Hoi,
Ik zit met een stom probleem, maar het is er toch echt.
Ik vind het moeilijk om naar de dokter te 'durven' gaan. Ik ben er bang voor.
Daarom stel ik het maandenlang uit, en ga meestal gewoon helemaal niet.
Ik had het vroeger niet, ben een paar keer in het ziekenhuis geweest zonder problemen. M'n blinde darm is er ooit uitgehaald, en ik heb een paar onderzoeken doorgemaakt. Dat gaf allemaal geen problemen.
Ik heb het probleem sinds ik een duodenoscopie moest laten doen door een arts in het ziekenhuis. Dus een maag, dunne darm en dikke darm onderzoek.
Ik ben er redelijk open heen gegaan maar het was werkelijk verschrikkelijk. De arts was een ongevoelige nare man en hij nam geen tijd om me uit te leggen wat er ging gebeuren. Hij deed het gewoon.
Ik heb een chronisch dichte neus en kan er niet doorheen ademen dus wilde vragen of ik wel kon ademen wanneer de slang in m'n keel zat. En of ik neusdruppels mocht nemen (die had ik meegenomen) zodat ik door m'n neus kon ademen.
Het mocht niet, en meer antwoord kreeg ik niet.
Ik had ook nog willen uitleggen dat ik sexueel geweld heb meegemaakt (verkracht) en daarom bang was dat ik misschien 'bang' kon worden als ze bij die kant van m'n lichaam bezig waren.
Ze gebruiken daar standaard dormicum bij dit onderzoek en ik kreeg het al ingespoten in het infuus. Hij zei dat hij wat extra zou doen. Ik werd compleet wazig en kon hetgeen wat er gebeurde niet meer wisselen. Ik raakte in paniek maar kon het niet goed zeggen door de medicijnen. Ik zag flarden van dingen die om me heen gebeurden en voelde pijn en gedoe bij m'n achterste. En verschrikkelijk pijnlijke steken in m'n buik.
Uiteindelijk werd ik de kamer uit gerold en op de gang neergezet, nog half 'weg' en niet helder nog. Ik lag half wazig te huilen en stond daar alleen op de gang, ik heb me nog nooit meer verloren en kwetsbaar gevoeld als toen. Ik kon door de medicijnen en wazigheid niets voor mezelf doen en was afhankelijk van wie er de gang op zou lopen. Ik lag daar zonder onderkleren, en voelde me zo bloot, vies en alleen.

Toen ik terug was in de kamer huilde ik nog steeds, nog steeds half verdoofd en wazig en niet in staat om te stoppen. Een verpleegster kwam naar me toe en praatte gelukkig wat met me. Ze vond het duidelijk heel rot en gek dat het zo raar gelopen was.
Godzijdank was mijn partner er toen en kon ik m'n kleren aandoen, ik wilde niets liever dan mijn kleren weer aan.

Ik ben een paar dagen de weg kwijt geweest, erg verdrietig en een heel erg vernederd gevoel. Ik bleef een beetje in een soort waas. Zo'n waas die je ook hebt als er plots iets heel ergs gebeurd.
De arts heb ik niet meer gesproken of gezien, de uitslag was per telefoon. Ze hadden niets gevonden.
De na effecten van de dormicum bleven best lang hangen, ik bleef lang vergeetachtig en wazig. Juist daardoor duurde het verwerken ook heel lang denk ik.

Het is nu al weer twee jaar geleden en nu merk ik dus dat ik het naar de huisarts gaan uitstel/niet doe. Ik ben dus chronisch moe en heb een wat laag cortisol gehalte, maar niet laag genoeg om addison te hebben.
Nu ben ik 2,5 maand erger vermoeid dan ooit, dus het is erger geworden of er is iets anders bij gekomen.
Ik heb steeds verhoging en vlagen van een extreem gevoel van hitte. Het is geen overgang (ben 31). Ik ben ontzettend licht in m'n hoofd en kan me niet concentreren of functioneren. Ik heb snachts steeds buikpijn links onder m'n ribben, het trekt door naar m'n rug en schouders.
Maar ik durf niet naar haar toe. Bang om doorgestuurd te worden, ik ben gewoon bang.
Ik zeg steeds tegen mezelf dat ze in de eerste instantie vast alleen bloed wil laten prikken. Misschien even ijzer controleren en schildklier etc.
Maar ik blijf het maar voor me uitschuiven.

