Ik ben een vader van 3 fantastische kinderen. De oudste doet het goed op school de middelste gaat binnenkort naar school en ontwikkelt zich prima. Mijn jongste van 2 daar zie ik echt een aantal dingen wat mij zorgen maakt als vader. Vanaf baby af aan hebben wij slechte nachten gehad o.a niet slapen, schreeuwen en gefrustreerd zijn. Kan ik enigszins begrijpen maar nu zijn we 2 jaar verder. Mijn zoon heeft bij diverse gastouderopvangen gezeten en nergens was hij handelbaar en uiteindelijk op een kdv, maar ook daar kreeg hij coaching on the job dus observatie en nu is hij weer terug op het gastouderopvang waar het naar mij ziens prima gaat. Alleen het zit zo. Hij praat niet, eet selectief, schreeuwt, gilt en snapt de communicatie niet. Grijpt telkens naar zijn oren hij doet alles wat een 2 jarige niet doet. Loopt achter in leeftijd vermoedelijk van een jaar. Voor ik een heel lijstje maak aan mogelijke situaties ben ik nog een dag bezig. Overal word er vermoeden van autisme aangegeven: de consultatiebureau kan niks meer doen, logopedie heeft het als het waren opgegeven en nu de final: kinderarts ziekenhuis. Op 1 of ander manier zit ik nog in de ontkenning fase of heb ik als ouder toch iets verkeerds gedaan? Waarom doet hij zo en niet zoals zijn broer en zus? Mijn vrouw is daarentegen al overtuigd dat hij naar een kinderarts moet, alleen ik niet. Waarom nu al een stempel? Ik hoop toch via deze weg antwoorden te krijgen van ouders die hetzelfde of soortgelijk mee te hebben gemaakt. Mocht dat niet zo zijn bedankt voor het lezen.

Gr.
Max

Even heel direct: is er door een arts uitgesloten dat hij last van zijn hoofd of oren heeft?
Een kinderarts is trouwens niet iemand die een stempel.op een kind drukt,maar iemand die ten eerste naar een fysieke oorzaak van het gedrag van je zoon zal zoeken.
En ook al zou hij wel een stempel krijgen, zoals jij het uitdrukt, dan zou ik dat anders zien.
Met een verklaring voor zijn gedrag krijgen jullie als ouders handvaten hem te begeleiden, wat jullie taak als ouders ook makkelijker zal maken.
Mensen zien een diagnose vaak als negatief, maar voor het kind zal er een wereld open gaan als de mensen in zijn omgeving beter begrijpen waarom hij dingen doet en daar dus beter op kunnen anticiperen.
Ik zou dus zeker naar een kinderarts gaan!

Reageren

Laat hem onderzoeken naar autisme, dan weet je het!
Laat naar zijn oortjes kijken door de arts als hij hier telkens naar grijpt

Reageren

Aansluitend op @ Suus
Mensen praten wel vaker over “stempel” krijgen. Maar als de arts autisme vaststelt, is dat geen stempel maar een diagnose van een aandoening in het AS. ( Autisme spectrum)
Met een dergelijk diagnose kan je zoon maar ook jullie als ouders de juiste begeleiding krijgen hoe je daar mee om moet gaan en op anticiperen kunt. Het maakt het leven van je zoon maar ook voor jullie een stuk makkelijker. Hij is nu pas 2 jaar en dan is het toch belangrijk dat hij vroegtijdig begeleiding krijgt als autisme al zou worden vastgesteld.
Met niet naar de kinderarts gaan doe je uiteindelijk je zoon maar ook jezelf tekort

Reageren

Hoi,

als iemand die ook een kind was dat veel onverklaarbaar huilde en ‘anders’ gedrag vertoonde, en op veel latere leeftijd een diagnose heb gekregen kan ik vertellen dat een ‘stempel’ soms ook heel fijn kan zijn. Want ook als er geen naam voor is, merk je dat je anders bent, en dat geeft vaak het gevoel dat je dan ook minder bent. ik heb mijn hele jeugd strak gestaan van de stress van dit ‘anders’ zijn, en de diagnose heeft me daarin erg geholpen.
Ik zou dus toch aanraden om een onderzoek te laten doen. Het is daarna nog steeds aan jullie in hoeverre jullie een eventuele diagnose leidend laten zijn. Maar als er al afwijkend gedrag en vooral afwijkende gevoelens aanwezig zijn, is het uiteindelijk alleen maar fijn om te kunnen begrijpen waar dat vandaan komt en passende oplossingen te vinden.
Autisme heeft ook heel veel vooroordelen, en daarin kan een arts ook helpen: het beeld wat je van autisme hebt klopt misschien helemaal niet, want het is een spectrum, en lang niet alle ’typische eigenschappen’ zijn dus bij iedereen aanwezig.

Daarnaast klinkt het alsof de huidige situatie sowieso al veel met jullie doet: er moet dus iets gebeuren. En zelfs het uitsluiten van een autisme diagnose zou hierbij kunnen helpen.
Wees dus vooral niet bang van het woord en zie het gewoon als een stap in het leren kennen van je kind, want dat is het!

Reageren