Er moet iets gebeuren. En snel ook. Ik ben het meer dan zat. Ik zal het proberen zo kort mogelijk te houden. Eerst even info.

Een kleine 20 jaar geleden darmproblemen gekregen, hevige diarree. In een supermarkt een aantal keren te laat geweest. Verschrikkelijk. Toen nog in de auto naar huis. Daar heeft zich mijn angst ontwikkeld. Maar het is klaar, meer dan klaar. Ik ben inmiddels moeder van 2 kinderen (13 en 14). Ik heb veel dingen met hun moeten laten. Op een goede dag ging ik ergens mee heen. Maar dan nog heel dicht in de buurt. En zo “golf” ik al járen lang.

Begin 2014 burn out. Maar weg gedrukt ivm ernstig ziek worden van onze oudste. Daarvoor hebben we heel vaak naar het ziekenhuis gemoeten (20 min. rijden) en om en om daar ook gebleven. Zelf naar Groningen geweest. Ik heb het allemaal gedaan. Heel wat water heeft er gevloeid. Maar ik kwam er wél. Dus… als het moet, kan het schijnbaar wél. Zal wel vreemd klinken. Gelukkig is onze zoon na een aantal maanden herstelt. Maar toen ging de automatische piloot uit en klapte ik in. Drukste tijd in de zaak (eigen) kwam er aan. Begin 2015 kon ik écht niet meer. De maanden ervoor op oxazepam geleefd.

Ik zit zó in een cirkel… Even de stad in gaan (nog geen 10 min) geeft heel vaak problemen en die keren per jaar zijn op 1 hand te tellen. Toch wil ik weer. Ik wil genieten, ik wil leven. Tevens heb ik een hartritme stoornis waarvoor ik bij de cardioloog loop. Dat is de laatste jaren dus ook alleen maar erger geworden, inclusief de angst.

Tot een enkele maand terug ging het goed. Althans qua vermoeidheid en burn out. Niet qua weg gaan, helaas. En nu… nu ben ik een lopend wrak soms. En dat ben ik zo zat. Ik ben zó ontzettend moe… Afgelopen nacht nog een poging tot inbraak achter de rug…. Ik sta stijf. Slik een halve tot een hele oxazepam per dag. Lang niet gedaan.

Maar omdat het om een aantal verschillende zaken gaat, vind ik het heel lastig. Ik ben vorig jaar bij een ggz arts geweest. Zij had zoiets van… is niet ernstig. Het is logisch dat je het lastig vind om weg te gaan en logisch dat je angstig bent vanwege je hartritme stoornis. Maar om je te kunnen behandelen moet ik er een stoornis aan geven en dat vind ik te zwaar, aldus de arts. Dus daarmee gestopt. Het ging toen overigens al wat beter mbt burn out.

Een bijkomend probleem… ik wil graag, maar ik durf het niet. Echt niet. Wat voor een therapie ik ook pak… je moet overal heen. En ja, als de darmen het toelaten, is het geen probleem, maar anders…. Dan kom ik er écht niet. En je kunt niet steeds afbellen.

Nu heb ik inmiddels wel een aantal keer weer psychosomatische fysiotherapie gehad. Doet me wel goed, maar brengt me (nog) niet waar ik heen wil. Daarbij “moet” ik voor mijn hartritme stoornis een revalidatie therapie volgen. En ja, daar ben ik blij mee. Heel blij. Ik heb weinig conditie. Maar dat houd in dat ik 2x per week 6 weken lang 20 minuten per keer moet rijden (40 min. heen en terug). Nu kan ik het ook bij de therapie doen, maar dat is én anders en vinden ze nog niet raadzaam. Eerst het een aanpakken, dan het ander.

Ik heb zo lang thuis gezeten, dat ik het écht heel moeilijk vind om weer weg te gaan. Heeft iemand tips hoe ik dit het beste aan kan pakken?

Hallo Debbie,

Dat is weer een tijdje geleden. Volgens mij was je de laatste keer hier op het forum toen je zoontje ziek was. Ik kan me dat nog wel goed herinneren. Complicaties na een operatie. Daarna wellicht ook nog een keer, maar dat weet ik niet helemaal zeker. Gelukkig gaat het met je zoontje weer helemaal goed. Altijd goed om te horen.

Je hebt natuurlijk heel wat voor je kiezen gehad de laatste jaren. Geen wonder dat je daar last van hebt gekregen. Je bent nu met therapie bezig, en dat is prima. Het zal ook even duren voordat je daar echt resultaten van zult merken. Daarnaast komt er dan  nog een revalidatie programma. Ook dat is goed om te doen.