Ik schrijf het hier in de hoop dat ik door het opschrijven misschien een stapje verder kom (vanbinnen dan).
De huisarts die ik heb is nieuw, want ik ben verhuisd. Ook het ziekenhuis hier is nieuw voor me. Opzich zijn dat voordelen want die arts loopt er niet rond maar toch ben ik bang.

Een nare ervaring kan inderdaad wel wat impact hebben.
[quote]De na effecten van de dormicum bleven best lang hangen, ik bleef lang vergeetachtig en wazig. Juist daardoor duurde het verwerken ook heel lang denk ik.[/quote] Dit waren toch niet de effecten van de Midazolam (dormicum). Dit middel wordt namelijk juist gebruikt voor de korte werking die het heeft. Ik denk eerder dat het een psychisch/emotioneel probleem is geweest waarom het zo lang duurde.

Je hebt in ieder geval klachten waarmee je toch even naar de huisarts zou moeten gaan. Een nieuwe positieve ervaring kan meer goed doen dan je denkt. De huisarts zal in eerste instantie inderdaad een bloedonderzoek doen. vertel de huisarts ook welke nare ervaring je in ziekenhuis hebt gehad en dat dat een drempel heeft opgeworpen. Dat is voor de huisarts wel belangrijke informatie..Zij kan hier dan rekening mee houden.

Bedankt voor de reactie Tandor,
Goed om te weten dat de dormicum normaal gezien snel uitgewerkt is. Toch was ik wel echt wazig, m'n partner zag het ook aan me en voor mij voelde het vergelijkbaar met de na effecten van een narcose. Misschien was het een mix met nog iets anders erin, zou dat kunnen?
Wat ik wel apart vind is dat ik overal lees dat het angstdempend werkt, ik was heel bang juist door het verdoofde gevoel. En het niet onder controle hebben van m'n lichaam terwijl ik wel voelde wat er gebeurde.
Het is wel goed om erachter te komen of het een psychisch effect was of de dormicum (of mogelijk nog wat anders). Want wilde nooit meer dormicum, bij wat voor onderzoek dan ook. Dan liever helemaal in slaap, of helemaal niet zodat ik tenminste nog normaal kan redeneren en geen paniek krijg door de slaperige verwarring.

Ik heb trouwens een afspraak gemaakt bij de huisarts nu. Ik kan vrijdag ochtend bij haar terecht.
Ik hoop dat ik alles goed kan uitleggen. Het is moeilijk vind ik, om dingen op de juiste manier over te brengen. Vaak vertel ik het zo dat de ander denkt dat het wel meevalt, terwijl ik eigenlijk gewoon op ben en niet meer weet wat ik moet doen.
De lijst aan verschillende klachten is best lang en ik weet niet welke allemaal met elkaar te maken hebben en welke niet. Ik ben bang dat het raar klinkt en de huisarts geen verbanden kan vinden.

Ik weet niet of ik misschien bepaalde dingen even weg moet laten.

Ik heb trouwens snachts ook een andere soort pijn op de borst, die komt niet iedere nacht voor maar misschien zo'n twee keer in de week.
Ik word dan wakker van een stekende/trekkende pijn links/midden die erger word als ik beweeg of diep adem haal. Het is vaak vrij laat in de nacht, als ik al een tijdje slaap. (tussen 2 en 6, zoiets)
Meestal duurt het een minuutje tot 5 minuten.
Enig idee wat dat zou kunnen zijn?
Ik heb lang gedacht dat het gewoon een soort kramp was, omdat het inademen zeer doet. (bij kramp in je been bijvoorbeeld doet het ook zeer om de spieren langer te maken).
Maar ik vind het een soort van raar dat het steeds s'nachts gebeurd rond dezelfde tijden. Dat kan ik niet helemaal verklaren.

Die pijn op de borst, heeft toch met je hart niets te maken. Je hebt de klachten met diep ademhalen en bewegen. Dat kunnen je luchtwegen zijn of inderdaad spieren.
Maar het diep ademhalen geeft wel te denken. Het zou kunnen dat je hyperventileert.
Dat zou in principe wel wat klachten die je hebt kunnen verklaren.
Doe eens de test op:
http://www.dokter.nl/index.php?option=com_hyperventilatietest

Heel goed dat je naar de huisarts gaat. Misschien is het goed om je partner mee te nemen. Die kan dan eventueel dingen aanvullen als je zou vergeten.
Je moet geen dingen weglaten bij de huisarts. Het is namelijk goed dat de huisarts een duidelijk beeld krijgt.

