Beste iedereen,

Het begon allemaal in de zomer van 2013. Veel was ik moe, vermoeid en mijn concentratie was verschrikkelijk. Dit heb ik overlegt mijn huisarts en samen tot besluit gekomen om een test de doen op Pfeiffer. Het bleek dat ik Pfeiffer heb doorgemaakt en nog in de herstellende periode zat. De vermoeidheid moest hierdoor komen. Ik heb mijn studie, sporten, eigenlijk alles op een laag pitje gezet om te herstellen. De vermoeidheid bleef lang doorzetten en hier heb ik eigenlijk nog steeds wat last van. Tevens ben ik kort daarna wakker geworden met een bultje op de mond van mijn penis. Echt op de rand van de opening zeg maar. De huisarts zei dat ik me er geen zorgen om hoefde te maken maar heeft toch voor de zekerheid een soatest voorgeschreven die ik heb gehad. Negatief was de uitslag.

Een hele tijd geleden, 1 november 2013, ben ik wakker geworden met een ontsteking in mijn pols. De pijn was zeer heftig, mijn pols was iets opgezet, rood en ik kon hem niet tot nauwelijks meer bewegen. Hier heb ik diclofenac voor gekregen, deze ontsteking was na anderhalve week vertrokken. Echter kreeg ik na ongeveer drie dagen last van mijn voet, om en nabij 12 november. Ook een ontsteking volgens mijn huisarts, opnieuw diclofenac gekregen maar deze keer bleef de ontsteking langer aanhouden, tevens krijg ik verschillende pijnen door mijn vingers, polsen, benen, voeten en rechter schouder. Ik merkte dat ik niet lang meer op mijn voeten kon staan, twee á drie uurtjes maximaal. Dan kwamen de pijn en moest ik rust gaan zoeken. De pijnscheuten die in hevigheid en frequentie verschilden waren een andere pijn dan de vermoeidheidspijn die ik had. Mijn huisarts was destijds op vakantie en ben naar een vervanger gegaan die mij tijdelijk Tramadol heeft voorgeschreven. De pijn verdween niet en ben na 4 dagen gestopt met Tramadol. Nog geen week later en alles was weg, geen pijntje meer. (begin december)

Verschillende onderzoeken zijn gedaan, bloedonderzoek naar reuma, ontstekingen, lyme. Tevens zijn er foto’s gemaakt van mijn pols anderhalve week na de ontsteking. Alle onderzoeken waren negatief. Ik ging verder met de dingen die ik toen deed.

Al deze klachten vind ik erg vervelend omdat ik een actief persoon ben die graag dingen onderneem en doe. Al jaren ben ik actief bij scouting en elk jaar tussen kerst en oud- en nieuw lopen we een tocht op Texel van ongeveer 60km in twee dagen. Nooit geen problemen mee gehad. Maar door alle klachten heb ik hem dit jaar overgeslagen.

In januari (2014) begon de vermoeidheid in mijn benen terug te komen, de pijnscheuten van mijn hand naar mijn elleboog, de pijn in mijn pink, de pijnlijke schouder, stijve nek en schouders. Ik ben doorgelopen en verder gegaan met het idee dat het vanzelf beter zou worden. Maar dat deed het niet.

Eind januari, geen enkel verschil. Mijn conditie is belachelijk geworden. Ik kan geen sprintje trekken om helemaal buiten adem te zijn. Soms breekt het zweet mij aan alle kanten uit. De kinderen op stage merken dit ook op, voor de duidelijkheid ik ben PABO-student. Ik kan mijzelf geen uur concentreren, een college van een uur is voor mij niet te doen, ik kan geen duidelijke lijn meer uit deze colleges halen.

Eind februari, zat ik samen met mijn vriendin iets te drinken in een café waar ik zocht naar de toiletten. Zoals velen moest ook ik naar het toilet. Maar het bordje kon ik niet meer goed, zoals ik normaal kon, lezen. Ik heb een bril, maar mijn zicht was merkbaar achteruit gegaan. Hiermee ben ik naar een opticien geweest die mij vertelde dat mijn zicht op mijn rechteroog met 0,75 slechter was geworden. Dit is in een relatief korte periode gebeurt want in de zomer van 2013 had ik een nieuwe bril gekocht. Hiervoor ben ik naar de oogarts geweest die mij vertelde dat er niks aan mijn ogen mankeerde. Het was allemaal goed, de zenuw zag er goed uit. Zij vertelde mij dat ik me geen zorgen hoefde te maken.
Tevens heb ik eind februari hevige hoofdpijn gekregen in mijn achterhoofd. Het voelt als een doffe kloppende pijn. Een paracetamol is genoeg om hier geen last meer van te krijgen.

Het weekend daarna ben ik met mijn vriendin naar de dierentuin in Emmen geweest. We hebben hier een uurtje of twee misschien drie rondgelopen. Na de tijd was ik helemaal gesloopt. Ik kon mijn ene voet niet voor mijn andere zetten, ik kon het wel maar dit deed verschrikkelijk veel pijn door mijn kuiten. Zoals ik al eerder zei stoot dit tegen mijn natuur, een 60km lopen in twee dagen is nooit een probleem voor mij geweest.

Nog steeds heb ik het bultje op mij penis. Nog steeds loop ik met de pijnklachten rond die ik hiervoor omgeschreven heb. Nog steeds heb ik slechter zicht met mijn rechter oog. Nog steeds ben ik snel vermoeid na lichamelijke inspanning. Nog steeds heb ik concentratieproblemen.

Om alvast wat vragen voor te zijn:
– Ik sport niet meer sinds ik gehoord heb dat ik in de “herstel” periode van Pfeiffer zat. Om mezelf meer rust te gunnen.
– Niet alle dagen heb ik dezelfde klachten en ook zijn er dagen dat ik nergens ergens last van heb. Maar over het algemeen heb ik deze wel.
– Ik slik nooit medicijnen. Ik vind het niet “normaal” om voor alle dingen medicijnen te slikken. Tenzij het niet anders kan. Diclofenac was voor mijn doen een zwaar medicijn.

Ik hoop dat jullie mij kunnen helpen of advies kunnen geven.
Anders gaan we door op dezelfde voet als ik eerder heb gedaan.

Alvast bedankt!

Het zijn nogal wat klachten.
Je hebt in de zomer van 2013 de ziekte van pfeiffer gekregen. Het is mogelijk dat je nog steeds met de gevolgen daarvan zit. De ontstekingen die je krijgt zijn wel een beetje vreemd. Vraag aan je huisarts een verwijzing voor een endocrinoloog en laat je een s goed onderzoeken.

Reageren