Voel me minder alleen

Een opluchting om te lezen dat ik niet alleen ben. Ik ben 49 en het heeft voor mij heel lang geduurd voordat ik het verband legde tussen pms (inmiddels pmdd) en mijn relatietwijfels. Het kan zelfs zo sterk zijn dat ik er de dag voor mijn menstruatie 100% van overtuigd ben dat we geen enkele toekomst hebben samen. En inderdaad: welke ‘jij’ is dan echt? Voor mij geldt dat ik echt ben als ik me goed voel, en in die week ervoor voel ik alleen maar overprikkeling, pure haat en voortdurende irritatie. Die ‘ik’ is niet echt, hoop ik dan toch ;-). Wat mij tot nu toe het beste hielp, was de Yasmin-pil. Mijn lijf had wel een half jaar nodig om eraan te wennen, maar toen was de pms weg. Voor mij helaas geen structurele oplossing omdat ik sinds een jaar of vijf migraine krijg van elk soort synthetische progesteron, en een week per maand migraine is echt niet fijner dan een week pms. Maar voor vrouwen die dat niet hebben: geef het een kans.
Ik las hier als tips teunisbloemolie en saffraan. Ik zou hier nog het homeopathische middel Sepia aan toe willen voegen. Dat geeft een beginverergering, dus voorzichtig opbouwen. Voordeel van homeopathie is dat het inwerkt op de oorzaken van de pms. Onder pms/pmdd zit bijna altijd trauma. Als de ‘doos van Pandora’ open gaat, kun je tijdelijk even stoppen met innemen totdat het weer beter gaat. Ik ben er zelf nog niet (helemaal), maar het gaat wel iets beter.

Reageren

Ik herken zo ontzettend veel van wat ik lees. Zoals andere vrouwen al zeiden, het voelt als een verademing maar ik word er ook verdrietig van dat zoveel anderen hier ook elke maand last van hebben. Ik heb afgelopen jaar de Zoely-pil geslikt na ernstige pms-klachten, maar vanwege kinderwens nu gestopt met de pil. Ik vind dat heel spannend, omdat ik weet hoeveel impact mijn menstruatiecyclus op mezelf en mijn relatie kon hebben. En nu ervaar ik weer mijn eerste luteale fase na de pil (dus de periode tussen mijn eisprong en ongesteldheid) en ik voel me zo gespannen, onzeker, kritisch en negatief over mijn partner. Er komen dingen omhoog die zoooo wezenlijk voelen op dit moment, maar het zorgt alleen maar voor afstand en dat ik wil praten over wat me dwarszit bij mijn vriend overvalt hem heel erg. Hij klapt dicht, krijgt het gevoel alles fout te doen en/of dat ie het gelijk moet oplossen. En ik voel me totaal onbegrepen en voel veel emotionele afstand. Ik was vergeten hoe heftig deze gevoelens kunnen zijn, en hoe intens die schommelingen zijn.. Ik hoop zo dat ik snel ongesteld word, zodat het hopelijk weer voorbij is met al die negatieve en zware gevoelens, en relatietwijfels. Ik kan me soms echt verdrietig en rouwig voelen dat de wereld zo weinig is ingesteld op vrouwen en onze cyclus. Ik kan echt een beetje verdrinken in zelfmedelijden deze dagen, maar tegelijkertijd is er een harde kritische stem die mezelf vreselijk vind en dat ik me aanstel etc. Blegh, wat een strijd.

Reageren

Hoe verdrietig ik het ook vind dat zoveel vrouwen hier last van hebben, zo fijn vind ik het om te lezen dat ik niet de enige ben. Ik heb in 2020 mijn relatie van 22 jaar beëindigd. Voordat ik dat heb gedaan twijfelde ik al 2 jaar, heb dit toen ook aangegeven bij mij toenmalige partner. Ik heb hulp gezocht d.m.v. therapie en heb een cursus gedaan. Ik voelde me zo slecht en alleen, tot ik op een gegeven moment niet meer kon. Onze zoon was toen 10, dus voor mijn gevoel rukte ik het veilige gezin uit elkaar, dit deed echt pijn. Echt een rust over me heen kreeg ik daarna niet, want er is van alles nog gebeurd(te veel om te typen) Na een jaar kreeg ik weer een nieuwe relatie, wat ik eigenlijk helemaal niet meer wilde, omdat ik dat gevoel van twijfelen nooit meer wou. Maar die twijfel is en blijft er gewoon. Heb al veel dingen geprobeerd, idd ook Care for Woman. Verschillende supplementen en pillen, dan voelde ik me altijd heel vlak….of terwijl weinig gevoelens, maar ook geen diepe dalen. Nu heb ik hormoontherapie, omdat er ook wat overgangsklachten bijkwamen, waarvan heel slecht slapen er 1 is. Ben nu 2 maand bezig en merk er nog niet super veel van. Ze zeggen dat het echt gaat werken vanaf 3 maanden, dus ik wacht nog even af. Gelukkig wonen mijn huidige vriend en ik niet samen, dus ik kan me heerlijk terugtrekken….maar die twijfel gevoelens, dat korte lontje, niet jezelf zijn, bitcherig reageren zijn verschrikkelijk. Ook sneu voor mijn vriend, die verdient dit niet, maar heb hem er wel vanaf het begin voor gewaarschuwd. Maar goed heb ik nu PMS of is het toch al de peri-menopauze? Ik ben de kluts een beetje kwijt, dus vandaar dat ik online weer ben gaan zoeken en deze forum tegen kwam. Heel veel succes aan alle dames die hier laat van hebben, helaas heb ik geen verlossend antwoord.

Reageren

Wauw zo herkenbaar allemaal. Ik heb helaas hetzelfde probleem. Ik zit dan ook aan de antidepressiva omdat het anders gewoon niet haalbaar is. Heel mijn leven ga ik met ups en downs maar na mijn zwangerschap is het enorm ernstig geworden. Mijn relatie leidt eronder en het is elke maand weer discussies hebben over dat ik hem niet aantrekkelijk vind en hij zich niet gezien voelt. Nu ik dit forum lees kan ik hem uitleggen dat ik zeker niet de enige ben die zich zo voelt! Succes en sterkte!

Reageren