Ik ben geweest 🙂 eindelijk.
En het ging natuurlijk prima, ze nam me gewoon serieus en voor nu is het resultaat een bloedonderzoek.
Ik schrijf even op wat ze heeft aangekruist zodat ik het later nog even kan opzoeken.

Aan de voorkant bij probleemgeorienteerde aanvragen:
Diagnostiek: BSE, Hb, MCV, Leuko, Kreat, Gamma-gt, ALAT, glucose, TSH
Anemie: HB, MCV, Reti, LDH, Bili, VitB12, FZ, CRP
Maag/Darm: H. Pylori
Menopauze: FSH

Achterkant:
Amylase, Foliumzuur, Leukocyten differentiatie, Trombocyten, Vitamine B1, B6, B12, Vit D.

Verder is m'n buik even bekeken, erop gedrukt ed. Ik heb niets gezegd maar ze vroeg op de goede plek of het daar gevoelig was. Geen idee wat ze dacht verder, volgens mij zit daar de maag, altvleesklier en milt zo'n beetje.
En m'n darmen leken traag zei ze, al wist ik dat al, toch goed dat ze het automatisch door heeft.

Alles bij elkaar was het prima, en ik vind het ontzettend fijn dat ze me serieus heeft genomen.
Ik kan nu al naar het ziekenhuis om bloed te laten prikken, het hoeft niet nuchter. Dus ik denk dat ik dat ook maar meteen ga doen.

Zoals ik al schreef:
Een nieuwe positieve ervaring kan meer goed dan je denkt.....

Er wordt in ieder geval een uitgebreid bloedonderzoek gedaan. Stel het inderdaad niet uit en ga vandaag nog om bloed te laten prikken.

Je hebt je huisarts dus even "getest" als ik het goed lees.
De volgende keer wel gewoon aangeven wat voor klachten er zijn en waar ze zijn. Dat maakt het wel wat makkelijker voor de huisarts. Het is voor een goede diagnose belangrijk dat een patiënt zoveel mogelijk informatie geeft over klachten.
Nou maar eens even afwachten op de uitslag.
Had je overigens die test nog gedaan?

Het was niet bedoeld om haar te testen hoor. Het ging gewoon heel snel, kort gesprekje, daarna was ze al aan het voelen aan m'n buik en terwijl dat gebeurde vroeg ze er dingen over en toen heb ik het gezegd.
Daarna pas meer verteld.
Ik ben wel vergeten te vertellen dat ik Jodium slik, omdat het m'n darmen een beetje actiever lijkt te maken. Dat heeft invloed op de uitslag toch (TSH/schildklier)?
Vind je dat ik dat door zou moeten bellen? (het bloed is al afgenomen trouwens).

De score van de hyperventilatietest was 53, wat zou betekenen dat het een mogelijkheid is.
Ik heb zelf niet echt het idee dat ik te diep of te veel adem, juist best langzaam en rustig. Wel altijd een redelijk dichte neus trouwens.

Met een score van 53 kan ik je verzekeren dat er sprake is van hyperventilatie. En dat is eigenlijk goed nieuws......dat verklaart namelijk een groot deel van je klachten. Daarnaast is het wel vervelend om te hebben maar zeker geen ernstige aandoening.
Kijk hier eens voor de mogelijk symptomen van hyperventilatie als die chronisch wordt:
http://www.chronischehyperventilatie.nl/index.php?page=symptomen
Dit zeker iets om met je huisarts te bespreken.......

Ik zou overigens wel stoppen met de jodium tabletten. Aan de darmen doet het namelijk helemaal niks. Je krijgt met normale voeding voldoende jodium binnen. Jodium is alleen van belang voor de schildklier. Als je een trage schildklier hebt kan jodium zelfs voor problemen zorgen. Vezelrijke voeding en genoeg drinken zou voor de darmen voldoende moeten zijn. Misschien wat Magnesium en vitamines toevoegen.

Wacht eerst maar eens op de uitslag.. Als er dan wat met de schildklierwaarden is kun je dat altijd nog melden.

