgevoel rond mijn middel met momenten. Ik kan niet zeggen dat ik super veel pijn heb maar het is een héél vervelend gevoel. Mijn darmen borrelen. Echt krampen heb ik niet. Meer alsof mijn darmen "nijpen" ik weet niet hoe ik het moet omschrijven. Natuurlijk denk ik weer aan darmkanker, leverkanker of pancreaskanker. 🙁 ... Ik vraag mij af of dit écht van de stress kan komen?

Ik scan mijn lichaam en elk mankement heb ik gemerkt: eens verslikken, verspreken, buikpijn... Het is zo vermoeiend.

Het zijn toch echt stress klachten hoor.

Beste , ik heb reeds 10 maanden last van slik/passageklachten altijd ter hoogte van strottenhoofd. Alle onderzoeken gehad van echo , ct-scan , slikvideo , gastroscopie , laryngoscopie , ..... Ik eet enkel zacht voedsel en vloeibaar ( soep , yoghurt , pudding , zacht brood gesopt in koffie , .... ) Geen vlees , .... Ondertussen 10 kg vermagerd. Ben sinds 3 weken geopereerd. Schildklier weg. Nog steeds klachten zoals kokhalzen , ..... Ik neem ook spierontspanner. Wie kan helpen ????? Ten einde raad.

Arlette

Arlette, gaat het al de goede richting uit bij jou? Zo vervelend. 🙁

Ik ben terug bij af. Dit op een moment met prachtig weer en wanneer ik zou moeten genieten van alles. Het is ook weer stom gestart. Vorige week was ik een wafel aan het eten en er bleef een stukje hangen ongeveer ter hoogte van mijn strottehoofd. Sindsdien scan ik alles weer af en denk ik dat ik vergevorderde slokdarmkanker heb. Eten is niet meer ontspannen en vooral voelen of alles goed zakt. Als ik dan denk ik iets te voelen slaat de paniek me om het hart. Ik probeer er nuchter met om te gaan maar s ochtends word ik weer met een bang gevoel wakker. Weer een dag van eten en drinken. Ik stel het eten en drinken zo lang mogelijk uit. Als ik dan zoals gisterenavond voel dat alles goed zakt dan ben ik even gerust om niet veel later angst te hebben voor de volgende keer...

 

Het is zo vermoeiend.  🙁

Ik moest het even kwijt. Moedeloos word ik er van.