Ik heb ook hetzelfde

Ik heb het zelfde
Voel me zo minder alleen

Reageren

Hoi Juul,

Ik kwam op dit forum terecht en las je bericht. Het is al heel wat jaren geleden maar ben benieuwd hoe het nu met je gaat. Ik herken mij helemaal in je verhaal…

Liefs

Reageren

Zo verdrietig om te lezen hoeveel vrouwen hier last van hebben.

Ik heb dit dus ook heel erg maar niet altijd even erg. Nu we allebei gestopt zijn met roken is het nog veel erger, ik wil ook absoluut niet aangeraakt worden door hem. Maar hij is heel gevoelig voor afstandelijkheid dus ik probeer het niet teveel te laten merken. Zeker omdat ik meestal na bepaalde tijd weer gewoon gek op hem ben. Het is net alsof de hormonen me wegjagen van hem. Ik wil momenteel niet bij hem in de buurt zijn en alles wat hij zegt en doet is het irritantste gedrag van de wereld. :'(

Ik zou niet weten hoe ik dit aan hem zou moeten uitleggen, je kunt het denk ik pas goed begrijpen als je het meemaakt. Voor de enige man die op dit topic heeft gereageerd zou ik zeggen, laat haar weten dat zij niet alleen is, dit helpt wel echt. Zij heeft misschien totaal niet in de gaten dat het hormonen zijn die dit veroorzaken (zoals ik het zelf ook lang niet doorhad).

Ik heb het ongeveer twee keer per jaar echt heel erg (dat ik me afvraag hoe ik de relatie moet verbreken) en de rest van de menstruaties ook wel hevig maar toch minder. Nu is het denk ik zo erg omdat stoppen met roken je hormoonbalans verstoort en het ook nog eens veel stress oplevert.

Ik hoop dat ik me over een tijdje weer beter voelt, want ik ben na zo lange tijd met dit probleem wel geneigd om maar gewoon alleen te blijven, ik wil dit niemand aandoen..

Reageren

Ik heb precies het zelfde, ben je er al uit wat het is?

Reageren

Ik heb ook precies hetzelfde, ik weet dat mijn vriend de liefde man m’n leven is en uitmaken zou het domste zijn wat ik ooit zou doen en is dus ook echt geen optie. Maar elke paar weken komt die twijfel terug en moet ik alleen maar huilen en denk ik dat ik het maar beter uit kan maken. Ook ben ik continue aan het ‘checken’ of ik nog van hem hou. En een paar weken later is er weer helemaal niks aan de hand en kan ik me niet voorstellen dat ik het ooit uit wilde maken. Zo vermoeiend en verwarrend!

Reageren

Hee meiden, wat fijn om zoveel herkenning te lezen op dit forum. Ik was even bang dat er niemand op dit topic had gereageerd maar het tegendeel blijkt waar! Wat voor ons (en de mannen) natuurlijk ontzettend frustrerend is. Mijn vriend is op de hoogte maar vind het toch lastig hiermee om te gaan. Ik zelf weet ook niet hoe ik ermee moet omgaan want ondanks dat ik met mijn verstand weet dat het straks weer over is, voelt het op het moment allemaal heel echt. Het is naar mijn idee een beetje ontstaan nadat ik een abortus onderging. Nu 3 jaar geleden en ik ben 32. Ook apart dat mijn irritatie vooral naar mijn vriend gericht is. Ik kan hem niet luchten of zien. En als ik vervolgens met een vriendin ben voel ik me weer prima. Heel gek. Ik ga die teunisbloemolie maar eens proberen die iemand anders hierboven aanraadde. En inderdaad ook gezonde voeding en weinig alcohol helpt voor een goed humeur!

Reageren

Herkenbaar dit. Ik heb ook regelmatig (de laatste week voor mijn menstruatie) twijfels en veel negatieve gedachten. ‘Ben ik wel verliefd genoeg? Vind ik hem wel leuk genoeg? Als ik twijfel, moet dat toch een slecht teken zijn?’etc. Heel vermoeiend en het maakt me verdrietig. Ik ben veel aan het malen en denk dan steeds dat ik het uit moet maken, maar dat wil ik niet. Ik wil hem niet kwijt want de rest van de maand hebben we het zo fijn samen 🙂

Reageren

Hallo iedereen!

Graag wil ik even van mij afschrijven aangezien ik hier als man erg mee zit en ook erge twijfels heb en graag jullie visie wil horen.
Even het verhaal

Na de geboorte van onze dochter in 2012 was er daarna een hele periode van ruzies waarop eerst werdt gedacht aan een depressie,maar na enige tijd en weer terug aan de pil waren de emoties weer normaal.