Ik zal het vertellen als ik weer langs moet (hyperventilatie)

De reden waarom ik ooit jodium ben gaan slikken was omdat ik een histamine-vrij/arm dieet moest gaan volgen (vanwege de extreme darmklachten). Ik reageerde op allerlei dingen alsof het een allergie was, zonder allergisch te zijn. Het idee was dat ik histamine niet goed afbreek, waarom is me niet echt uitgelegd.
(In voeding zit ook histamine)
Een allergoloog heeft me toen dat dieet aangeraden wat ik sinds dien volg.
Het is een streng dieet, en er komt ook nog bij dat ik ook geen ei en melk mag, of producten met die dingen erin. (daadwerkelijke allergie)
Het gevolg is dat het moeilijk te volgen word of je wel genoeg binnen krijgt van alles.
Ik slink daarom om de zoveel weken wat extra multi-vitaminen.
Omdat ik las dat een tekort aan jodium gelinkt is aan een tragere werking van de schildklier, en een tragere werking van de schildklier problemen met de stoelgang (wat ik had) kan veroorzaken, ging ik het slikken. En dat helpt. Als ik het niet slik kan het soms dagen duren voor m'n darmen iets doen. Als ik het wel slik is het iedere dag.
Vroeger duurde het soms tot twee weken voor er weer iets uit kwam, daarom toen ook dat darmonderzoek.
Het dieet maakt m'n darmen rustiger en maakt dat het niet meer gezwollen en pijnlijk is en de jodium helpt het op gang.

Ik vind het lastig om alle elementen van m'n verhaal duidelijk uit te leggen, het is erg veel.

Okay.
maar dat zou dan betekenen dat met een bloedonderzoek aangetoond moet kunnen worden dat je hypothyreoïdie hebt. Dit had dan als zodanig behandeld moeten worden. Maar met de jodiuminname wordt dat dan weer wat moeilijker. Maar goed, dan toch eerst maar eens de uitslagen afwachten.

Ik zou je dan eigenlijk willen aanraden om een tijdje de [url=https://mijn.voedingscentrum.nl/nl/eetmeter/]eetmeter[/url] van het voedingscentrum te gebruiken. Die is gratis overigens.
Daarmee krijg je een heel goed inzicht welke stoffen je binnenkrijgt en in welke hoeveelheden.

Hoi Tandor,
De eetmeter gebruik ik al heel lang, een goed en handig systeem. Het is ook door dat systeem dat ik redelijk gericht supplementen kan innemen (als het klopt tenminste).

Ik heb de assistente van de dokter gebeld en zij kon niets bijzonders zien in de uitslagen die op dat moment binnen waren. Ik weet niet precies welke er dan al waren en welke niet, maar in ieder geval heb ik morgen weer een afspraak. De assistente kwam er al mee, dat hielp wel.

Ik zal iets vragen over hyperventilatie en vertellen over de jodium.
Ik vroeg me af of moet vertellen over de cortisol. Ooit is die met een speeksel-curve test bekeken door een homeopaat/arts (homeopaat maar ook opgeleid als regulier arts) Er kwam uit dat de waarde laag is, vooral in de ochtend, maar ook over de rest van de dag met een piek in de avond.
Dat komt compleet overeen met de tijdstippen waarop ik me slecht en goed voel. In de avond/late middag voel ik meestal veel beter dan de ochtend en middag.
Als ik eenzelfde curve tekening zou maken van hoe ik me overdag voel, zou die er hetzelfde uitzien.

Hij heeft uitgelegd dat dit probleem meestal niet herkend, erkend of begrepen word, tenzij de waarden zo laag zijn dat het Addison is. Zo laag waren ze niet, maar wel lager dan zou moeten. En vooral in de ochtend zou het juist een piek moeten laten zien, dus het is wel een afwijking.
Hij heeft adviezen gegeven om de gezondheid te verbeteren, dingen die ik daarvoor al deed. Dus ik kon niet echt iets veranderen of verbeteren.
Maar de cortisol waarden komen wel steeds terug in m'n gedachten. Dus ik had het idee om het ook aan de huisarts te vertellen, maar ik weet niet of ze het serieus neemt en ben bang dat ze me misschien sowieso niet serieus neemt als ik met rare dingen kom.

Weet jij toevallig iets over lage cortisol waarden? (ik vermoed dat je een arts bent?)

Bedankt trouwens voor alle reacties tot nu toe, ik waardeer dat echt.