Ik heb zo lang thuis gezeten, dat ik het écht heel moeilijk vind om weer weg te gaan. Heeft iemand tips hoe ik dit het beste aan kan pakken?

Dat is een (vooral) vervelend probleem. Probeer met iemand (vriendin of familielid) afspraken te maken om regelmatig de stad in te gaan. Probeer vooraf een aantal afspraken vast te leggen. Dan hoef je dat niet alleen te doen en hebt een stik achter de deur dat je moet omdat je het hebt afgesproken

Reageren

Klopt, Tandor.

Hij heeft 3 operaties gehad. Na de 2e heeft hij een week op de IC in Groningen gelegen. Wat een vreselijke tijd. Maar gelukkig is alles nu goed. Wel geregeld wisselende stoelgang, maar verder helemaal goed gelukkig.

Afgelopen jaar heb ik al een heel aantal sessies van psychosomatische fysiotherapie gehad. En ja, dat heeft geholpen. En nu dus weer.

Ik probeer er steeds vaker uit te gaan. Kleine stapjes. De ene keer gaat beter dan de andere keer. Maar die angst…. Angst voor mijn gezin, maar ook de angst wat betreft mn hart. Relativeren lukt gelukkig steeds vaker, maar als ik moe ben lukt dat gewoonweg niet meer.

Die stok achyer de deur klinkt goed, helaas pakt dat anders uit. Ikplan nu juist niks meer en doe het spontaan. Maar da’s me te weinig. Op het moment dat ik wat afspreek wordt de druk veels te hoog, slaap ik amper omdat het “moet”, waardoor ik juist mn darmen van slag heb. De therapie die ik nu volg zit bij me in de straat en dat lukt. 🙂

Reageren

Je zult die angst toch moeten doorbreken…en de confrontatie ermee aangaan…

Reageren

Beste Tandor, even een afwijkende vraag ivm onze zoon. Hij heeft sinds zn operatie 3 jaar geleden een onregelmatige stoelgang. Met regelmaar diarree. Alles verder goed. (Gesprongen blinde darm en nadien 2x 10 cm van zn darm verwijderd. 1x omdat het niet goed aan elkaar is gezet en is gaan lekken, 2e keer omdat er een ontsteking zat.)

Maar nu ben ik vanavond toch wel geschrokken. Op de wc rand zaten zwarte spetters ontlasting. Hij had weer diarree. Maar het waren nu zwarte (opgedroogde) stippen die zichtbaar waren. En zwart. Ik schrok me rot. Hij zegt zelf dathij achterom gekeken heeft en dat t bruin was. Maar ik weet niet zo goed hoe serieus ik dat moet nemen. Ik weet nu ook echt even niet wat te doen. We hebben vanavond laat rode kool gegeten, maar dat kan toch niet binnen een half uur erna zichtbaar zijn?

Reageren

Na een half uur, kan dat inderdaad nog niet. Maar bij diarree kan ontlasting bij drogen, wel heel snel zwart worden…  Even in de gaten houden, of zijn eetlust afneemt of dat er maag/buikpijn optreed.

Reageren

Oke, dat wist ik niet. Ondanks dat zowel mijn zoon als ik hebben geregeld diarree, maar heb het nog nooit zwart zien verkleuren. Hij heeft verder nergens last van.

Nu begin ik alleen wel te denken. Zelf hebik al een kleine week last van mijn maag. Met vlagen. Net boven mn navel, maar ook onder mn navel. Rond mn navel dus. Stekende pijn. Soms wel soms niet. En ook ik had smorgens diarree. Maar dat is voor mij niets bijzonders. S avonds was mijn ontlasting gewoon van kleur, breiig. Naja, zal wel goed komen. Ik hou het in ieder geval in de gaten.

Reageren

Proberen toch naar je lichaam te luisteren en na een burn out goed voor je lichaam zorgen. Volwaardige voeding eten en tekorten aanvullen. Veel mensen komen stoffen tekort als magnesium, zink, vitamine B en D, omega 3, om er een paar te noemen. Misschien zijn er natuurlijke middelen om het te ondersteunen. Had in het verleden allerlei vage klachten en ook dunne ontlasting maar over het algemeen niet zo erg. Is tegenwoordig beter.

Bij je zoon, na een operatie zou ik het niet weten maar ook goed ondersteunen met goede voeding en wat supplementen. Koolsoorten kunnen wel zwaar zijn voor de hele spijsvertering.

Reageren