10 jaar geleden is ze na vele bijwerkingen gestopt met de pil en begon de ellende niet zo heftig als nu, maar heb ik die tijd aardig wat keer mijn koffers moeten pakken(nooit gegaan natuurlijk)

Nu is ze 40 en heb in 1,5 jaar doffe ellende over me heen gekregen en waarop ze heeft aangegeven dat haar hormonen en emoties sterk op en neer gaan met de nodige kritiek,gescheld en beschuldigingen richting mij. de borden zijn hier nogal eens op de grond gegooid en tijdens haar week is het weg en kwam ze tegen me aan gekropen.

Tijdje geleden voelde ik tijdens onze gemeenschap al een afstand ik heb dit aangekaart en ze zei toen ja ik vindt je nog steeds aantrekkelijk maar mijn emoties en gevoel zit weer in de weg en heb veel twijfels.

Ik ben nogal van de Google dus ik kwam op een site waarop een gespecialiseerde vrouwlijke expert ook aangeeft dat het zelfs mogelijk is totaal geen lust og gevoelens meer voor je eigen partner te voelen maar wel voor andere.

Ik snap er helemaal niets van door dit alles ben ik in een aardige burned out gekomen en heb haar meerdere keren gevraagd naar de dokter te gaan om te vragen of dit alles met pms te maken kan hebben. Ik krijg hierop het antwoord je wilt alleen dingen lijmen

Onze ruzies waren ook echt alleen in zo,n periode alleen die periode wordt nu heel erg lang.

Waar ze zelf zegt last van te hebben

Vele pieken en dalen van hormonen
Mega opvliegerig
Onrust
Nachtelijk zweten
Pijn schouders nek en onderrug
Hoofdpijn
Slecht slapen
En zal vast nog wat vergeten zijn.

Kan dit echt door pms komen graag hoor ik jullie mening.

De stekker heeft ze inmiddels uit de relatie getrokken en blijf samen met onze dochter vertwijfeld achter.

Alvast bedankt

Reageren

Wat ontzettend fijn, maar tegelijkertijd ook verdrietig om te lezen dat er zoveel vrouwen zijn die hetzelfde ervaren als ik.

Sinds mijn 16e zat ik al aan de pil. Toen ik 27 was ben ik daarmee gestopt, omdat ik eens wilde kijken hoe ik mij zou voelen zonder en wilde weten of ik een normale cyclus had. Er ging een wereld voor mij open. Alles voelde ik zoveel intenser. De leuke dingen werden nog leuker, maar ook de minder leuke dingen voelde ik sterker. Mijn emoties gingen soms alle kanten op, maar 1 ding wist ik zeker; ik wil niet meer aan de pil. Inmiddels ben ik 32 en heb ik in de afgelopen jaren veel onderzoek gedaan naar mijn cyclus en de hormonen. In de periode dat ik ben gestopt met de pil merkte mijn toenmalige vriend ook wat veranderingen bij mij. Ik had in de week voordat ik ongesteld moest worden vaak twijfels en kon enorm piekeren over van alles wat speelde in onze relatie. Soms dacht ik echt dat ik gek werd. Ik ben toen met iemand gaan praten en ben teunisbloemolie gaan slikken. Dit hielp enorm. Uiteindelijk is deze relatie om andere redenen over gegaan en heb ik nu sinds 1 jaar een nieuwe relatie. Het is echt heel fijn en leuk met hem. We kunnen enorm met elkaar lachen en doen veel leuke dingen samen. De week voordat ik ongesteld moet worden slaat dat als een blad aan een boom om, en heb ik (zoals de meeste die hier schrijven) enorm veel twijfels. Ook zie ik alleen maar dingen die hij niet goed doet en irriteer ik mij enorm aan hem. Ik heb vaak geprobeerd uit te leggen dat dit door mijn hormonen komt en de PMS. Mijn vriend heeft nu zelfs in zijn agenda staan wanneer mijn PMS weken zijn en probeert dan extra rekening te houden, of zelfs wat afstand te nemen. Mijn vriend vindt dit echt heel lastig, omdat hij geen idee heeft van wat ik voel en doormaak. Hij voelt het vaak als een afwijzing en trekt het zich persoonlijk erg aan. In tegenstelling tot vrouwen hebben mannen een cyclus van 24 uur (zoek maar eens op). De hele samenleving is ingesteld op de cyclus van de man, waarbij het testosteron niveau bij mannen daalt in de nacht en overdag weer toeneemt. Overdag kunnen mannen dus productief zijn en ’s avonds tot rust komen. Ik heb hier veel gesprekken over met mijn vriend en samen ontdekken we veel over elkaar en het verschil tussen mannen en vrouwen. Ondanks dat het nog steeds een uitdaging is voor ons en mijn vriend het lastig vindt mijn afstandelijkheid en humeurigheid in de PMS week niet persoonlijk te nemen wordt het steeds iets beter door veel met elkaar hierover in gesprek te zijn.