Je moet er op voorhand niet alvast van uitgaan dat je huisarts je niet serieus gaat nemen. Ik denk dat het juist goed is om dingen waar je zelf aan denkt met je huisarts te bespreken. De huisarts kan dan beargumenteerd uitleggen waarom dingen wel of niet waarschijnlijk zijn.
Ik geloof niet zo aan een probleem met je cortisol. Ik zie in je berichten geen klachten die daar duidelijk op wijzen. Cortisol schommelingen zijn vrij normaal. Het wordt pas een probleem als er constant (chronisch) een tekort is. Door bijvoorbeeld bijnierinsufficiëntie.(Addison)
Ik denk dat chronische hyperventilatie bij jou voor de meeste problemen zorgt. Vermoeidheid en uitputting zijn gevolgen daarvan. Uitputting heeft dan ook invloed op de aanmaak van cortisol, waardoor er tijdelijk een tekort ontstaan kan aan cortisol. En dat is volgens mij wat de homeopaat heeft gevonden met de speeksel test. Er is dan dus niets mis met je bijnieren maar CHV (chronische hyperventilatie), vermoeidheid en uitputting is daar dan de oorzaak van.
Dus niet het tekort aan cortisol behandelen, maar de CHV behandelen.

Bespreek de CHV, het cortisol en de jodium met je huisarts. Vertel je huisarts ook dat je een test hebt gedaan voor CHV en dat je daar behoorlijk hoog scoorde. Een huisarts, is niet alleen arts maar ook een vertrouwenspersoon, met wie je alles zou moeten kunnen bespreken. Je moet een band opbouwen met je huisarts. Schroom dus niet om alles open en eerlijk met je huisarts te bespreken.

Ik plaatste in mijn bericht van 13-11 een link over klachten en symptomen van chronische hyperventilatie. Je hebt zelf kunnen zien welke overeenkomsten er waren. Je hebt dit waarschijnlijk al jaren. Zelf heb je dit helemaal niet in de gaten. Ik denk persoonlijk, dat dit een van de grootste veroorzaker is van je klachten.

Hoi,
Even een kleine update.
Ik ben inmiddels bij de internist geweest, of tenminste, een co-assistente van de internist. En die heeft besloten een hele reeks testjes te doen. Oa een ECG, longfoto, bloedonderzoek en longfucntie + een hyperventielatieprovocatietest. Het is nu allemaal gedaan, nu wachten op de uitslagen.
1 ding weet ik al wel, er is inderdaad sprake van een vorm van hyperventilatie. Ik heb het onderzoek vandaag gedaan.
De arts zei dat m'n normale ademhaling rustig is en constant, maar dat ik toch teveel koolzuurgas verlies. Direct in het begin had ik een waarde (die mijzelf niets zegt) van 30% terwijl het ongeveer 38 moest zijn.
Daarna deden we de provocatietest en het zakte naar 14, wat de bedoeling was. Na de provocatie kon ik zelf op het scherm al zien dat de lijn die eerder op 30 zat, niet goed omhoog ging. Het herstelde zich dus niet goed.
Ze heeft uitgelegd dat dat wijst op hyperventielatie.

Wat ik er precies mee moet doen weet ik niet. En hoe erg die 8% verschil is kan ik niet zo goed inschatten.
Wat ik wel gek vond is dat ik volgens haar niet te snel adem, maar juist heel rustig en stabiel. Ik vraag me af hoe ik precies hyperventileer. En hoe ik het kan veranderen natuurlijk.

Tijdens het gesprekje zijn we er trouwens nog op uit gekomen dat mijn constant dichte neus een onderliggende oorzaak zou kunnen zijn. En het syndroom van Tietze ook. Dat laatste is niet iets waar ik nog last van heb, maar wel gehad. Ze dacht dat het kon zijn dat ik anders ben gaan ademhalen door de pijn en dat vervolgens niet meer afgeleerd heb.

Dan kun je er inderdaad van uitgaan dat er sprake is van CHV. Een groot deel van je klachten zullen daar dan ook door worden veroorzaakt. Met ademhalingstherapie is daar wel wat aan te doen.
[quote]Wat ik wel gek vond is dat ik volgens haar niet te snel adem, maar juist heel rustig en stabiel. Ik vraag me af hoe ik precies hyperventileer. [/quote] Dit is nu juist het probleem met CHV. Het sluipt erin...dat hoeft met te snel of te oppervlakkig ademen niets te maken te hebben. Bij acute hyperventilatie is dat anders. Zoals ik eerder al schreef: Je hebt dit waarschijnlijk al jaren....
Tietze zou inderdaad een oorzaak geweest kunnen zijn...