PMS

Hey,

Ik ben een meisje van 15 bijna 16. Ik heb een relatie van nu 8 maand en ik ga gewoon naar school. De laatste paar maanden (5/6 maand) komt het voor dat ik een week voor dat ik ongesteld word ineens me verschrikkelijk voel. Ik kan me zenuwachtig maken over dingen waarover ik me normaal niet eens zorgen zou maken. Ik huil heel vaak. Het is meestal in de ochtend en aan het eind van de middag maar ik heb dagen dat ik soms op school ineens midden in de aula het gevoel lan hebben dat ik heel hard moet huilen. Ik maak me ook dan heel vaak zorgen over later, over school en over mijn relatie. De ene keer ben ik bang dat hij niet meer van mij houd en de andere keer ben ik bang dat ik niet meer van hem hou. Terwijl normaal ik gek op hem ben en als ik bij hem ben is er niks aan de hand maar zodra hij weg is begint het weer. Ik moet ook vaak naar de wc en heb buikkrampen. Als ik uiteindelijk ongesteld word ben ik de alleevrolijkste mens op aarde die alleen ontzettend veel last van haar buik heeft maar zelfs dat vind ik niet erg. Eerder was ik me niet bewust van het bestaan van PMS. Mijn vriend irriteerde zich best aan mij dan en soms werd hij heel onzeker. Ik weet nu wel wat ik ongeveer wel en niet tegen hem moet zeggen om het voor hem leuk te houden maar hef is lastig om het duidelijk uit te leggen hoe ik me voel en dat het niet aan hem of mij ligt maar aan PMS. Ik heb het hem wel verteld en hij wil me ook helpen. Maar zolang ik er niet goed over kan praten (ik heb ook niet echt vriendinnen waarmee ik er goed over kan praten, wel mn moeder btw) sloopt het me echt in die tijd dat ik dat gevoel heb. Ik stress heel veel en word zenuwachtig en denk daf het ergens anders door komt en slaap slecht. Nu zijn er heel weinig mensen van mijn leeftijd die dit hebben maar ik vraag aan iedereen die (waarschijnlijk) PMS hebben (en speciaal de jongere meisjes) of ze dit herkennen, wat ze nog meer voelen en ook of er misschien tips zijn om er goed over te kunnen praten en er zelf ook wat aan te doen want ik wil niet eindigen dat onze relatie en mijn leven kapot gaat door deze aandoening. Ik probeer er mee te leven maar het is toch elke keer weer eng en vreselijk. Ik lees wel veel dingen als gezond eten en bewegen en praten met een deskundige maar ik heb ook school en woon thuis dus ik kan niet ineens zelf beslisse wat ik eet. Ik heb soms wel dat het even mee valt en ik mezelf eruit probeer te halen maar ik val toch weer terug bij dezelfde angstaanjagende gedachtes. Ik ben zo bang dat ze daarna niet meer over gaan of weg en het maakt me echt gek. Iemand die kan helpen?

Veel succes aan iedereen <3