Opzettelijk braken geeft me een heel goed gevoel, terwijl ik weet dat het echt heel ongezond is voor je lijf. Ik heb geen eetbuien of iets dergelijks maar het gevoel van overgeven geeft mij de controle en dat vind ik fijn. Herkent iemand dit gevoel?

Ik zou er maar eens mee naar de huisarts gaan, want dit klinkt niet goed.

Waar ligt de grens, wanneer wordt het gevaarlijk vraag ik me af. Eigenlljk wil ik de huisarts nog even uitstellen.

Ik denk dat de grens al ligt op het moment dat je er mee begint.
Want op dat moment begin je met wat heel snel uitmondt in een dwangstoornis c.q. eetstoornis.
En hoe langer je er mee doorgaat, hoe verslavender het wordt en wordt het steeds moeilijker er mee te stoppen.

Ik denk eerlijk gezegd dat het al zover is. Ik zal eerst proberen om 1 dag niet over te geven en dan steeds een dag erbij, lukt me dat niet, dan ga ik bellen.

Hopelijk wordt vandaag dag 1. Nooit verwacht dat het zo pittig zou zijn. Maar dit gaat me lukken. Dat moet.
Bedankt.

Ga maandag direct maar naar de huisarts voor een doorverwijzing. Kans is groot dat er lange wacht lijsten zijn. Mocht je er tegen die tijd zelf afgekomen bent dan kun je het altijd afzeggen.

Ja misschien toch maar doen. Dag 1 is inmiddels mislukt.

Maarja, dan kom ik misschien in een heel traject terecht en ik denk dat dat misschien ook weer niet nodig is. Ik moet maar even goed nadenken.

Het is zo dubbel, aan de ene kant wil ik dat goede gevoel niet kwijt, wat ik natuurlijk beter ergens anders in kan zoeken, en aan de andere kant ljjkt het me een bevrijding als ik het niet meer moet doen. De emoties voelen dat vind ik lastig.

Met mezelf afgesproken dat dit het laatste weekend is dat ik mag braken, daarna is het klaar.

Dat werkt zo dus niet.

Hou ik mezelf voor de gek?

Ja. Als je dit soort afspraken met jezelf maakt wil je er eigenlijk helemaal niet mee stoppen.
Het is of stoppen of niet. Maar niet in termijnen

Ik begrijp het. Ik wil stoppen maar het stemmetje is zo hardnekkig.