Wat ik met dit bericht wil aangeven is dat we eigenlijk nog maar zo weinig weten over de werking van ons eigen lichaam en dat van onze mannen (en andersom). Het doet me goed om te lezen dat mensen hier op zo’n forum als dit open over willen zijn, want dat is denk ik de eerste stap naar verbetering. Het erkennen wat hoe verschillend mannen en vrouwen zijn en daar met elkaar over in gesprek gaan. @Mike, ik hoop dat jouw vrouw en jij er uiteindelijk wel uit kunnen komen. Wellicht helpt het om eens samen met iemand te gaan praten. Mocht je vrouw hier echt niet open voor staan, dan kun je niks anders doen dan de situatie en haar keuze te accepteren en verder te gaan.

Reageren

Hoi allemaal!
Zoooooo blij (en ook tegelijkertijd triest) dat er zo veel vrouwen hier hetzelfde meemaken. Zo immens herkenbaar! Ik zit weer middenin de 1,5 week waarin ik echt enkel negatieve emoties voel tov mijn man.. Zo frustrerend, maar wel écht troostend dat jullie dit ook meemaken. Ik weet dat dit weer voorbijgaat, maar het voelt zo immens reël, en vraag me ook vaak af of dit dan niet mijn ‘echte zelf’ is en ik van hem moet weggaan. Maar 2 weken later voel ik me weer helemaal top en verliefd. Ik ga toch ook de teunisbloemolie bestellen! Veel succes aan iedereen (en ook de partner) die dit ook meemaakt!

Reageren

Hebben jullie trouwens ook zo’n lange en onregelmatige cyclus?
Misschien dat dit er ook iets mee te maken heeft?

Reageren

Tijdens de periode voor de menstruatie doorbreekt dalen Serotoine, Oestrogeen en Progesteron aanzienlijk. We kunnen ons daardoor behoorlijk down en uit evenwicht voelen. Alles(werk, partner, andere mensen) zijn er dan teveel aan om mee om te gaan. Met de welbesproken (op dit forum besproken twijfels )tot gevolg. Mijn man
Irriteert me mateloos in die periode. Hij wil op zijn beurt dat ik lief ben tegen hem, maar ik kan het niet opbrengen omdat alles wat hij zegt of doet me ambetant maakt. Hij gaat er dan ook de hele tijd op in, en dat is nu net wat hij niet moet doen. Ik heb dan gewoon wat rust en begrip nodig. Als ik niet menstrueer draag ik continu zorg voor hem, dan kan het toch niet zo moeilijk zijn om 1 weekje begrip te tonen.. Iedere keer is het ruzie in die periode, terwijl we anders zo hecht zijn.. Moedeloos word ik ervan.,

Reageren

Heel bijzonder om dit te lezen. Ik heb precies hetzelfde! Alleen kan ik mij niet herinneren of ik het in eerdere relatie heb gehad. Ik ben nu al bijna 4 jaar gestopt met anticonceptie omdat dit mij juist heel erg afvlakte en ik weinig emoties kon voelen. Nu 8 jaar in een relatie en ook iedere week tot anderhalve week voor mijn ongesteldheid voel ik alleen maar twijfels. Dit gaat zelf zo ver dat ik soms ga kijken naar eigen woningen of bedenk dat ik misschien een tijdje alleen moet zijn en even ergens anders ga wonen. Het vervelende is alleen dat ik een hele onregelmatig cyclus heb dus nooit echt weet wanneer het komt. Pas als ongesteldheid start denk ik.. oh ja, daarom.

Het enige is wel. De onderwerpen zijn altijd hetzelfde. Het zijn wel dingen die ik in mijn fijne periode eigenlijk ook niet altijd prettig vind en naar hem toe communiceer. (1 daarvan is dat hij steeds meer alleen doet maar dan niet doseert in activiteiten, waardoor ik het grootste gedeelte van mijn avonden alleen doorbreng) dan 1 of 2 weken gaat dat weer goed en probeert hij er rekeningen mee te houden en daarna sluipt het er weer in en heeft hij 5 dagen van de 7 dagen activiteiten ingepland na het avondeten. (We werken ook allebei fulltime) – ook zijn het dingen die ik hem niet wil “verbieden” want het is sporten met vrienden of dingen doen met zijn vader – wat juist super is voor je eigen sociale leven. Alleen merk ik dat ik die tijd voor mijn ongesteldheid me steeds meer alleen erdoor ga voelen.

Als ik dan probeer om zelf meer dingen in te plannen (wat niet altijd gaat op dagen dat hij weg is) dan zien we elkaar dus alleen bij opstaan en slapen gaan en dat maakt de afstand juist weer groter.

Het blijft een cirkel waar ik voor mijn ongesteldheid dan echt extra verdrietig van wordt.

Hebben jullie ook dat het dingen zijn die jullie normaal door de vingers zien, of dat echt de meest random dingen je kunnen irriteren?

Reageren

Ik denk dat dit de vervroegde overgang is.

Reageren