Zo snel ontslagen na galblaas operatie

Hoi allemaal,

Ik merk aan mezelf dat ik even mijn verhaal kwijt moet en hopelijk wat advies kan krijgen.

Afgelopen donderdag is mijn galblaas operatief verwijderd. In dit ziekenhuis een dagopname (wat ik heel fijn vond, want hoe prettig is het om gewoon lekker in je eigen bedje te liggen?). Ik was ontzettend angstig voor de narcose – en kwam er daardoor ook wat paniekerig uit. Ik had veel pijn en kon alleen maar huilen.
Al snel werd ik naar de afdeling gebracht. Ik was alleen want er mocht niemand mee vanwege corona. Mijn man was al gebeld en hij mocht gelukkig langskomen. Ik hoorde van hem dat er een galsteen nog groter dan een paasei in mijn galblaas zat. Dit was hem telefonisch vertelt. Ik heb zelf helemaal niéts gehoord over de operatie. Of het goed is gegaan, of mijn galblaas ontstoken was, of er 1 of meerdere stenen in zaten… Helemaal niks.
Toen verscheen er voor het eerst de opdringerige verpleegkundige aan mijn bed. Mijn bloeddruk was erg laag en ze vroeg of ik duizelig was. Ik gaf aan dat ik inderdaad duizelig ben, me beroerd voelde en veel pijn had. Wat ik kreeg als antwoord? “Nou, kleed je maar aan. Dan mag je naar huis”. Mijn man zei: “Maar moet ze niet eerst even plassen en wat drinken?” Nee, plassen hoefde niet. Eten en drinken wel. Maar toen ik zei dat ik kotsmisselijk was en écht niets hoefde zei ze: “Nou, kleed je maar gewoon aan dan. Dan kun je naar huis”. H u h? Mijn man weet dat ik echt geen piepert ben met pijn maar zag aan me dat ik me alles behalve goed voelde. Hij vroeg nog of dit wel verstandig was… en ze zei: “Ze mag zelf kiezen of ze hier wilt blijven of naar huis wilt gaan. Maar wij doen hier niks meer voor haar”.
Mijn man heeft me geholpen met aankleden. Ik kon niet eens op mijn benen staan. Hij heeft me in een rolstoel richting de auto geduwd.

Ik heb de hele nacht vreselijke pijn gehad. Mijn buik deed overal pijn, mijn schouder (door het gas wat ze gebruiken tijdens de operatie) en mijn rug voelde aan alsof ik weer koliek aanvallen had.
De volgende dag om 13:00 uur had ik nog steeds niet geplast. Dus ik belde het ziekenhuis. Ik legde mijn verhaal uit en zei dat ik echt het gevoel had dat ik te snel ben weggestuurd. Wat zei de telefoniste? Dat ik assertiever had moeten zijn om te blijven! Hoe dan?

Ik moest gister met alle pijn in mijn lijf naar de SEH voor een katheter. Mijn bloedwaarden waren gelukkig goed. Ook kreeg ik een morfinespuit, wat echt even heel fijn was. Voor thuis kreeg ik zwaardere pijnstillers.

Ik weet niet wat normaal is qua pijn. Mijn wonden zien er goed uit. Er loopt nog wel een klein beetje vocht uit en het daaronder wat dik qua vocht. Ook is het blauw. Maar ik kan amper overeind komen, ademhalen doet pijn en heb nog steeds die rugpijn alsof ik een galsteen aanval heb. Ik heb dit echt onderschat… Dacht dat doe ik wel even.

Hoop niet dat ik nu als een aansteller gezien wordt – want normaal gesproken kan ik echt wel tegen een stootje ?.
Wat zijn jullie ervaringen? Hoe lang duurt dit?

Alvast dank voor het lezen!