Hallo,

Ik wil proberen te voorkomen dat dit een té lang bericht word, maar wil ook niet té veel van de context hierbuiten laten.

Ik ben een 25 jarige man met ADHD en autisme. De laatste paar jaar ben ik een beetje depri, soms heel erg, soms valt het reuze mee. Als ik slechte dagen heb, zit m'n hoofd helemaal vol met gedachtes, en raak ik heel makkelijk overprikkeld. Ik had hier Stratera voor, maar hier word ik een zombie van, dus dit slik ik echt alleen op dagen dat ik het idee heb dat ik een kabeltje wil knopen op een bepaalde plek. Ik heb ook een wietverslaving, maar weet niet of dit er direct iets mee te maken heeft.

Ik moet voor m'n werk tegenwoordig bijna elke dag met de bus over een kort traject. Vandaag was weer een vervelende dag, en dan wil ik ook dat die bus gewoon door rijdt en mij afzet bij de bushalte waar ik op STOP druk. Ik stapte in de bus, en besloot te blijven staan, terwijl er gewoon lege stoelen waren. Dit was niet om vervelend te doen, ik voel me soms gewoon heel ongemakkelijk om naast mensen te zitten die ik niet ken.

Ik raakte in discussie met de chauffeur van de bus. Hij wilde dat ik plaatsnam op een stoel, omdat hij niet wilde dat er mensen stonden als hij over de snelweg ging, uit veiligheidsoverwegingen dus, wat echt compleet logisch is.

Ik reageerde hierop door te zeggen dat ik me niet verplicht hoefde te voelen om ergens te zitten als ik dat niet wilde, zonder ook daadwerkelijk eerst na te denken over wat hij zei en bedoelde.

Dat was geen fijne reactie van mij tegenover de chauffeur. Hij doet gewoon zijn werk, en waarschuwt mij vanwege de veiligheidsregels die gelden in de bus. Hij had geen vervelende intenties, en toch schoot ik meteen in de verdediging. Achteraf schaam ik me altijd enorm hiervoor, maar dat lost niks op.

Zijn er manieren waarop ik hier beter mee kan omgaan?

Je geeft aan dat ADHD en Autisme hebt. Dat op zich is al een "pittige" combinatie. Als je daar ook nog een wietverslaving bij hebt, dan wordt het toch erg moeilijk. Ook de combinatie van de medicijnen met de wiet is erg ongelukkig.
"beetje depri, soms heel erg, soms valt het reuze mee. Als ik slechte dagen heb, zit m’n hoofd helemaal vol met gedachtes, en raak ik heel makkelijk overprikkeld." dat is dan niet zo raar. En als je zo doorgaat, ben ik bang dat het nog moeilijker en erger gaat worden.
Je zou naar een psycholoog kunnen gaan, maar je zou dus ook iets aan de wietverslaving moeten doen

Hoi Kareltje,

Ik vind dat het je siert dat je ondanks je klachten je gedrag probeert te matchen met hoe je graag wil zijn.

Waar zit je nu het meeste mee? Het antwoorden vanuit jezelf, het antwoorden zonder zijn motivatie te hebben afgewogen, de impuls? Iets anders?

Ook voor 'gezonde' mensen is het soms lastig om niet te snel te reageren, en zelfs nog lastiger is het voor mensen om niet vooral te reageren vanuit de eigen belevingswereld. Gebeurt bv ook op dit forum voortdurend 😉

Ik weet dus niet of het zo erg is dat je zo reageerde in deze context. We zijn ook maar mensen, denk ik zo. En dit is zo'n plotselinge situatie dat je hem ook lastig kunt zien als iets waar je je gedrag perfect op kunt trainen. Ik denk dat als je nog een keer aangesproken wordt op iets, dat je kunt proberen om (standaard) te vragen of iemand het kan uitleggen.